การประเมินผลลัพธ์ทางสังคมจากการดำเนินงานของมูลนิธิอาสาเพื่อนพึ่ง (ภาฯ) ยามยาก สภากาชาดไทย ช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยในเขตอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

ผู้แต่ง

  • อรุณี อินเทพ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย
  • นาวิน พรมใจสา คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย
  • ประยูร อิมิวัตร์ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย
  • เสถียร ฉันทะ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย
  • ชวดี โกศล มูลนิธิอาสาเพื่อนพึี่ง (ภาฯ) ยามยาม สภากาชาดไทย

คำสำคัญ:

การประเมินผลลัพธ์ทางสังคม, มูลนิธิอาสาเพื่อนพึ่ง (ภาฯ) ยามยาก, สภากาชาดไทย, ผู้ประสบอุทกภัย

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลลัพธ์ทางสังคมจากการดำเนินงานของมูลนิธิอาสาเพื่อนพึ่ง (ภาฯ) ยามยาก สภากาชาดไทย ในการช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย และเพื่อจัดทำข้อเสนอแนะทางวิชาการสำหรับพัฒนาการดำเนินงานในอนาคต โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมวิธี พื้นที่ศึกษา คือ ชุมชนวัดถ้ำผาจม บ้านแม่สายหมู่ 1 กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยครัวเรือนผู้ประสบอุทกภัยจำนวน 150 ครัวเรือน คัดเลือกด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่าย ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ผู้ประสบอุทกภัย จำนวน 30 ราย คัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการโดยการลงพื้นที่ภาคสนาม และการสนทนากลุ่มย่อย การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์ด้วยการจัดหมวดหมู่เชิงเนื้อหา และการตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้า

ผลการวิจัยพบว่า ครัวเรือนส่วนใหญ่มีความเปราะบางทางเศรษฐกิจ และรับรู้บทบาทของมูลนิธิอาสาเพื่อนพึ่ง (ภาฯ) ยามยาก สภากาชาดไทย เป็นแหล่งช่วยเหลือหลัก ผลการประเมินผลลัพธ์ทางสังคมโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยมิติด้านสังคมมีค่าสูงสุด สะท้อนความเชื่อมั่น ความรู้สึกมั่นคง และทุนทางสังคมที่เข้มแข็ง ขณะมิติด้านเศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อมยังมีข้อจำกัดในเชิงความมั่นคงระยะยาว งานวิจัยนี้สร้างองค์ความรู้เชิงประจักษ์ว่า การนำผลการประเมินผลลัพธ์ทางสังคมมาใช้ในการจัดการภัยพิบัติในบริบทชุมชน มีบทบาทสำคัญต่อประสิทธิผลของการฟื้นฟูหลังอุทกภัยโดยประสิทธิผลดังกล่าวมิได้ขึ้นอยู่กับมาตรการเฉพาะหน้า หากแต่ขึ้นกับการบูรณาการเชิงระบบระหว่างนโยบาย การปฏิบัติการ และการเสริมสร้างศักยภาพของชุมชน องค์ความรู้นี้เสนอกรอบความเข้าใจเชิงบูรณาการที่เชื่อมโยงทั้งสามระดับในลักษณะเกื้อหนุนกัน ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนานโยบายและแนวปฏิบัติด้านการฟื้นฟูหลังภัยพิบัติในพื้นที่เสี่ยงซ้ำซากได้อย่างมีประสิทธิภาพ

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2547). แผนป้องกันภัยฝ่ายพลเรือนแห่งชาติ พ.ศ. 2548 .กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.

กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2566). รายงานสถานการณ์สาธารณภัยประจำปี 2566. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงมหาดไทย.

เชียงใหม่นิวส์. (12 ตุลาคม 2567). รมช.มท. เยี่ยมผู้ประสบอุทกภัย ชุมชนถ้ำผาจม และชุมชนสายลมจอย อ.แม่สาย จ.เชียงราย. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2568, จาก https://www.chiangmainews.co.th/news/3467527

สมพร อิศวิลานนท์ และปิยะทัศน์ พาฬอนุรักษ์. (2561). การจัดการงานวิจัยสู่ผลลัพธ์และผลกระทบ: แนวคิดและกรณีศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

สฤณี อาชวานันทกุล และภัทราพร แย้มละออ. (2560). คู่มือการประเมินผลลัพธ์ทางสังคม และผลตอบแทนทางสังคมจากการลงทุน, พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

สุวิมล ติรกานันท์. (2549). การใช้สถิติในงานวิจัยเชิงสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ, พิมพ์ครั้งที่ 2 (ปรับปรุงใหม่). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.

Aldrich, D. (2012). Building Resilience: Social Capital in Post-disaster Recovery. Chicago: University of Chicago Press.

Dore, M. H. I. and Etkin, D. (2003). Natural Disasters, Adaptive Capacity and Development in the Twenty-first Century. In Pelling, M. (ed.). Natural Disasters and Development in a Globalizing World. (pp. 35–60). London, England: Routledge.

Elkington, J. (1997). Cannibals with Forks: The Triple Bottom Line of 21st Century Business. Oxford, England: Capstone.

Galloway, G E. (2003). Emergency Preparedness and Response: Lessons Learned from September 11. In Cutter, S. L., et al. (eds.). Geographical Dimensions of Terrorism. (pp. 27–34). New York, NY: Routledge.

Norris, F. H., et al. (2008). Community Resilience as a Metaphor, Theory, Set of Capacities, and Strategy for Disaster Readiness. American Journal of Community Psychology. 41 (1–2), 127–150. DOI:10.1007/s10464-007-9156-6

Tierney, K. (2014). The Social Roots of Risk: Producing Disasters, Promoting Resilience. Stanford, CA: Stanford University Press.

United Nations Office for Disaster Risk Reduction. (2015). Sendai Framework for Disaster Risk Reduction 2015–2030. Geneva, Switzerland: UNDRR.

United Nations. (2005). Hyogo Framework for Action 2005-2015: Building the Resilience of Nations and Communities to Disasters. In Report on the World Conference on Disaster Reduction. Geneva: International Strategy for Disaster Reduction.

วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ #JSBS #มจร. พะเยา

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-08-29

รูปแบบการอ้างอิง

อินเทพ อ., พรมใจสา น., อิมิวัตร์ ป., ฉันทะ เ., & โกศล ช. (2026). การประเมินผลลัพธ์ทางสังคมจากการดำเนินงานของมูลนิธิอาสาเพื่อนพึ่ง (ภาฯ) ยามยาก สภากาชาดไทย ช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยในเขตอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย . วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ, 11(2), 138–154. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jsbs/article/view/283385