A STUDY OF STUDENT AFFAIRS ADMINISTRATION IN OPPORTUNITY EXPANSION SCHOOLS IN LAT YAO DISTRICT, NAKHON SAWAN PROVINCE, BASED ON THE KALYANAMITTADHAMMA 7
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to: 1) Study the state of student affairs administration in opportunity expansion schools in Lat Yao District, Nakhon Sawan Province, based on the Kalyanamittadhamma 7; and 2) Compare the student affairs administration of these schools classified by personal and environmental factors. This quantitative research utilized questionnaires administered to a sample of 113 participants. The data was analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation. Differences were compared using t-test and One-Way ANOVA. When statistically significant differences were found, pairwise comparisons were performed using the Least Significant Difference (LSD) method.
The research findings revealed that: 1) The overall state of student affairs administration in opportunity expansion schools in Lat Yao District, Nakhon Sawan Province, based on the Kalyanamittadhamma 7, was at the highest level. When considering each of the five aspects individually, all were at the highest level, namely: student governance, student welfare, special project affairs, student activities, and guidance services, respectively. 2) The comparison results classified by personal factors showed that respondents with different genders and positions did not have statistically significant differences in their overall opinions at the 0.05 level. However, respondents with different ages, educational levels, and working experiences showed statistically significant differences in their overall opinions at the 0.05 level. Specifically, respondents aged under 30 and 30–49 years had higher mean opinion scores than those aged over 49 years. Responders holding a bachelor's degree had higher mean opinion scores than those with a degree higher than a bachelor's; and those with less than 5 years of working experience had higher mean opinion scores than those with 5–10 years, 11–15 years, and 16 years or more of experience. Regarding environmental factors, including having clear student affairs plans, a school environment conducive to student development, and the promotion of community and parental participation, no statistically significant differences in overall opinions were found across all aspects at the 0.05 level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. พิมพ์ครั้งที่ 2กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). คู่มือการบริหารงานกิจการนักเรียน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.). (2566) รายงานประจำปี 2566 สถานการณ์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา.
กัณพัฒน์ แพงดาน, พระฮอนด้า วาทฺสทฺโท และสุรศักดิ์ จันพลา. (2565). การบริหารงานกิจการนักเรียนตามหลักพรหมวิหาร 4 ของโรงเรียนขยายโอกาส สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 9(1), 113–126.
จตุรภัทร ประสิทธิ์ผล. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริหารงานกิจการนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา จังหวัดนครสวรรค์. วารสารวิชาการศึกษา, 8(4), 113-127.
ณัฐวุฒิ หว่านผล และศิริพงษ์ เศาภายน. (2564). การศึกษาสภาพปัญหาการบริหารงานกิจการนักเรียนของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบุรี เขต 2. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(1), 113-127.
นางกุสินา รอดทอง. (2561). การบริหารงานกิจการนักเรียนของโรงเรียนในสังกัดเทศบาลนครสุราษฎร์ธานี.วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
พงษ์ศักดิ์ สุภากิจ. (2564). ระดับและแนวทางพัฒนาการบริหารงานกิจการนักเรียน นักศึกษาของวิทยาลัยอาชีวศึกษา สังกัดอาชีวศึกษาจังหวัดอุดรธานี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 3(2), 123-146.
พงษ์ศักดิ์ สุภากิจ. (2566). ศึกษาระดับและแนวทางพัฒนาการบริหารงานกิจการนักเรียน นักศึกษา ของวิทยาลัยอาชีวศึกษา สังกัดอาชีวศึกษาจังหวัดอุดรธานี. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 3(2), 123–146.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มาซูรา รัตนพงษ์ และจรุณี เก้าเอี้ยน. (2568). การบริหารงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนของผู้บริหารสถานศึกษานำร่องในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานราธิวาส. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(2), 1147-1169.
วรรณพร แสงปาน. (2563). แนวทางการบริหารงานกิจการนักเรียนของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 10(3), 112-125.
วิลาวัลย์ แสงประเสริฐ และธีระพงศ์ บุศรากูล. (2563). แนวทางการบริหารงานกิจการนักเรียนของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 10(3), 112-125.
ศรีรัตนภรณ์ ชูสิน และศราวุธ จะสุวรรณ์. (2557). การบริหารงานสถานศึกษาตามหลักธรรมาภิบาลของผู้บริหารโรงเรียน สังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงเทพกลาง. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 5(1), 295–311.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 2. (2564). รายงานผลการดำเนินงานการพัฒนาระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ประจำปีการศึกษา 2564. นครสวรรค์: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 2.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). แนวทางการพัฒนาคุณภาพผู้เรียน. กรุงเทพมหานคร: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สุภาศินีย์ ภูทัดดวง และปรเมศร์ กลิ่นหอม. (2566). แนวทางการบริหารงานกิจการนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 3. วารสารวิชาการบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 1(2), 21–34.
อธิภัทร จันทิพย์ และกฤตยากร ลดาวัลย์. (2565). การบริหารงานกิจการนักเรียนแบบมีส่วนร่วมตามหลักพรหมวิหาร 4 ของโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 2. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 7(2), 403–413.
อภิรุต มะโนราช และอมรทิพย์ เจริญผล. (2568). การบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(2), 195–210.
อำภา คำภูเวียง และอำนวย มีราคา. (2568). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 5. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการศึกษา, 1(1), 1-15.
อิสระ โป้คอนสาร. (2567). การบริหารจัดการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนตามวงจรคุณภาพ PDCA ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 5. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 10(3), 254–270.
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
