การวิเคราะห์เปรียบเทียบระบบเสียงสระของภาษาอังกฤษกับภาษาไทยในเชิงสัทวิทยา: แนวทางประยุกต์เพื่อการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ
คำสำคัญ:
การวิเคราะห์เปรียบเทียบ, ระบบหน่วยเสียง, สระภาษาอังกฤษ, สระภาษาไทย, การสอนภาษาอังกฤษบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเปรียบเทียบระบบหน่วยเสียงสระในภาษาอังกฤษกับภาษาไทย อันจะเป็นประโยชน์ต่อการเรียนการสอนภาษาอังกฤษอย่างถูกต้อง ผลการศึกษาพบว่า ระบบหน่วยเสียงสระของทั้งสองภาษามีจำนวนเสียงใกล้เคียงกัน โดยภาษาอังกฤษมีหน่วยเสียงสระทั้งหมด 25 หน่วยเสียง ขณะที่ภาษาไทยมี 21 หน่วยเสียง ซึ่งในจำนวนนี้มีบางเสียงที่ออกเสียงได้ใกล้เคียงหรือเหมือนกัน โดยเฉพาะสระเดี่ยวจะมีลักษณะคล้ายคลึงกันระหว่างสองภาษา ในส่วนของสระประสมพบว่า สระประสมตัวมีความแตกต่างในการออกเสียงค่อนข้างมาก และสระประสมสามเสียงจะพบเฉพาะในภาษาอังกฤษแบบบริติชเท่านั้น ไม่ปรากฏอยู่ในระบบเสียงของภาษาไทย ทำให้ผู้เรียนคนไทยออกเสียงได้ยาก ทั้งนี้ ปัญหาสำคัญที่พบ คือ คนไทยมักประสบความยากลำบากในการออกเสียงภาษาอังกฤษ เนื่องจากอิทธิพลของภาษาแม่ โดยเฉพาะการออกเสียงตามตัวอักษร A E I O U ซึ่งมักเกิดความคลาดเคลื่อนในการออกเสียง ดังนั้น ในการสอนการออกเสียงภาษาอังกฤษให้แก่ผู้เรียนชาวไทย ผู้สอนสามารถนำการวิเคราะห์เปรียบเทียบระบบหน่วยเสียงสระของทั้งสองภาษามาใช้เพื่ออธิบายความแตกต่างตามหลักสัทศาสตร์ อันจะช่วยให้ผู้เรียนสามารถออกเสียงสระภาษาอังกฤษได้อย่างถูกต้องและชัดเจนยิ่งขึ้น องค์ความรู้ใหม่ คือ การนำการวิเคราะห์ระบบสัทวิทยาของสระภาษาอังกฤษ-ไทยเชิงแผนที่เสียง และลักษณะพลวัตของสระประสมมาใช้เป็นเครื่องมือฝึกการออกเสียงสำหรับผู้เรียนชาวไทย จะช่วยให้ผู้เรียนมีการออกเสียงสระภาษาอังกฤษที่ชัดเจนและใกล้เคียงเจ้าของภาษามากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา นาคสกุล. (2541). ระบบเสียงภาษาไทย, พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: โครงการตำราคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดารณี ศักดิ์ศิริผล. (2541). เสียงในภาษาไทย, พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นันทนา รณเกียรติ. (2555). สัทศาสตร์เพื่อการสอนการออกเสียงภาษาอังกฤษ. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปรารมภ์รัตน์ โชติกเสถียร. (2552). การออกเสียงสระและเสียงพยัญชนะในภาษาอังกฤษ, พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรวรรธน์ ศรียาภัย. (2556). ภาษาศาสตร์ภาษาไทย, พิมพ์ครั้งที่ 2. นนทบุรี: สัมปชัญญะ.
Behr, N., S. (2022). English Diphthong Characteristics Produced by Thai EFL Learners: Individual Practice Using PRAAT. Computer Assisted Language Learning Electronic Journal. 23 (1), 401-424.
Brown, G. (1990). Listening to Spoken English, 2nd ed. London: Longman.
Daland, R., et al. (2015). When in Doubt, Read the Instructions: Orthographic Effects in Loanword Adaptation. Lingua. 159 (5), 70-92. DOI:10.1016/j.lingua.2015.03.002
Fasold, R. W. and Connor-Linton, J. (2006). An Introduction to Language and Linguistics. New York: Cambridge University Press.
Fichtner, E. G. (1976). The Pronunciation of the English: A Case Study in Phoneme-Grapheme Relationships. TESOL Quarterly. 10 (2), 193-202. DOI:10.2307/3585640
Fromkin, V., et al. (2014). An Introduction to Language, 10th ed. Boston: Cengage Learning.
Hamdi, S. (2017). Lexical Borrowing in Arabic and the Role of Orthography. International Journal of Language and Linguistics. 4 (2), 17-32.
Iadkert, K., et al. (2024). Acoustic Measurements and Intelligibility of English Vowels Produced by Thai Speakers. Studies in English Language and Education. 11 (2), 671-694. DOI:10.24815/siele.v11i2.33337
Jenkins, J. (2000). The Phonology of English as an International Language: New Models, New Norms, New Goals. Oxford: Oxford University Press.
Jones, D. (1922). An Outline of English Phonetics. New York: G.E. Stechert & Co.
Khamkhien, A. (2010). Thai Learners’ English Pronunciation Competence: Lesson Learned from Word Stress Assignment. Journal of Language Teaching and Research. 1 (6), 757-764. DOI:10.4304/jltr.1.6.757-764
Ladefoged, P. and Disner, S. F. (2012). Vowels and Consonants, 3rd ed. West Sussex: Wiley-Blackwell.
Ladefoged, P. and Johnson, K. (2015). A Course in Phonetics, 7th ed. Stamford: Cengage Learning.
Luksaneeyanawin, S. (1983). Intonation in Thai. (Doctoral Dissertation). University of Edinburgh, Edinburgh.
Munro, M. J. (2021). On the Difficulty of Defining “Difficult” in Second-Language Vowel Acquisition. Frontiers in Communication. 6, 639398. DOI:10.3389/fcomm.2021.639398
Pennington, M. C. and Richards, J. C. (1986). Pronunciation Revisited. TESOL Quarterly. 20 (2), 207-225. DOI:10.2307/3586541
Roach, P. (2009). English Phonetics and Phonology: A Practical Course, 4th ed. Cambridge: Cambridge University Press.
Smith, J. L. (2006). Loan Phonology is not All Perception: Evidence from Japanese Loan Doublets. In Vance, T. J. and Jones, K. A. (eds.). Japanese/Korean Linguistics, Vol. 14. (pp. 63-74). Stanford: CSLI Publications.
Suntornsawet, J. (2022). A Systemic Review of Thai-accented English Phonology. PASAA: Journal of Language Teaching and Learning. 63 (1), 348-370. DOI: 10.58837/CHULA.PASAA.63.1.13
Thomma, A. (2024). A Linguistic Analysis of Errors of Thai Speakers Learning English. (Doctoral Dissertation). Manipur University, Manipur.
Vendelin, L. and Peperkamp, S. (2006). The Influence of Orthography on Loanword Adaptations. Lingua. 116 (7), 996-1007. DOI:10.1016/j.lingua.2005.07.005
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
