การพัฒนาสื่อวีดิทัศน์ที่ส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อส่งเสริมทักษะวิศวกรสังคม ของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและหาประสิทธิภาพของสื่อวีดิทัศน์ที่ส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 และ 2) เปรียบเทียบทักษะวิศวกรสังคมก่อนและหลังการใช้สื่อวีดิทัศน์ กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการหาประสิทธิภาพของเครื่องมือ คือ นักศึกษาวิศวกรสังคมที่สนใจเข้าร่วมโครงการจำนวน 9 คน และกลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการประเมินทักษะวิศวกรสังคม คือ นักศึกษาวิศวกรสังคม มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง ที่สนใจเข้าร่วมโครงการ จำนวน 30 คน ใช้เวลาในการอบรมเชิงปฏิบัติการ 8 วันๆ ละ 6 ชั่วโมง เครื่องมือที่ใช้ คือ สื่อวีดิทัศน์ จำนวน 4 ตอน ประกอบด้วย ผลิตภัณฑ์จากสมุนไพร จำนวน 2 ตอน และการแปรรูปอาหาร จำนวน 2 ตอน และแบบประเมินทักษะวิศวกรสังคม เป็นแบบมาตรประมาณค่า สถิติที่ใช้ ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน พบว่า
1) สื่อวีดิทัศน์ที่ส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตมีจำนวนทั้งสิ้น 4 ตอน ประกอบด้วย 1) แชมพูสระผมสมุนไพรและ ครีมนวด 2) ยาหม่อง 3) น้ำพริกปลานิลเผา และ 4) กล้วยอบเนย ซึ่งมีความเหมาะสมในระดับมาก และมีประสิทธิภาพ เท่ากับ 82.08/83.87 เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนด และ 2) นักศึกษามีทักษะวิศวกรสังคมหลังจากการใช้สื่อวีดิทัศน์ที่ส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตสูงกว่าก่อนการใช้สื่อ ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่น มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.31 อยู่ในระดับมาก รองลงมาคือ ทักษะในการสื่อสาร ทักษะการคิด วิเคราะห์ และทักษะการสร้างนวัตกรรม มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.25, 4.15 และ 3.89 อยู่ในระดับมาก ตามลำดับ
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา ศิริเจริญวงศ์, มัณทนาวดี เมธาพัฒนะ, สุมาลา สว่างจิต, และ จักรกฤช ปิจดี. (2564). การพัฒนาสื่อวีดิทัศน์และผลของการใช้สื่อต่อความรู้และความพึงพอใจเพื่อการเตรียมนักศึกษาพยาบาล ในการฝึกประสบการณ์เด็กและวัยรุ่น. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล, 37(1): 218-229.
นงรัตน์ อิสโร. (2564). คู่มือพัฒนานักศึกษา เพื่อการพัฒนาประเทศ. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.
นรินธน์ นนทมาลย์. (2561). วิดีโอปฏิสัมพันธ์ในการเรียนแบบเปิดในศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย, 46(4): 211-227.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ประสาท เนืองเฉลิม. (2560). การวิจัยการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พลกฤต แสงอาวุธ, และ บุษยมาศ เหมณี. (2565). การนำนโยบายการพัฒนาทักษะวิศวกรสังคมไปปฏิบัติศึกษาเฉพาะกรณีโครงการยุวชน มรส. สร้างชาติ. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 22(2): 71-82.
ภูสิทธ์ ภูคำชะโนด. (2565). แนวคิดของวิศวกรสังคม. สืบค้นเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2565, จาก https://elfhs.ssru.ac.th/phusit_ph/pluginfile.php/42/.
ศักรินทร์ ชนประชา. (2562). การศึกษาตลอดชีวิต. วารสาร AL-NUR บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยฟาฏอนี, 14(26): 159-175.
สมนึก ภัททิยธนี. (2556). การวัดผลทางการศึกษา. มหาสารคาม: ภาควิชาวิจัยและพัฒนาการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. สืบค้นเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2565, จาก https://drive.google.com/file/d/1XSBMp8OCsauJqECOB-XZLB91-cRrNsEV/view.
สำนักงานเลขานุการกรม. (2562). องค์ความรู้ เรื่อง หลักการผลิตสื่อวีดิทัศน์เพื่อการประชาสัมพันธ์. สืบค้นเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2565, จาก file:///Users/kanitkanpankaew/Downloads/001.pdf.
อดิศักดิ์ โคตรชุม. (2562). การพัฒนาสื่อวีดิทัศน์ เพื่อประกอบการเรียนรู้รายวิชาการงานอาชีพ และเทคโนโลยี เรื่อง การจัดและตกแต่งสวน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารโครงงานวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ, 5(2): 67-76.
อภิณห์พร สถิตภาคีกุล. (2561). การออกแบบการเรียนการสอน: ทักษะเพื่อความสำเร็จของครู. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 10(ฉบับพิเศษ): 107-115.
Faiz, P., & Agustine, O. (2018). The Indonesian constitutional court decisions as a social engineer in improving people’s welfare. The 1st International Conference on Recent Innovations, (ICRI 2018): 165-170.
Hainuat, L. D. (1981). “Educational needs” in UNESCO. Curricula and lifelong education: Education on the move. France: Imprimeries de Chambery.
Smaldno, S. E., Lowther, D. L., & Russell, J. D. (2012). Instruction Technology and Media for Learning tenth edition: Enhancing Learning with video. Boston: Pearson.
