Technology Changes in the Digital Era that Affect Human Resource Development

Authors

  • Kanchana Jindanil Assistant Professor in Bachelor of Business Administration in Human Resource Management, Phranakhon Rajabhat University
  • Siriporn Ponghiranskul Lecturer in Bachelor of Business Administration in Human Resource Management, Phranakhon Rajabhat University
  • Patcharee Chaladthanyakit Assistant Professor in Bachelor of Business Administration in Human Resource Management, Phranakhon Rajabhat University

Keywords:

Change, Human resource development, Digital era

Abstract

            Nowadays, technology comes with development, competition, and change policymakers in the adoption of technology must have a plan that is appropriate for the context and position of the worker. To accommodate the change to create opportunities for human resource development to make the work system up-to-date and speedy, reducing risks reduce the damage that will occur, save time. As a result, the work system is efficient in every process of human resource development, from planning, recruiting, selection, training, development, and retention of people to stay with the organization. Forever. There is a strategy for creative internal personal development and recruitment of good outsiders. Talented people come together to develop to create new innovations, responding to changes quickly and continuously. Human resource development to support changes in the digital era is to prepare personnel in each organization to be ready to learn and develop in their operations. Learning to apply technology to improve performance in order to drive the organization with various innovation to be internationally accepted and achieve stable and sustainable success.

References

โกเมศ แดงทองดี. (2560). การศึกษาในยุค Thailand 4.0. วารสารวิชาการอาชีวศึกษาภาคกลาง, 1(1), 1-6.

ชนิดา รัตนชล. (2562). ความต้องการสวัสดิการตามเจเนอเรชั่นของบุคลากรสายสนับสนุน. สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

ชัชราวรรณ มีทรัพย์ทอง, จิราวรรณ คงคล้าย และเฉลิมชัย กิตติศักดิ์นาวิน. (2559). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในศตวรรษที่ 21. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 8(1),183-197.

ทิศนา แขมณี. (2554). ศาสตร์การสอน:องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 14). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 512 หน้า.

ไทยพาณิชย์. (2564). Drawinbox แพลตฟอร์มช่วยบริหารจัดการทรัพยากรบุคคลสำหรับองค์กร [ออนไลน์]. ค้นเมื่อ 23 มีนาคม 2565, จาก : https://www.scb.co.th/th/about-us/news/apr-2564/scb-10x-darwinbox.html.

นุช สัทธาฉัตรมงคล. (2562). การปรับองค์การเพื่อรับมือคนเจนเนอเรชั่นวาย. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 11(2), 1-9.

บุญอนันต์ พิสัยทรัพย์. (2562). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัล. นนทบุรี : โรงพิมพ์รัตนไตร. 241 หน้า.

พิมพ์ชนก ไชยรัตน์. (2562). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อสนับสนุนให้เกิดองค์กรแห่งนวัตกรรม. สารนิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหิดล.

แพรลฎา พจนารถ และกฤษดา เชียรวัฒนสุข. (2563). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมเพื่อความได้เปรียบในการแข่งขันขององค์การในศตวรรษที่ 21. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 22 (1), 241-257.

วนิดา ผาระนัด. (2558). ทฤษฎีตัวยู. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาสังคมและชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม, 2(4), 29-35.

วรรณวิภางค์ มานะโชติพงศ์, ธร ปีติดล, พงศ์พลิน ยิ่งชนม์เจริญ, กันตพงษ์ วิสารทวรากูล, กัลป์ กรุยรุ่งโรจน์, ไตรสรณ์ ถิรชีวานนท์, และคณะ. (2563). นัยของการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีกับความเหลื่อมล้ำ : บทเรียนจาก เศรษฐกิจแพลตฟอร์ม. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า. 158 หน้า.

วลัยลักษณ์ คงพระจันทร์. (2562). ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 : อยู่รอดแม้จุดยืนมนุษย์สั่นคลอน ในโลกดิจิทัลที่ไม่ย้อนกลับหลัง [ออนไลน์]. ค้นเมื่อ 19 มกราคม 2566, จาก : https://www.nectec.or.th/news/news-pr-news/21st-centuryskills.html

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.). (2560). ยุทธศาสตร์ระยะเวลา 20 ปี (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพฯ. 12 หน้า.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพฯ. 215 หน้า.

สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2560). แผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ.2560-2579).กรุงเทพฯ. 124 หน้า.

โสมวลี ชยามฤต. (2564). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อรองรับยุคดิจิทัลขององค์การภาครัฐและเอกชน.วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(1), 38-50.

อรรนพ เรืองกัลปวงศ์ และสราวรรณ์ เรืองกัลปวงศ์. (2564). บทบาทใหม่ของผู้นำการจัดการทรัพยากรมนุษย์ในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร. วิทยาเขตอีสาน, 2(3), 64-77.

Churchman, C. W. (1968). The system approach. New York : Deli. 243 pages.

Reder. (2565). Lewin’s Change Model.. โมเดลการเปลี่ยนแปลงของเลวิน#ExtremeChange [ออนไลน์]. ค้นเมื่อ 18 ธันวาคม 2565, จาก : https://reder.red/lewins-change-model-13-12-2022/.

Downloads

Published

2023-03-04