การพัฒนาหลักสูตรความหลากหลายทางชีวภาพเฉพาะถิ่นที่สอดคล้องกับภูมิปัญญาท้องถิ่นในเขตจังหวัดฉะเชิงเทราเพื่อส่งเสริมการคิดวิเคราะห์โดยการจัดการเรียนรู้แบบซิปปา สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาหลักสูตรความหลากหลายทางชีวภาพเฉพาะถิ่นที่สอดคล้องกับภูมิปัญญาท้องถิ่นในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา 2) หาประสิทธิภาพของหลักสูตร 3) ศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และ 4) ศึกษาเจตคติของนักศึกษาต่อหลักสูตร โดยดำเนินการวิจัย 6 ขั้นตอน คือ 1) ศึกษาค้นคว้าข้อมูลต่างๆ เพื่อใช้ในการวางแผนออกแบบจัดทำหลักสูตร 2) สร้างหลักสูตร 3) ประเมินคุณภาพหลักสูตร 4) ทดลองใช้หลักสูตร 5) ปรับปรุงหลักสูตร และ 6) นำหลักสูตรที่ได้ปรับปรุงแล้วไปใช้ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ ได้แก่ นักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์ ที่เรียนวิชาชีววิทยาพื้นฐาน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2564 จำนวน 19 คน ได้จากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ใน การวิจัยมีดังนี้ 1) หลักสูตรความหลากหลายทางชีวภาพเฉพาะถิ่นที่สอดคล้องกับภูมิปัญญาท้องถิ่นในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา 2) แบบประเมินผลการเรียนรู้ 3) แบบทดสอบการคิดวิเคราะห์ และ 4) แบบวัดเจตคติของนักศึกษาต่อหลักสูตร สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า
ส่วนประกอบของหลักสูตรมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก (=4.35) และมีค่าดัชนีความสอดคล้อง 0.8-1.0 แบบประเมิน ผลการเรียนรู้ แบบทดสอบการคิดวิเคราะห์ และแบบวัดเจตคติของนักศึกษาต่อหลักสูตรมีค่าดัชนีความสอดคล้อง 0.8-1.0, 0.6-1.0 และ 0.8-1.0 ตามลำดับ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาเมื่อใช้แบบประเมินผลการเรียนรู้และแบบทดสอบ การคิดวิเคราะห์พบว่า คะแนนเฉลี่ยหลังใช้หลักสูตรมีค่าสูงกว่าก่อนใช้หลักสูตรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และเจตคติของนักศึกษาต่อหลักสูตรอยู่ในระดับสูง (
=4.09)
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จรินทร สุขขานน. (2561). ผลการจัดการเรียนรู้ด้วยโมเดลซิปปาที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดวิเคราะห์ของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 2 ด้านนวัตกรรมเพื่อการเรียนรู้และสิ่งประดิษฐ์ ประจำปี 2561. 18 กรกฎาคม 2561 ณ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี.
จิตลดา เฮงชัยโย. (2562). การศึกษาเจตคติทางการเรียนวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่เรียนด้วยรูปแบบการเรียนการสอนแบบซิปปา. วารสารครุพิบูล. 6(2): 273-282.
ชมลักษณ์ อุ่นสิริ. (2559). ผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้โมเดลซิปปาที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดวิเคราะห์ เรื่อง ท่องเที่ยวเอเชียและดินแดนโอเชียเนียของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 2 วัดปราสาททอง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร. 6(2): 208-216.
ชวลิต ชูกำแพง. (2559). การวิจัยและพัฒนาหลักสูตร แนวคิดและกระบวนการ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 18).กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นฤพจน์ พุธวัฒนะ. (2561). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการศึกษาและการเรียนรู้วิทยาศาสตร์. วารสารหน่วยวิจัยวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อมเพื่อการเรียนรู้. 9(2): 352-369.
ประพันธ์ศิริ สุเสารัจ. (2556). การพัฒนาการคิด. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด 9119 เทคนิค พริ้นติ้ง.
ประสาท เนืองเฉลิม. (2558). การเรียนรู้วิทยาศาสตร์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: แอคทีฟ พริ้น.
พรรณี ลีกิจวัฒนะ. (2559). วิธีการวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: มีน เซอร์วิส ซัพพลาย.
พิชัย สายศรี, วีรพล ดิษเกษม, และอักษร สวัสดี. (2560). ภูมิปัญญาท้องถิ่นของชาวสวนทุเรียนในพื้นที่ตำบลบางกร่าง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. 8(1): 347-354.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2557). หลักและเทคนิคการสอนระดับอุดมศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัมภา กุณพันธนาภา, และวิเชียร ธำรงโสตถิสกุล. (2560). การพัฒนาหลักสูตรเน้นสมรรถนะการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นตามแนวคิดการเรียนรู้ร่วมกันที่เน้นการคิดไตร่ตรองสำหรับครู. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 19(1): 160-170.
วัฒนาพร รังคะราช. (2560). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบซิปปา (CIPPA MODEL) ที่ใช้สื่อประสม (Multimedia) เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และการคิดวิเคราะห์ เรื่อง ความคล้าย วิชาคณิตศาสตร์ 5 สำหรับนักเรียนชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 11(2): 183-194.
วิสุทธิ์ ใบไม้. (2557). การศึกษา วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ และความหลากหลายทางชีวภาพ (รวมบทความวิชาการ เล่มที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์กรุงเทพ จำกัด.
วีรฉัตร์ สุปัญโญ, วรรณี อึ้งสิทธิพูนพร, และจักษณา อธิรัตน์ปัญญา. (2555). การพัฒนาหลักสูตรชุมชน เรื่อง “ข้าว” สำหรับเยาวชนบ้านดอนเตาอิฐ. การประชุมวิชาการเกษตรกำแพงแสน ครั้งที่ 9 สาขาศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์. 6-7 ธันวาคม 2555.
สมควร ไข่แก้ว, สุนีย์ เหมะประสิทธิ์, ปรินทร์ ชัยวิสุทธางกูร, วนิดา ธนประโยชน์ศักดิ์, และกมลวรรณ กันยาประสิทธิ์. (2557). การพัฒนาหลักสูตรสิ่งแวดล้อมศึกษาแบบบูรณาการ เน้นแหล่งเรียนรู้นอกห้องเรียนในจังหวัดภูเก็ต เพื่อส่งเสริมการรู้สิ่งแวดล้อมของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารศึกษาศาสตร์. 25(1): 50-63.
สมศิริ สิงห์ลพ. (2555). การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ หน่วยการเรียนรู้ “ระบบร่างกายมนุษย์” สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามแนวทฤษฎีการสร้างสรรค์ด้วยปัญญา (Constructionism). วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต (หลักสูตรและการสอน). มหาวิทยาลัยบูรพา
สิทธิพล อาจอินทร์. (2561). การพัฒนาหลักสูตร (Curriculum Development). ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Anjirawaroj, S. (2020). The effect of CIPPA instructional model and inquiry method on nursing students' achievement and scientific attitude. JPBI (Jurnal Pendidikan Biologi Indonesia). 6(2): 181-188.
ART-IN, S. (2017). Development of Analytical Thinking Skills Among Thai University Students. TOJET: The Turkish Online Journal of Educational Technology. 862-869.
Mayarni, M., & Nopiyanti, E. (2021). Critical and analytical thinking skill in ecology learning: A correlational study. JPBI (Jurnal Pendidikan Biologi Indonesia). 7(1): 63-70.
Nugkim, K., & Kerdsomboon, C. (2021). The Development of Lesson Plan Based on CIPPA Model in Principles of Guidance Course. The Asian Conference on Education 2020 Official Conference Proceedings.
