การสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์จากรูปหล่อสำริดตาโปน พิพิธภัณฑ์ซานซิงตุย นครกว่างฮั่น มณฑลเสฉวน สาธารณรัฐประชาชนจีน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษารูปลักษณ์และความเชื่อเกี่ยวกับรูปหล่อสำริดตาโปน และพัฒนาผลิตภัณฑ์เชิงสร้างสรรค์จากรูปหล่อสำริดตาโปน พิพิธภัณฑ์ซานซิงตุย วิธีวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ และวิจัยเชิงเอกสาร พื้นที่ศึกษาได้แก่ พิพิธภัณฑ์ซานซิงตุย นครกว่างฮั่น มณฑลเสฉวน สาธารณรัฐประชาชนจีน ผู้ให้ข้อมูลมีจำนวน 2 กลุ่ม ดังนี้ 1) กลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก ประกอบด้วย เจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์ ผู้เชี่ยวชาญทางด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม สื่อมวลชนทั้งภายในและภายนอกพิพิธภัณฑ์ กลุ่มเยาวชน และนักท่องเที่ยว 46 คน 2) กลุ่มสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์จากรูปหล่อสำริดตาโปน 5 กลุ่ม ได้แก่ เจ้าหน้าที่ด้านการท่องเที่ยว นักออกแบบ นักวางแผนและนโยบาย เจ้าหน้าที่ด้านการตลาด และจิตรกร 13 คน แนวคิดที่ใช้เป็นเครื่องมือในการศึกษา ได้แก่ แนวคิดการสร้างสรรค์ และการสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ ผลการศึกษาพบว่า 1) รูปลักษณ์และความเชื่อของรูปหล่อสำริดตาโปน จำแนกได้ 2 ลักษณะ คือ แบบแรก มีตาโปน มีใบหูที่กว้างใหญ่ มีรอยยิ้มกว้าง มีใบหน้าและศีรษะใหญ่ ส่วนแบบที่สอง มีจมูกที่ต่อกับขุยหลงซึ่งยาวสูงชี้ขึ้นฟ้า มีใบหน้าและส่วนหัวเล็กกว่าแบบแรก และพบว่ารูปหล่อสำริดตาโปน มีความเชื่อที่ เชื่อมโยงกับโลกแห่งวิญญาณและธรรมชาติ ลักษณะของใบหูที่กว้างใหญ่เปรียบเสมือนการได้ยินและรับรู้เรื่องราวทุกสรรพสิ่งในใต้หล้า รอยยิ้มของรูปหล่อสำริดตาโปนสะท้อนถึงความสุขทางใจของคน จมูกที่ต่อกับขุยหลงซึ่งยาวสูงชี้ขึ้นฟ้า แสดงถึงความเคารพต่อธรรมชาติ 2) การพัฒนาผลิตภัณฑ์เชิงสร้างสรรค์จากรูปหล่อสำริดตาโปน ออกแบบสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก จำนวน 5 แบบ ได้แก่ ตุ๊กตาจำลอง พวงกุญแจ เข็มกลัดติดเสื้อ แหวนสำหรับติดหลังโทรศัพท์ และ เสื้อยืดสกรีนรูปหล่อสำริดตาโปน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ฉันพชร นิลกําแหง อภิสักก์ สินธุภัค และอุดมศักดิ์ สาริบุตร. (2557). การออกแบบภาพลักษณ์ผลิตภัณฑ์ในพิธีฌาปนกิจของพุทธศาสนิกชนตามแนวทางแบบเศรษฐกิจสร้างสรรค์ กรณีศึกษา: วัดด่านพระรามสาม. วารสารวิชาการศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร. 5(1), 115-128.
ฐาปกรณ์ ทองคำนุช, เกษวดี พุทธภูมิพิทักษ์, และอรวรรณ ศิริสวัสดิ์ อภิชยกุล. (2564). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทยด้วยแนวคิดพิพิธภัณฑ์จุดหมายปลายทาง, วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. 15(1), 38-52.
ดวงเดือน ศาสตรภัทร.(2557). การคิดสร้างสรรค์, วารสารสุขภาพกับการจัดการสุขภาพ. 1(1), 10-23.
ธัชพล ภัทรจริยา. (2565). การสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์จากวัสดุท้องถิ่นบริเวณลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา, วารสารศิลป์ปริทัศน์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. 10(2), 23-33.
พิพิธภัณฑ์ซานซิงตุย. (2567). รายงานการประชุมการปฏิบัติงานปี 2023 ของเจ้าหน้าที่พัฒนาสร้างสรรค์. จัดโดยพิพิธภัณฑ์ซานซิงตุย เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2567.
รัชฎาพร เกตานนท์ แนวแห่งธรรม. (2560). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในจังหวัดนครปฐม, วารสารศิลปากร ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 10(1), 994-1013.
ศุภารมย์ ประสาทแก้ว, รัชพล แย้มกลีบ, และคณิน ไพรวันรัตน์. (2567). การออกแบบสินค้าที่ระลึกเพื่อส่งเสริมพิพิธภัณฑ์ให้เป็นศูนย์กลางใหม่ของการท่องเที่ยว: กรณีศึกษาพิพิธภัณฑ์วัดพระรูป จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 8(1), 311-322.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์ พับลิเคชั่นส์.
อภิลักษณ์ ธรรมวิมุตติ และ ธีระวัฒน์ จันทึก. (2560). ทุนมนุษย์เชิงนวัตกรรมและสร้างสรรค์ของผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชน, วารสารศิลปากร ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 10(1), 1572-1589.
Raphiphat Monphrom and Yuwadee Tong-on. (2560). การสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์หัตถกรรมเครื่องรักเครื่องเขินไทย – เวียดนาม, กระแสวัฒนธรรม. 18(34), 27-39.