The Organizing Experiences of STEM Education for Students in Fundamental Education in Lampang Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) study the 21st century skills organized by STEM education learning experiences for basic education students in Lampang province and 2) study the attitudes of learners who were organized by STEM education learning experiences. The study employed a one-group with post-test only design. The target group used in the research was basic education students in Lampang Province who volunteered to participate in the activities approximately 25–30 people. The instruments used in this research were 1) STEM education experience plan for basic education students in Lampang Province, 2) The 21st century skills assessment form, sub-skills were 1) Critical thinking & problem-solving skills, 2) Communication & Collaboration skills and 3) Creativity & innovation skills, and 3) Student attitude assessment form regarding STEM education learning experiences. The findings revealed found that:
1) The results of the study of 21st century skills, STEM education learning experiences for basic education students in Lampang Province, the overall result was found that the mean value was 4.45 and the standard deviation was 0.53, which was at a high level. 2) The result of the attitude of the students who received the learning experience with STEM education, the overall mean value was 4.37 and the standard deviation was 0.83, which was at a high level.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กมลฉัตร กล่อมอิ่ม. (2559). การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการสะเต็มศึกษาสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 18(4): 334-349.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง 2560). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2550). การจัดการเรียนรู้แบบกระบวนการแก้ปัญหา. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
กาญจนา จินดานิล, สิริพร พงศ์หิรัญสกุล, และพัชรี ฉลาดธัญกิจ. (2565). การเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยีในยุคดิจิทัลที่มีผลกระทบต่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์. 6(3): 187-199.
จิตรา พลสุธรรม, และชลาธิป สมาหิโต. (2560). การจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามแนวสะเต็มศึกษาเพื่อส่งเสริมทักษะการสื่อความหมายของเด็กปฐมวัย. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์. 30(1): 117-123.
นุจรีย์ บูรณศิล. (2563). การจัดประสบการณ์การเรียนรู้ โดยใช้ชุดกิจกรรมการประกอบอาหาร เพื่อพัฒนาทักษะพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ของเด็กปฐมวัย. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 3(7): 38-53.
นัยนา ดอรมาน, ประสาร มาลากุล ณ อยุธยา, และผ่องพรรณ เกิดพิทักษ์. (2563, กรกฎาคม-ธันวาคม). การเรียนรู้เชิงประสบการณ์และการสะท้อนคิดเชิงวิพากษ์. วารสารจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต. 10(2): 20-28.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พรทิพย์ ศิริภัทราชัย. (2556). STEM Education กับการพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21. วารสารนักบริหาร. 33(2): 49-55.
วิไล ธรรมวาจา, และสมศิริ สิงห์ลพ. (2567). 3-ACTIVE: แนวทางการพัฒนาทักษะการเรียนรู้ของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี. 12(2): 1-13.
สาวิทย์ แก้วโมลา, และอังคณา อ่อนธานี. (2566). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ผ่านทฤษฎีการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ร่วมกับการเป็นผู้สร้างสรรค์คอนเทนต์บนสื่อสังคมออนไลน์ เพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการพูดภาษาจีน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. Journal of Roi Kaensarn Academi. 8(7): 332-347.
สมพร รุ่งเรืองกลกิจ, เทวธิดา ขันคามโภชก์, ยศวีร์ อิ่มอโนทัย, และโสภา อ่อนโอภาส. (2564). การเรียนรู้ผ่าน ประสบการณ์: พื้นที่ปลอดภัยในการเรียนรู้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. 12(1): 89-110.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2558). คู่มือจัดกิจกรรมสะเต็มศึกษา ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6. กรุงเทพฯ: องค์การค้าของ สกสค.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2559). ความรู้เบื้องต้นสะเต็มศึกษา. สืบค้นเมื่อ 24 เมษายน 2568,จาก https://www.scimath.org/stem.
สง่า วงค์ไชย. (2564). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ผ่านประสบการณ์เพื่อพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการ The New Viridian Journal of Arts, Humanities and Social Sciences. 1(1): 33-46.
อรทัย รุ่งวชิรา, เศวตาภรณ์ ตั้งวันเจริญ, และกาญจนา เกียรติกานนท์. (2564). การจัดการเรียนนรู้ในโลกยุคใหม่เพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะคนยุคใหม่. วารสารครุทรรศน์ (Online). 1(1): 97-106.
อนุศาสน์ ตาเสน, และคณะ. (2567). การเรียนรู้เชิงประสบการณ์ผ่านจักรวาลนฤมิตด้วยการคิดเชิงออกแบบเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะนวัตกร. Journal of Roi Kaensarn Academi. 9(9): 18-34.
Adams, M. (2007). Pedagogical frameworks for social justice education. In Teaching for diversity and social justice. Teaching for diversity and social justice, edited by A. Maurianne Bell, B Lee, and P. Griffin. New York: Taylor & Francis Group.
Beard, C., & Wilson, P. J. (2013). Experiential learning: A handbook for education, training and coaching. New Delhi: Kogan Page.
Clapper, T. C. (2010). Creating the safe learning environment [internet]. Paial Newsletter. 3(2). [cited 2025 May 15]. Available from https://www.researchgate.net/publication/257835881 Creating the safe learning environment.
Dewey, J. (1975). Experience & education. New Jersey: Littlefield, Adam & Co.
Dewey, J. (2005). How we think: a restatement of the relation of reflective thinking and the educational process. New York: D. C. Heath.
Kisfalvi, V., & Oliver, D. (2015). “Creating and maintain a safe space in experiential Learning”. Journal of Management Education. 39(6): 713-740.
Kolb, D. A. (2005). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, N.J.: Prentice-Hall.
Kolb, A. D. (2015). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. New Jersey: Pearson.
Lewin. (2005). Lewis, A., & Smith, D. (1993). Defining higher order thinking. Theory into Practice. 32(3): 131-137.
Panich, W. (2012). The way to enhance learning for student in the 21st century (วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21). Bangkok: Sodsri-Saritwong Foundation.
