แผลเป็นจากสงคราม: ผลพวงจากยุคเขมรแดงในสังคมกัมพูชายุคใหม่ จากนวนิยายเรื่อง អ្នកណាជាម្ដាយខ្មុំ “เนียะณาเจียมดายคญม” (ใครเป็นแม่ของฉัน?) ของ อุม สุผานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ภาพสะท้อนสังคมยุคเขมรแดงและกัมพูชาในปัจจุบันที่ได้รับการนำเสนอในนวนิยายเรื่อง ใครเป็นแม่ของฉัน โดยประยุกต์ใช้แนวคิดวรรณกรรมกับสังคมและแนวคิดสัมพันธบท (Intertextuality) เป็นกรอบ ผลการวิจัยพบว่า นวนิยายเรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงร่องรอยบาดแผลทางประวัติศาสตร์ที่ส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตและโครงสร้างสังคมกัมพูชา ประการแรกคือ
การสะท้อนกลไกของระบอบเขมรแดงที่ทำลายสถาบันครอบครัวและปัจเจกบุคคลผ่านการบังคับแต่งงาน และการแบ่งแยกเส้นทางเดินของผู้คนเพื่อสลายสายใยความผูกพันเดิม ประการที่สองคือการแสดงให้เห็นถึงปัญหาในสังคมกัมพูชาทศวรรษ 1990 ทั้งความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ ปัญหาเด็กสาวขายบริการทางเพศ และผลกระทบจากการอพยพของปัญญาชน และประการสุดท้ายคือการนำเสนอภาพปณิธานของปัญญาชนเขมรพลัดถิ่นในต่างแดนที่มุ่งหวังจะกลับมาเยียวยามาตุภูมิผ่านการรื้อฟื้นมรดกทางวัฒนธรรมและการศึกษา
อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางบาดแผลแห่งสงคราม นวนิยายเรื่องนี้ได้นำเสนอภาพสะท้อนของสังคมด้วยมุมมองที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง ผ่านตัวละครหลักที่เผชิญความสูญเสียแต่ยังคงยึดมั่นในความดีงาม การช่วยเหลือเกื้อกูลกัน และความสำนึกรักในรากเหง้ามาตุภูมิ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของปัญญาชนและคนรุ่นใหม่ในการเยียวยาบาดแผลทางประวัติศาสตร์ เพื่อร่วมกันฟื้นฟูและสร้างอนาคตของชาติกัมพูชาให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เขียน ธีระวิทย์ และสุณัย ผาสุก. (2543). กัมพูชา ประวัติศาสตร์ สังคม เศรษฐกิจ ความมั่นคงการเมืองและการต่างประเทศ. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชูศักดิ์ ภุทรกุลวณิช. (2545). อ่านไม่เอาเรื่อง. กรุงเทพฯ : คบไฟ.
ตรีศิลป์ บุญขจร. (2521). พัฒนาการนวนิยายไทย พ.ศ. 2475-2500 : การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างนวนิยายกับสังคม (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิเชฐ แสงทอง. (2561). วรรณกรรมวิจารณ์ แนวคิดและปฏิบัติการณ์. กรุงเทพฯ : คมบาง.
พิเชฐ แสงทอง. (2555). Intertextuality จาก ตัวบท” สู่ “สัมพันธบท”, วารสารสงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. 18(3), 261-270.
มิสลิวิค, อีวา. (2534). ลงทัณฑ์ผู้ยากไร้ [Punishing the poor] (วิภาวรรณ ก่อเกียรติขจร, ผู้แปลและเรียบเรียง). กรุงเทพฯ : อักษรสาส์น.
สุวัฒน์ คงแป้น. (2547). การพัฒนาชุมชนแออัดในกัมพูชา. กรุงเทพฯ : มูลนิธิชุมชนไท.
อนุชา พิมศักดิ์. (2558). สัมพันธบทในกวีนิพนธ์ ‘หัวใจห้องที่ห้า’ : พันธกิจกวียุคหลังสมัยใหม่, วารสารมนุษย์กับสังคม คณะมนุยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 1(1), 90-109. สืบค้นเมื่อ 17 มีนาคม 2569, จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/husocjournal/article/view/272245/181881.
Joshua Project. (n.d.). Khmer in France. Retrieved March 15, 2026, from https://joshuaproject.net/people_groups/12662/FR.
UNHCR. (2011). UNHCR Camps at Thai-Cambodian border 1980's-1990's. Retrieved March 17, 2026, from https://data.unhcr.org/en/documents/details/81335.
Wijers, G.D.M. (2011). The Reception of Cambodian Refugees, Journal of Refugee Studies. 24(2), 239-255.
ហេង ឧត្តម. (2018). វិយោគកថាពិធីឈាបនកិច្ចសពអ្នកនិពន្ធ អ៊ុំ សុផានី. Retrieved March 13, 2026, from https://pechsangwawann.wordpress.com/2018/06/04.
អុំ សុផានី. (2000). អ្នកណាជាម្ដាយខ្មុំ. ភ្នំពេញ : សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស.