การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวิทยาวัฒนธรรมของวัดในอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี

ผู้แต่ง

  • พระครูสมุห์พงษ์นรินทร์ ฐิตวโร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์พุทธปัญญาศรีทวารวดี
  • พระมหาศุภวัฒน์ ฐานวุฑฺโฒ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์พุทธปัญญาศรีทวารวดี
  • พระเจริญพงษ์ ธมฺมทีโป มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์พุทธปัญญาศรีทวารวดี

คำสำคัญ:

การท่องเที่ยวในวัด, นิเวศวิทยาวัฒนธรรม, การท่องเที่ยวเชิงนิเวศวิทยาวัฒนธรรม

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาศักยภาพและความสามารถในการรองรับการท่องเที่ยวของวัด 2. พัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวิทยาวัฒนธรรมของวัด และ 3. ยกระดับวัดและชุมชนให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศวิทยาวัฒนธรรมในอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยเน้นการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ แนวทางการสนทนากลุ่มย่อย และแบบปฏิบัติการพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยว เก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 20 คน และการสนทนากลุ่มย่อย จำนวน 15 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1) วัดในอำเภอศรีประจันต์มีศักยภาพสูงในการเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศวิทยาวัฒนธรรม คือ วัดพังม่วง วัดบ้านกร่าง วัดเถรพลาย วัดจรรย์ วัดดอนบุบผาราม เพราะมีความโดดเด่นทางศาสนา วัฒนธรรมและทรัพยากรธรรมชาติ จึงเป็นพื้นที่นำร่องพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวิทยาวัฒนธรรม 2) การพัฒนากิจกรรมท่องเที่ยวของวัดได้ออกแบบให้สอดคล้องกับอัตลักษณ์ของพื้นที่ ได้แก่ “เส้นทางเดินป่าธรรมะ” ที่วัดพังม่วงเพื่อส่งเสริมการปฏิบัติธรรมท่ามกลางธรรมชาติ “เดินตามรอยประวัติศาสตร์พระบ้านกร่าง” ที่วัดบ้านกร่างเพื่อเรียนรู้พุทธศิลป์และมรดกทางวัฒนธรรม “เข้าวัดบวชใจ” ที่วัดเถรพลาย ซึ่งเน้นการปฏิบัติธรรมและดิจิทัลดีท็อกซ์ “ค่ายเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่น” ที่วัดจรรย์เพื่ออนุรักษ์ศิลปหัตถกรรมของชุมชน และ “ฝึกสมาธิกับธรรมะ 4 ทิศ” ที่วัดดอนบุบผารามเพื่อส่งเสริมการปฏิบัติสมาธิในรูปแบบที่หลากหลาย 3) การยกระดับวัดและชุมชนเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ยั่งยืน โดย (1) การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและสิ่งอำนวยความสะดวก (2) การบูรณาการการท่องเที่ยวเข้ากับเศรษฐกิจชุมชน (3) การพัฒนาระบบประชาสัมพันธ์และการตลาดผ่านการจัดทำเว็บไซต์ แอปพลิเคชันท่องเที่ยวศรีประจันต์ องค์ความรู้จากการวิจัย คือ รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวิทยาวัฒนธรรมศรีประจันต์ประกอบด้วยส่งเสริมการปฏิบัติธรรม อนุรักษ์วัฒนธรรมและโบราณสถาน พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวให้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม สนับสนุนบทบาทของชุมชนและใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อขยายการตลาดการท่องเที่ยว

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กัญจิรา วิจิตรวัชรารักษ์ และนภารัตน์ กิตติรัตนมงคล. (2565). กลยุทธ์การพัฒนากิจกรรมและเส้นทางท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนา ยุคทวารวดีในเขตจังหวัดนครปฐม. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 7 (12), 617-633.

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2564). วัดไทย: มรดกทางวัฒนธรรมและแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ. กรุงเทพมหานคร: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

ชุลีวรรณ ปราณีธรรม และคณะ. (2562). พฤติกรรมการเลือกที่พักแรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยในอำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี. 8 (1), 91-106.

เทศบาลตำบลศรีประจันต์. (ม.ป.ป.). สถานที่สำคัญ-ท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.sriprachancity.go.th/Pages/travel

นภาพร หงษ์ทอง และคณะ. (2568). สืบฮีตสานฮอย ตามรอยปราชญ์ชุมชน: การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้วัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์โดยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ. 10 (1), 171-192.

บ้านจอมยุทธ. (ม.ป.ป.). สถานที่สำคัญ-แหล่งท่องเที่ยว จังหวัดสุพรรณบุรี. สืบค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2568, จาก https://baanjomyut.com/76province/center/supanburi/travel.html

พระครูธรรมธรกฤษนล เขมธมฺโม (กันตีมูล). (2566). วัฒนธรรมเชิงนิเวศวิทยากับการท่องเที่ยววัดร่องเสือเต้นในจังหวัดเชียงราย. วารสารนวพุทธศาสตร์. 2 (2), 1-16.

พระเทพวัชรบัณฑิต (สมจินต์ สมมาปญฺโญ). (04 พฤษภาคม 2564). สำรวจสภาพแวดล้อมเชิงนิเวศวิทยาใน คัมภีร์พระพุทธศาสนา. สืบค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.mcu.ac.th/article/detail/35338

พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2557). พระพุทธศาสนากับวิทยาการสมัยใหม่, พิมพ์ครั้งที่ 4. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มณฑณ ศรีสุข และคณะ. (2567). การศึกษาศักยภาพชุมชนท่องเที่ยวในการอนุรักษ์ สืบทอดและศึกษาองค์ความรู้ประเพณีวัฒนธรรมท้องถิ่นเพื่อเสริมสร้างการท่องเที่ยวชุมชน จังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารการท่องเที่ยวและการบริการ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย. 9 (1), 1-15.

เยาวลักษณ์ เหล่าฤทธิ์ และคณะ. (2558). เที่ยววัด: แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ วัฒนธรรมริมฝั่งแม่น้ำโขง จังหวัดหนองคาย. วารสารบัณฑิตศึกษา. 12 (57), 165-175.

รุ่งฤดี ขนอม. (2562). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศนของชุมชนแหลมประทับ ตำบลท้องเนียน อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิชาการสังคมมนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. 9 (2), 86-100.

วารุณี ประไพรเมือง. (2565). แนวทางการท่องเที่ยวเชิงพุทธวิถีใหม่ New Normal .วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์. 7 (3), 365-408.

อรนุช ศิลป์มณีพันธ์. (2547). การพัฒนาการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

อรรนพ เรืองกัลปวงศ์ และสราวรรณ์ เรืองกัลปวงศ์. (2559). แนวทางการพัฒนาคุณภาพการบริการของแหล่งท่องเที่ยวตลาดน้ำ จังหวัดนนทบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น. 10 (3), 7-21.

World Tourism Organization. (2011), Tourism towards 2030/Global Overview. Madrid: World Tourism Organization.

วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ #JSBS #มจร. พะเยา

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-22

รูปแบบการอ้างอิง

พระครูสมุห์พงษ์นรินทร์ ฐิตวโร, พระมหาศุภวัฒน์ ฐานวุฑฺโฒ, & พระเจริญพงษ์ ธมฺมทีโป. (2026). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวิทยาวัฒนธรรมของวัดในอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี . วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ, 11(1), 167–186. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jsbs/article/view/279009