THE DEVELOPMENT OF STANDARD RAMWONG DANCE SKILLS THROUGH PEER-ASSISTED LEARNING AMONG GRADE 8 STUDENTS AT WAT PHRASRIMAHADHAT SECONDARY DEMONSTRATION SCHOOL, PHRANAKHON RAJABHAT UNIVERSITY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to: 1) develop lesson plans on standard Ramwong dance skills using peer-assisted learning, and 2) investigate the outcomes of developing students’ standard Ramwong dance skills through peer-assisted learning. The study employed one-shot case study research design. The sample consisted of 46 Grade 8 students (Mathayomsuksa 2/1) in the 2025 academic year at Wat Phrasrimahadhat Secondary Demonstration School, Phranakhon Rajabhat University. The participants were selected using cluster random sampling, with the classroom as the sampling unit. The research instruments included: 1) lesson plans on developing standard Ramwong dance skills through peer-assisted learning, and 2) a standard Ramwong dance skills assessment form. The instrument showed an Index of Item–Objective Congruence (IOC) ranging from 0.67 to 1.00 and a reliability coefficient of 0.82 using Cronbach’s alpha. Data were analyzed using mean, standard deviation, instructional efficiency (E1/E2), and one-sample t-test to compare with the 80% criterion
The findings revealed that: 1) the developed lesson plans demonstrated an efficiency of 81.74/92.61, which exceeded the established criterion of 80/80; and 2) the students who learned through peer-assisted learning achieved a mean score of 27.78 in standard Ramwong dance skills, which was significantly higher than the criterion score of 24 points (80%) at the .05 level of statistical significance.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
References
กรมศิลปากร. (2554). รำวงมาตรฐาน. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ชวลิต ชูกำแพง. (2551). การจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประพันธ์ ล้ำนาค และชุลีรัตน์ ล้ำนาค. (2065). การพัฒนาทักษะการออกกำลังกายด้วยท่านาฏศิลป์ไทย สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2564 โรงเรียนมัธยมสาธิตวัดพระศรีมหาธาตุ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. วารสารสหวิทยาการวิจัยและนวัตกรรมการศึกษา, 1(1), 29-42.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2562 (ฉบับที่ 4). (2562). ราชกิจจานุเบกษา, 136 (57 ก). หน้า 49.
ศุภิตา แซมเพชร. (2543). ผลของการเรียนรู้แบบเพื่อนช่วยเพื่อนที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Johnson, D. W. and Johnson, R. T. (1999). Learning together and alone: Cooperative, competitive, and individualistic learning. 5th ed. Allyn & Bacon.
Slavin, R. E. (1995). Cooperative learning: Theory, research, and practice. Allyn & Bacon.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
