ยุทธศาสตร์การจัดการภัยคุกคามด้านไซเบอร์สาหรับประเทศไทย

บทคัดย่อ

บทความนี้นำเสนอยุทธศาสตร์การจัดการภัยคุกคามด้านไซเบอร์สำหรับประเทศไทย        โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบ วิธีการ การประเมินสถานการณ์ และปัญหาของภัยคุกคามด้านไซเบอร์ 2) ศึกษาผลกระทบของภัยคุกคามด้านไซเบอร์ที่ส่งผลต่อความมั่นคงแห่งชาติ และ             3) นำเสนอยุทธศาสตร์การจัดการภัยคุกคามด้านไซเบอร์สำหรับประเทศไทย การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยเน้นการศึกษาเฉพาะประเด็นที่นำไปสู่การกำหนดยุทธศาสตร์การจัดการภัยคุกคามด้านไซเบอร์ กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ 1) หน่วยงานด้านความมั่นคงของรัฐ 2) ผู้บริหารระดับกระทรวงที่เกี่ยวข้อง 5 กระทรวง 3) ผู้บริหาร/ผู้นำท้องถิ่น 4) หน่วยงานภาคเอกชน                     5) ภาคประชาชน 6) เจ้าหน้าที่ด้านการข่าวที่เชี่ยวชาญระบบไอซีที 7) เจ้าหน้าที่ทหารที่รับผิดชอบด้านภัยคุกคามด้านไซเบอร์ 8) ผู้ปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้องกับระบบเครือข่ายอินเตอร์เน็ต                         9) ผู้ทรงคุณวุฒิจากหน่วยงานความมั่นคงด้านไซเบอร์กองทัพไทย และ 10) ผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมระบบไอซีทีและโลกไซเบอร์ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ รวมกลุ่มเป้าหมายทั้งสิ้น             79 คน โดยกลุ่มเป้าหมายได้มาจากการเลือกในลักษณะจำเพาะเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้าง การวิเคราะห์และสังเคราะห์ข้อมูลตามหลักการวิจัยเชิงคุณภาพโดยวิธีพรรณนาเชิงวิเคราะห์ การตรวจสอบข้อมูลโดยวิธีการสามเส้าด้านข้อมูล                และการยืนยันร่างยุทธศาสตร์โดยการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ

ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการใช้โลกไซเบอร์ในการสร้างความไม่สงบสุขมีหลายวิธี               เช่น การใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์เพื่อการบ่อนทำลายความน่าเชื่อถือของเจ้าหน้าที่รัฐ การปฏิบัติการจิตวิทยา และการโฆษณาชวนเชื่อของกลุ่มผู้ไม่หวังดี การสร้างกระแสข่าวในเชิงลบและการสร้างความขัดแย้งต่อประชาชน การก่อวินาศกรรมโดยใช้เครือข่ายอินเตอร์เน็ตเป็นมัชฌิม              โดยมีแนวโน้มจะปฏิบัติการในรูปแบบอื่นๆ เพิ่มมากขึ้น นอกจากนี้ใช้ระบบการติดต่อสื่อสารผ่านแอพพลิเคชั่นเพื่อหลบเลี่ยงการตรวจจับและติดตามโดยเจ้าหน้าที่รัฐ เหล่านี้ล้วนสร้างผลกระทบโดยตรงต่อความมั่นคงแห่งชาติแทบทั้งสิ้น ยุทธศาสตร์การจัดการภัยคุกคามด้าน   ไซเบอร์สำหรับประเทศไทย ประกอบด้วย 7 ยุทธศาสตร์ ได้แก่ 1) การจัดโครงสร้างพื้นฐานของประเทศไทยสำหรับใช้ในการจัดการกับภัยคุกคามด้านไซเบอร์ 2) การสร้างการตระหนักรู้โลกไซเบอร์ให้กับประชาชน 3) การพัฒนาความก้าวหน้าด้านไซเบอร์ 4) การส่งเสริมความร่วมมือด้านไซเบอร์ระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชน 5) การกำหนดใช้กฎหมายด้านไซเบอร์และการบังคับใช้กับประชาชน 6) การใช้การบูรณาการร่วมกันเพื่อแบ่งปันข้อมูลข่าวสาร และ 7) การรับรู้ด้านไซเบอร์เพื่อการป้องกัน การยับยั้ง และการโจมตี สำหรับประเทศไทยควรใช้ยุทธศาสตร์และมาตรการรองรับการจัดการกับภัยคุกคามในโลกไซเบอร์ให้มีประสิทธิภาพ คุณภาพ และความเข้มแข็งอย่างต่อเนื่อง เพื่อเสริมสร้างความมั่นคงปลอดภัยด้านไซเบอร์ให้กับประเทศชาติต่อไป