การพัฒนาบทเรียนไมโครเลิร์นนิงร่วมกับปัญญาประดิษฐ์แบบสร้างสรรค์ เพื่อส่งเสริมทักษะการออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์ในรายวิชา การผลิตสื่อสิ่งพิมพ์ สำหรับนักเรียนระดับ ชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยสารพัดช่างอุตรดิตถ์

Main Article Content

สมฤดี เรียนแพง
รุจโรจน์ แก้วอุไร

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาและหาประสิทธิภาพของบทเรียนไมโครเลิร์นนิ่งร่วมกับปัญญาประดิษฐ์    แบบสร้างสรรค์ เพื่อส่งเสริมทักษะการออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์ในรายวิชา การผลิตสื่อสิ่งพิมพ์ สำหรับ นักเรียนระดับชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยสารพัดช่างอุตรดิตถ์ และ 2) เปรียบเทียบทักษะการออกแบบสื่อ สิ่งพิมพ์ของผู้เรียนก่อน และหลังเรียนด้วยการใช้บทเรียน กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ นักเรียนระดับชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพวิทยาลัยสารพัดช่างอุตรดิตถ์ จำนวน 22 คน โดยการเลือกแบบสุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นบทเรียนไมโครเลิร์นนิ่งร่วมกับปัญญาประดิษฐ์แบบสร้างสรรค์ แบบประเมินคุณภาพของ บทเรียน และแบบวัดทักษะการออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์ วิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบสมมติฐานทางสถิติ ผลการวิจัยพบว่า


            1) ผลการประเมินของผู้เชี่ยวชาญที่มีต่อบทเรียนไมโครเลิร์นนิงร่วมกับปัญญาประดิษฐ์แบบสร้างสรรค์ เพื่อส่งเสริมทักษะการออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์ในรายวิชา การผลิตสื่อสิ่งพิมพ์ ทั้งหมด 3 ด้าน พบว่า ด้านการนำเสนอ มีระดับดีมาก           ด้านผลลัพธ์การเรียนรู้ มีระดับดีมากและด้านเนื้อหา มีระดับดีมาก 2) ประสิทธิภาพของบทเรียนไมโครเลิร์นนิ่งร่วมกับ ปัญญาประดิษฐ์แบบสร้างสรรค์ เพื่อ ส่งเสริมทักษะการออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์ในรายวิชา การผลิตสื่อสิ่งพิมพ์ สำหรับนักเรียนระดับชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยสารพัดช่าอุตรดิตถ์ มีค่าประสิทธิภาพเท่ากับ 88.86/87.27 และ 3) ทักษะ         การออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์ ของนักเรียนหลังเรียนด้วยบทเรียนไมโครเลิร์นนิ่งร่วมกับปัญญาประดิษฐ์แบบสร้างสรรค์ เพื่อส่งเสริมทักษะการ ออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์ในรายวิชา การผลิตสื่อสิ่งพิมพ์ สำหรับนักเรียนระดับชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัย สารพัดช่างอุตรดิตถ์ สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เรียนแพง ส., & แก้วอุไร ร. . (2025). การพัฒนาบทเรียนไมโครเลิร์นนิงร่วมกับปัญญาประดิษฐ์แบบสร้างสรรค์ เพื่อส่งเสริมทักษะการออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์ในรายวิชา การผลิตสื่อสิ่งพิมพ์ สำหรับนักเรียนระดับ ชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยสารพัดช่างอุตรดิตถ์. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 8(4), 83–92. https://doi.org/10.2774.EDU2025.4.281154
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ณัฐพร สมวงศ์. (2565). การตลาดผ่านสื่อ TikTok [รายงานการศึกษาเชิงบูรณาการกับการทำงาน, มหาวิทยาลัยสยาม]. สืบค้นเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2567. จาก https://e-research.siam.edu/wp-content/uploads/2023/08/ Liberal-Arts-Tourism-and-Hospitality-Industry-2022-coop-Online-Marketing-with-TikTok_.pdf

ธานินทร์ อินทรวิเศษ, ธนวัตน์ พูลเขตนคร, ธนวัตน์ เจริญษา, นิตยา นาคอินทร์, Augustine Agbi และภาสกร เรืองรอง. (2562). เทคโนโลยีและนวัตกรรมกับการจัดการเรียนการสอนในยุคดิจิทัล. Veridian E-Journal Silpakorn University. 12(6): 478-494.

ประสาท เนืองเฉลิม. (2556). วิจัยการเรียนการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ศยามน อินสะอาด. (2566). ผลการใช้ไมโครเลิร์นนิงแบบเกมเพื่อส่งเสริมทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง ฉบับเทคโนโลยีการศึกษา. 7(1): 37-49.

สาธิต ศรีวรรณะ, และดวงใจ พุทธเษม. (2565). รูปแบบการจัดการเรียนรู้ด้วยไมโครเลิร์นนิ่งเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสาร ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาลพบุรี. วารสารการวิจัยการศึกษาขั้นพื้นฐาน. 2(2): 154-167.

สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2562). หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ พุทธศักราช 2562. สืบค้นเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2567. จาก https://bsq.vec.go.th/Portals/9/Course/20/2562/20300/20307v3.pdf

อรรถชัย เถื่อนดอนเจ้า, ปาณจิตร สุกุมาลย์, และสมควร นามสีฐาน. (2567). การประยุกต์ใช้AI เพื่อการออกแบบและจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษา. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์. 9(2): 2514-2524.

Ambrose, G., & Harris, P. (2012). Basics Design 01: Format. London: Bloomsbury.

Buchem, I., & Hamelmann, H. (2010). Microlearning: A strategy for ongoing professional development. E-Learning Papers. 21: 1-15.

Green, J., & Jenkins, H. (2019). Spreadable Media: Creating Value and Meaning in a Networked Culture. New York: NYU Press.

Holmes, W., Bialik, M., & Fadel, C. (2019). Artificial Intelligence in Education: Promises and Implications for Teaching and Learning. Boston: Center for Curriculum Redesign.

Hug, T. (2005). Microlearning: A new pedagogical challenge. In Proceedings of Microlearning Conference. Innsbruck: Innsbruck University Press.

Learn Corporation. (2021, 17 กันยายน). Microlearning การเรียนรู้แบบใหม่ สั้น กระชับ นำไปใช้ได้จริง. สืบค้นเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2567. จาก https://www.learn.co.th/articles/microlearning/#:~:text=Micro%20 Learning%20คือ…,รู้เดิมที่มีอยู่.

Leong, K., Sung, A., Au, D., & Blanchard, R. (2021). A review of the effectiveness of microlearning in higher education. Educational Research Review. 34: 100-402.

Luckin, R. (2022). Al for School Teachers. London: Routledge.

Thomas, M., & Rogers, C. (2020). Education and social media: Toward a digital pedagogy. London: Routledge.

Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st Century Skills: Learning for Life in Our Times. California: Jossey-Bass.

Wang, H. (2019). Teaching graphic design in the digital era. International Journal of Art & Design Education. 38(3): 679-690.

Wang Siwei, & Hsu Liang-Yan. (2023). Exploring Super radiance Effects of Molecular Emitters Coupled with Cavity Photons and Plasmon Polaritons: A Perspective from Macroscopic Quantum Electrodynamics. The Journal of Physical Chemistry C. 127(27): 12904-12912.