From Local Wisdom to Educational Media: Developing Board Games and the Keropok Model for the Conservation of Local Wisdom
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) compile the body of knowledge on Kuepo local wisdom, and 2) design and develop learning media based on Kuepo local wisdom. The study employed a qualitative research approach. The target group consisted of 10 community sages selected through purposive sampling. The Kuepo production process was studied in coastal communities of Pattani Province through participant observation, in-depth interviews, and field note recording. Data were analyzed using content analysis. The research findings revealed that:
1) The body of knowledge on Kuepo production local wisdom encompasses the entire process, from selecting marine fish to processing techniques that transform raw materials into finished products. 2) The learning media, titled Kuepo Model: The Wave of Wisdom, consists of three main scenes: Ingredients Scene: Demonstrates raw material sourcing. Process Scene: Illustrates the production procedures. Marketing Scene: Presents product distribution and income generation based on local wisdom. The model is used in conjunction with the board game The Secret Recipe. The game’s content and mechanics were designed with a balanced and simple visual layout. After testing the learning media and board game, the results showed that 95% of participants were able to accurately comprehend the information in alignment with the objectives of the learning media and board game, contributing to the sustainable preservation of local identity.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จิรพัฒน์ พวงจำปา. (2562). การประยุกต์ใช้ ACTIVE LEARNING ในการเรียนการสอน NSRU BLOG. สืบค้นเมื่อ 16 กันยายน 2568, จาก https://blog.nsru.ac.th/60111806048/5616.
จำนงค์ แรกพินิจ. (2563). ภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการพัฒนาชุมชน. สมุทรสงคราม: คณะศิลปศาสตร์ สถาบันการเรียนรู้เพื่อปวงชน.
จินตนา เจริญเนตรกุล, พงษ์เทพ เกิดเนตร, และไพพรรณ มุ่งศิริ. (2554). การพัฒนาอาหารพื้นบ้านโบราณในเทศบาลนคร สงขลาเพื่อการผลิตเชิงพาณิชย์. สงขลา: คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
ทัศนีย์ โรจนไพบูลย์. (2543). อาหารไทย. น. 306-308 ใน สุปัญญา ใจดี, และสมพิศ นิชลานนท์ (บ.ก.), เอกสารการสอนชุดวิชาเทคโนโลยีอาหารและเครื่องดื่ม หน่วยที่ 8-15. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช.
นิคม ชมพูหลง. (2548). ภูมิปัญญาท้องถิ่นสู่การเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาสารคาม: อภิชาตการพิมพ์.
นินูรร์ มุกาวี. (2560). ผลของรังสีแกมมาต่อคุณภาพการเก็บรักษาข้าวเกรียบปลาแบบสด. สงขลา: สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. สืบค้นเมื่อ 16 กันยายน 2568, จาก https://soreda.oas.psu.ac.th/ read_file.php?n=2&r=1113
ปลายฝน วิศวเวช. (2567). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้โดยใช้บอร์ดเกมเพื่อส่งเสริมทักษะการวิเคราะห์คุณค่าด้านวรรณศิลป์และวัฒนธรรมของวรรณคดีไทยสำหรับผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประเวศ วะสี. (2534). การศึกษาของชาติกับภูมิปัญญาท้องถิ่น. ใน คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ (บ.ก.), การสัมมนาทางวิชาการภูมิปัญญาชาวบ้านกับการดำเนินงานด้านวัฒนธรรมกับการพัฒนาชนบท. กรุงเทพฯ: อมรินทร์ พริ้นติ้ง กรุ๊ป.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542. (2542). ราชกิจจานุเบกษา (ออนไลน์). สืบค้นเมื่อ 12 ตุลาคม 2568, จาก https://bic.moe.go.th/images/stories/5Porobor._2542pdf.pdf
ภัทริยา สังข์น้อย, และอุธรณ์ แก้วซัง. (2561). การดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชนผลิตน้ำบูดูข้าวยำบ้านดินลาน. สงขลา: คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
มงคล ศุภอําพันวงษ์. (2562). การออกแบบบอร์ดเกมส่งเสริมปลูกฝังการอนุรักษ์สัตว์ป่าสงวน. กรุงเทพฯ: คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยสยาม.
วรวัฒน์ จินตกานนท์. (2554). กลยุทธ์การสร้างสาร: การสร้างสารในงานนิเทศศาสตร์. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิศิษฎ์ เกตุรัตนกุล, ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน, และกานต์ บุญศิริ. (2563). การใช้นวัตกรรมการสื่อสารเพื่อสร้างความร่วมมือในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารสื่อศิลป์. 3(5): 1–10.
ศิริพร ศรีจันทะ. (2562). การสร้างและใช้เกมเพื่อการเรียนรู้แบบ Active Learning สู่ชั้นเรียน: สร้างห้องเรียนยุคใหม่ให้เปี่ยมไปด้วยความสุข (ออนไลน์). สืบค้นเมื่อ 12 ตุลาคม 2568, จาก https://dev.educathai.com/events/2019/44.
เสถียรพงษ์ ดวงรัตนเอกชัย. (2562). Game-based learning ทางเลือกสำหรับการศึกษาวิทยาศาสตร์ยุคใหม่. นิตยสาร สสวท. 47(216): 25–30.
เสน่ห์ จามริก. (2531). อ้างใน ทรงจิต พูลลาภ, และคณะ. (2544). โครงการศึกษาสำรวจศักยภาพและสภาพของภูมิปัญญาไทยเพื่อส่งเสริมและสนับสนุนการพัฒนาชุมชนให้เข้มแข็งและยั่งยืน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
หมอชาวบ้าน. (2559). อาหารไทย 4 ภาค. สืบค้นเมื่อ 5 กันยายน 2568, จาก https://www.doctor.or.th/article/ detail/4151.
Mayer, R. E. (2021). Multimedia learning. (3rd ed.). Cambridge: Cambridge University Press.
Mayer, R. E., & Moreno, R. (2020). Nine ways to reduce cognitive load in multimedia learning. Educational Psychologist. 38(1), 43–52.
Moll, & Gonzales. (2020). Learning from cultural practices: Lessons for cognitive development. Harvard Educational Review. 90(3), 389–412.
Rogoff, B. (2014). Learning by observing and pitching in to family and community endeavors: An orientation. Human Development. 57(2–3): 69–81.
Wattanuruk, D., Phasuk, S., Nilsang, P., & Takolpuckdee, P. (2020). Cytotoxicity activity of crude extracts of Leum Phua Khaow-Mak (Oryza sativa L. variety Leum Phua) against fibroblast cell. Journal of Food Health and Bioenvironmental Science. 13(2): 28–35.
