A Model for Developing Competencies of Short-term Vocational Courses for Entrepreneurs a Fully Integrated Private Vehicle Inspection Center (PVIC) with the Participation of Network Partners Lopburi Polytechnic College
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to examine current conditions and development guidelines, develop a competency model, implement it, and evaluate outcomes for learners in a short-term vocational programme for private vehicle inspection centre entrepreneurs through collaboration with network partners at Lopburi Polytechnic College. A research and development approach was conducted in four phases involving administrators, instructors, educational personnel, experts, learners, and industry partners. Data were collected using questionnaires, interviews, and report forms and analysed through descriptive statistics and content analysis. The findings indicated that:
Existing conditions were moderate and four key development guidelines were identified. The developed model comprised three components-input, process, and output-implemented through five projects and supported by a six-section manual rated as highly appropriate. Implementation results showed the highest levels of participant satisfaction and understanding. Learner competencies improved substantially, all graduates achieved employment or entrepreneurship, collaboration agreements increased, and programme enrolment rose steadily during 2023–2025 period.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จิรศักดิ์ จันกัน. (2567). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะความเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาในสถานศึกษา สังกัดสำนักงาน คณะกรรมการการอาชีวศึกษา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 12(2): 567–581.
จุรี ทัพวงษ์. (2567). รูปแบบการจัดการศึกษาสำหรับผู้เรียนหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการของวิทยาลัยเทคนิคบางแสน. วารสารพุทธจิตวิทยา. 9(1): 37–50.
นิติ นาชิต, และคณะ. (2559). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการนำรูปแบบการประเมินหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นตาม แนวคิดการประเมินแบบเสริมพลังอำนาจไปใช้ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
นิรันดร์ สมมุติ. (2563). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นกลุ่มงานเสริมสวย โดยการมีส่วนร่วมกับสถานประกอบการ ของวิทยาลัยเทคนิคนครอุบลราชธานี. (รายงานการวิจัย). สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. สืบค้นเมื่อ 14 กันยายน 2568, จากhttps://research.otepc.go.th/files/____3ytoeqpw.pdf
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
วัลลีย์ อาศัย. (2562). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะวิชาชีพของผู้เรียนโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน วิทยาลัยการอาชีพบ้านตาก. สืบค้นเมื่อ 14 กันยายน 2568, จาก https://research.otepc.go.th/files/ฉบับสมบูรณ์_k4i7xtq2.pdf
สุรเชษฐ์ โล่ทองคำ. (2562). รูปแบบการบริหารจัดการที่ส่งผลต่อความสำเร็จของสถานตรวจสภาพรถเอกชน (ตรอ.) ในประเทศไทย. วารสารบัณฑิตศาสน์ มหาวิทยาลัยมหามกุฎราชวิทยาลัย, 17(2): 207–217.
สิทธิศักดิ์ เพิ่มพูล. (2566). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะวิชาชีพผู้เรียนด้วยความร่วมมือกับภาคีเครือข่ายวิทยาลัยเทคนิคเกษตรวิสัย. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์. 7(1): 686-697.
Deming, W. E. (1993). The new economics for industry, government, education. Cambridge, MA: MIT Press.
Hosseini, A., & Tan, B. (2019). Modelling and analysis of a cooperative production network. International Journal of Production Research. 57(21): 6665–6686.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2001). Educational administration: Theory, research, and practice. (6th ed.). New York: McGraw-Hill.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology. 22(140): 1–55.
Ludwig von Bertalanffy. (1968). General system theory: Foundations, development, applications. New York: George Braziller.
