ผลการใช้หลักสูตรเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามแนวคิด TPACK Model สำหรับครูประถมศึกษาตอนปลาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของการใช้หลักสูตรเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามแนวคิด TPACK Model สำหรับครูประถมศึกษาตอนปลาย ดำเนินการวิจัยตามกระบวนการวิจัยและพัฒนา (Research and Development) กลุ่มเป้าหมายคือ ครูผู้สอนระดับชั้นประถมศึกษาตอนปลายที่จบไม่ตรงสาขาวิชาเอกและได้รับมอบหมาย ให้สอนวิชาภาษาอังกฤษในปีที่ทำวิจัย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา นครปฐม เขต 1 แบ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายในภาคทฤษฎีจำนวน 100 คน และภาคปฏิบัติผ่านกระบวนการศึกษาบทเรียนร่วมกัน (Lesson Study) จำนวน 13 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย หลักสูตรเสริมสมรรถนะฯ แบบทดสอบวัดความรู้ แบบประเมินการออกแบบและการจัดการเรียนรู้ แบบสอบถามความเชื่อมั่นในตนเองในการจัดการเรียนรู้ และแบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) ความรู้ในการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษตามแนวคิด TPACK Model หลังการอบรมมีค่าเฉลี่ย เท่ากับ 17.16 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 1.98 คิดเป็นร้อยละ 85.80 ซึ่งผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 2) ผลการประเมินการออกแบบการจัดการเรียนรู้ ในภาพรวมอยู่ในระดับดี มีค่าเฉลี่ย (M) เท่ากับ 2.71 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 0.82 3) ผลการประเมินการจัดการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ ในภาพรวมอยู่ในระดับดี มีค่าเฉลี่ย เท่ากับ 2.77 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 0.89 4) ความเชื่อมั่นในตนเองในการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษของครูสูงขึ้นหลังการใช้หลักสูตร และ
5) ความพึงพอใจต่อหลักสูตรเสริมสมรรถนะฯ ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ย เท่ากับ 4.87 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 0.36
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คุรุสภา. (2568). นโยบายและทิศทางการพัฒนาวิชาชีพครูเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา.
จันทมณี ปิยศิริพันธุ์ และ จรินทร ตรีสุนนท์. (2560). การจัดการเรียนรู้ตามแนวคิด TPACK เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความพึงพอใจของผู้เรียน. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 8(2), 45-58.
ชนสิทธิ์ สิทธิ์สูงเนิน. (2564). การพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้ในยุคฐานสมรรถนะ. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
วนิดา ภูชำนิ. (2564). สมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูในศตวรรษที่ 21: ความท้าทายและการปรับตัว. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 5(1), 112-125.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
สมบูรณ์ สุริยวงศ์ และคณะ. (2544). สถิติและการวิเคราะห์ข้อมูลทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.). (2553). คู่มือการประเมินสมรรถนะครู (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). กรอบสมรรถนะหลักผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานและระดับประถมศึกษาตอนต้น. กรุงเทพฯ: 21 เซ็นจูรี่.
อดิศร เนาวนนท์.(2567). การพัฒนากระบวนการชี้แนะและการเป็นพี่เลี้ยงเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการจัดการเรียนรู้ของครูผู้สอนภาษาอังกฤษในโรงเรียนขนาดเล็กระดับประถมศึกษา. วารสารชุมชนวิจัยและพัฒนาสังคม, 16(2), 135–146.
อาทิตย์ญา โพธิ์สวย. (2562). การพัฒนาหลักสูตรพัฒนาครูตามแนวคิด TPACK เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, นครปฐม.
McClelland, D. C. (1993). Introduction to Competency Modeling. New York: McGraw-Hill.
Mishra, P., & Koehler, M. J. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017-1054.
Richards, J. C. (2006). Communicative Language Teaching Today. New York: Cambridge University Press.
Taba, H. (1962). Curriculum Development: Theory and Practice. New York: Harcourt, Brace & World.
Tyler, R. W. (1949). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: University of Chicago Press.
