THE DEVELOPMENT OF A LEARNER-CENTERED LEARNING MANAGEMENT MODEL IS IMPORTANT FOR IMPROVING STUDENTS’ ACADEMIC ACHIEVEMENT

Main Article Content

Winai Campachat
Peera Ruttanawijit
Nattakarn Rattanawijit
Wittaya Boriboonsap

Abstract

This research aimed to develop a model for developing student-centered learning management to improve students' academic achievement. The research was conducted using the research and development process, with 4 steps. Step 1: Study the basic information of the school about the problem, causes of the problem, and solutions for students' academic achievement from student learning documents in the academic year 2021. The tool used was a document record form, and content analysis was performed. Step 2: Create and develop the model, then draft and check the validity, appropriateness, feasibility, and usefulness of the model and manuals with an expert seminar, using meeting records and content analysis. Step 3: Try out the model with 12 teachers and 145 students at Ban Nong Prue School under the Sa Kaeo Primary Educational Service Area Office 1 in the academic year 2023. The tools used were an achievement test and a summary record of student academic achievement. Data were analyzed with basic statistics: percentage, mean, and standard deviation. Step 4: Evaluate the model by 17 users. The tool used was an evaluation form for appropriateness, practical feasibility, and usefulness. Data were analyzed using basic statistics: mean and standard deviation.


The research results found that: 1) The problem and cause of academic achievement in 8 learning areas of students did not pass the set criteria. The cause was that teachers lacked knowledge and behaviors about student-centered learning management. The solution is teacher development. 2) The model has 4 components: principles, objectives, development process, and measurement and evaluation. The accompanying documents, including a manual for school directors and a manual for teachers, had validity, appropriateness, practical feasibility, and usefulness. 3) The trial of the model with Ban Nong Prue School in the academic year 2023 found that teacher and student quality passed the set criteria. 4) The evaluation of the model and accompanying documents was overall at the highest level, including practical feasibility, appropriateness, and usefulness.

Article Details

How to Cite
Campachat, W., Ruttanawijit, P., Rattanawijit, N., & Boriboonsap, W. (2025). THE DEVELOPMENT OF A LEARNER-CENTERED LEARNING MANAGEMENT MODEL IS IMPORTANT FOR IMPROVING STUDENTS’ ACADEMIC ACHIEVEMENT. Journal of Educational Review Faculty of Education in MCU, 12(3), 109–119. retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDMCU/article/view/281269
Section
Research Article

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมชุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.

ณัฐพงศ์ คำมี. (2564). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์การอ่านจับใจความโดยใช้นิทานธรรมบท เสริมด้วยเทคนิคการสอนแบบ Storyline สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ทิศนา แขมมณี. (2559). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นัยนา มุสิตัง. (2563) แบบภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงและแบบภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของหัวหน้า กลุ่มสาระการเรียนรู้ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. วิทยาลัยครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

ประสงค์ เทียบจันทึก. (2563). แนวทางการพัฒนาครูในการจัดการเรียนรู้เพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 24. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

พะยอม เชิดชู. (2562). การพัฒนาคู่มือการเรียนรู้สาระหน้าที่พลเมือง วัฒนธรรม และการดำเนินชีวิตในสังคม โดยใช้การเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค STAD ร่วมกับการคิดแบบโยนิโสมนสิการ ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมความร่วมมือ การคิดอย่างมีวิจารณญาณ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

พัชรี หอมรื่น และยุภาดี ปณะราช. (2559). แนวทางการบริหารเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในกลุ่มโรงเรียนลานกระบือ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 1. การประชุมวิชากรระดับชาติ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร ครั้งที่ 3. มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.

พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2559). เทคนิคการวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

มารุต พัฒผล. (2557). การจัดการเรียนรู้ที่เสริมสร้างการรู้คิดและความสุขในการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.

ระวีวรรณ เกตุมะ. (2564). การบริหารงานวิชาการเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์การประเมินคุณภาพผู้เรียนด้านคณิตศาสตร์ (NT) ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 3. การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ราชกิจจานุเบกษา. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา.

วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรีสฤษดิ์วงศ์.

วิทยากร เชียงกูล. (2559). สภาวะการศึกษาไทย ปี 2557/2558 “จะปฏิรูปการศึกษาไทยให้ทันโลกในศตวรรษที่ 21 ได้อย่างไร”. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิจัยและพัฒนาการศึกษา สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

วีรพงศ์ พิชัยเสนาณรงค์. (2562). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์การสอนสังคมศึกษาแบบมีส่วนร่วม ของนักเรียนชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนพระปริยัติธรรมวัดมหาสวัสดิ์วิทยา จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมเร็จ อุดแดง. (2562). รายงานการยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยใช้กลุ่มโรงเรียนเป็นฐาน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 1 ปีการศึกษา 2561. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.

สวรรยา ศรีไชย. (2564). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค STAD เรื่อง อาณาจักรอยุธยาและธนบุรี ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). การพัฒนาทักษะชีวิตในระบบการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภา.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.

สำนักงานสภาสถาบันราชภัฏ. (2544). คู่มือการฝึกอบรมการวิจัยในชั้นเรียน. กรุงเทพมหานคร: เสมาธรรม.

สุรเดช จิรัฐิติวิชาไชย. (2559). การบริหารจัดการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติ (O-NET) ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนแม่แอบวิทยาคม. เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.

อดิศักดิ์ ใจปิน. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศกับพฤติกรรมการจัดการเรียนรู้ของครูในสถานศึกษาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 2. การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยพะเยา.

อรพรรณ ลามีนนท์. (2561).การศึกษาพฤติกรรมการจัดการเรียนรู้ของครูวิทยาศาสตร์และความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 32. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

อุทัยวรรณ ทองคํา. (2562). การจัดการเรียนรู้ที่มุ่งเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของครูในโรงเรียนสังกัดเทศบาลเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

Bloom, Benjamins. (1976). Human characteristics and school learning. New York: McGraw-Hill Book Company.

Ferguson, George A. (1981). Statistical Analysis in Psychology and Education. Tokyam Mc Graw – Hill Book Company.

Goldstein, E. B. (2008). Cognitive psychology: Connecting mind, research, and everyday experience. Belmont, CA: Wadsworth.

Kowalski, R. M., & Westen, D. (2009). Psychology. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons.