จากภูมิปัญญาสู่ร่วมสมัย: การพัฒนาและส่งเสริมศิลปหัตถกรรมผ้ามัดย้อมของวิสาหกิจชุมชนผ้ามัดย้อมสีธรรมชาติบ้านโคกขาม จังหวัดสมุทรสาคร

ผู้แต่ง

  • บุณยนุช นาคะ สถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
  • พิชญา คุ้มแคว้น สถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
  • ศุภารมย์ ประสาทแก้ว สถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
  • รัชพล แย้มกลีบ สถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

คำสำคัญ:

ผ้ามัดย้อม, เศรษฐกิจสร้างสรรค์ , ซอฟต์พาวเวอร์, ผลิตภัณฑ์ร่วมสมัย, ภูมิปัญญา

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์เทคนิคการมัดย้อมผ้ามัดย้อมโคกขาม พัฒนาผลิตภัณฑ์ทางวัฒนธรรมให้มีรูปแบบร่วมสมัยเป็นสากล และส่งเสริมการรับรู้เพื่อการอนุรักษ์และสืบสานภูมิปัญญาหัตถกรรมท้องถิ่น การศึกษาใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม การทำแบบประเมินความพึงพอใจเบื้องต้น การสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม และการลงพื้นที่วิสาหกิจชุมชนมัดย้อมสีธรรมชาติบ้านโคกขาม จังหวัดสมุทรสาคร ศูนย์เรียนรู้เพียงแห่งเดียวในพื้นที่ที่ใช้สีสกัดจากธรรมชาติ เก็บข้อมูลกับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 20 คน วิเคราะห์ข้อมูลจากการลงพื้นที่ในโครงการ การสนทนากลุ่ม การอบรมเชิงปฏิบัติการและการสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ

ผลการวิจัยพบว่า ผ้ามัดย้อมบ้านโคกขามมีอัตลักษณ์โดดเด่นจากการใช้เทคนิคการย้อมร้อนเพื่อให้สีติดทนนาน โดยใช้สีย้อมจากพืชพรรณท้องถิ่นในป่าชายเลน ได้แก่ เปลือกต้นโกงกางให้โทนสีน้ำตาลเข้มถึงดำ และต้นจากให้โทนสีเหลืองอมน้ำตาล การพัฒนาผลิตภัณฑ์ภายใต้ชื่อแบรนด์ “โคกขามคิด(ส์) (Khok Kham KIDs)” เปลี่ยนผ่านงานหัตถกรรมดั้งเดิมสู่สินค้าไลฟ์สไตล์ร่วมสมัย เช่น เสื้อผ้าแฟชั่นเด็กและผู้ใหญ่ เครื่องประดับ ของตกแต่งบ้าน โดยบูรณาการลวดลายที่เป็นเอกลักษณ์ของจังหวัด เช่น ลายปลากัดมหาชัย พร้อมทั้งประยุกต์ใช้นวัตกรรมอุปกรณ์แม่แบบพิเศษเพื่อลดข้อจำกัดด้านระยะเวลาและเพิ่มความประณีตในการสร้างสรรค์ลวดลาย นอกจากนี้ การเผยแพร่ผลงานผ่านนิทรรศการพบว่า ผู้เข้าชมมีความพึงพอใจต่อความคิดสร้างสรรค์และการจัดแสดงในระดับสูงมาก โดยเฉพาะกลุ่มเยาวชนและคนรุ่นใหม่ อย่างไรก็ตาม ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า ผู้บริโภคมีความต้องการรับรู้ข้อมูลเชิงลึกผ่านการเล่าเรื่อง และมีแนวโน้มพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปสู่การแสวงหาประสบการณ์ตรงผ่านกิจกรรมการเรียนรู้เชิงปฏิบัติหรือเวิร์กช็อปสูงที่สุด ข้อสรุปนี้จึงเป็นแนวทางในการพัฒนาผ้ามัดย้อมโคกขามให้ก้าวสู่สินค้าเชิงสร้างสรรค์ที่เชื่อมโยงวิถีชีวิตดั้งเดิมเข้ากับบริบทสังคมสมัยใหม่ได้อย่างยั่งยืน เชื่อมโยงสู่เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) โดยเฉพาะในเป้าหมายที่ 12 และเป้าหมายที่ 14

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กรมประชาสัมพันธ์. (4 กรกฎาคม 2567). นายกฯ พร้อมต่อยอดความสำเร็จจากงาน “THACCA SPLASH - Soft Power Forum 2024” ปฐมบทการส่งเสริม 11 อุตสาหกรรมสร้างสรรค์ไทย. สืบค้นเมื่อ 20 ตุลาคม 2568, จาก https://www.prd.go.th/th/content/category/detail/id/39/iid/303433

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2566). แผนปฏิบัติราชการประจำปีงบประมาณ 2566 กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: กลุ่มแผนงานและงบประมาณ สำนักงานเลขานุการกรม กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.

กระทรวงวัฒนธรรม. (ม.ป.ป.). แผนปฏิบัติราชการ ระยะเวลา 5 ปี (พ.ศ. 2566-2570) ของกระทรวงวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: กองยุทธศาสตร์และแผนงาน สำนักงานปลัดกระทรวงวัฒนธรรม.

คณิน ไพรวันรัตน์. (2562). การศึกษาเทคนิคลวดลายผ้ามัดย้อมเพื่อพัฒนาอุปกรณ์ช่วยสร้างลวดลายมัดย้อม. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. 11 (2), 60-70.

ดวงรักษ์ จันแตง. (2564). การจัดการความรู้มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมผ่านการมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีผ้าซิ่นน้ำอ่าง จังหวัดอุตรดิตถ์. FOYER: The Journal of Humanities, Social Sciences, and Education. 4 (1), 50-86.

ไทยโรจน์ พวงมณี และคณะ. (2564). แนวทางการอนุรักษ์และการพัฒนาต่อยอดศิลปวัฒนธรรมพื้นที่หมู่บ้านน้ำพร อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 13 (2), 175-201.

นครินทร์ น้ำใจดี. (2565). การพัฒนาสินค้าทางวัฒนธรรม ภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในย่านเมืองเก่าเชียงราย อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. วารสารปัญญาภิวัฒน์. 14 (2), 218-231.

ปานฉัตท์ อินทร์คง. (2560). การออกแบบผลิตภัณฑ์วัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: อันลิมิตพริ้นติ้ง.

พฤทธิ์พงส์ ไชยพล และอาแว มะแส. (2563). การประยุกต์ภูมิปัญญาท้องถิ่นเกี่ยวกับการดำรงชีพในการขับเคลื่อนการพัฒนาสู่ชุมชนเข้มแข็ง: กรณีศึกษาชุมชน

คีรีวง อำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารพัฒนาสังคม JSD. 22 (1), 48-68.

พอหทัย ซุ่นสั้น. (2564). การออกแบบลายผ้ามัดย้อมและพัฒนาแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกเพื่อสร้างอัตลักษณ์ กลุ่มวิสาหกิจชุมชนท่องเที่ยว ตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 6 (5), 284-301.

พิชญา คุ้มแคว้น และคณะ. (2568). เอกลักษ์ชุมชนริมฝั่งชายทะเลบนผ้ามัดย้อมสีธรรมชาติ: กรณีศึกษาบ้านโคกขาม จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารเกษมบัณฑิต. 26 (1), 1-13.

รัชพล แย้มกลีบ. (2564). การพัฒนาเชิงพื้นที่จากทุนทางศิลปวัฒนธรรม กรณีวิสาหกิจชุมชนท่องเที่ยวเชิงนิเวศและวัฒนธรรม วิถีคนปลายบาง จังหวัดนนทบุรี. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต. 9 (2), 300-308.

สมภพ จงจิตต์โพธา. (2554). องค์ประกอบศิลป์. กรุงเทพมหานคร: วาดศิลป์.

Phriwanrat, Khanin. (2020). The Research and Development of Tie-dyed Handicraft Products from Krabi Province for the Designing of Ko Klang Community’s Contemporary Souvenirs, Leading Krabi Province to Creative City. Humanities, Arts and Social Sciences Studies. 20 (1), 119-137.

Room Magazine. (14 เมษายน 2559). The Maker & The New Age of Craft เมคเกอร์กับงานทำมือยุคใหม่. สืบค้นเมื่อ 20 ตุลาคม 2568, จาก https://room.baanlaesuan.com/10513/design/product-fashion/the-maker-the-new-age-of-craft

Thammasat University. (2024). Thammasat Sustainability Report 2024. Bangkok: Thammasat University.

วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ #JSBS #มจร. พะเยา

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-08-29

รูปแบบการอ้างอิง

นาคะ บ., คุ้มแคว้น พ., ประสาทแก้ว ศ., & แย้มกลีบ ร. (2026). จากภูมิปัญญาสู่ร่วมสมัย: การพัฒนาและส่งเสริมศิลปหัตถกรรมผ้ามัดย้อมของวิสาหกิจชุมชนผ้ามัดย้อมสีธรรมชาติบ้านโคกขาม จังหวัดสมุทรสาคร . วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ, 11(2), 84–103. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jsbs/article/view/284283