Factors Affecting Mathematics Achievement for Grade 9 Students Under the Surin Primary Educational Service Area Office, Area 3 : Mediation Analysis
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Educational Service Area Office 3. The sample consisted of 450 Grade 9 students in the 2024 academic year by multi-stage random sampling.
The research instruments used were 1) Questionnaires with item discrimination power of .305 - .886 and reliability of .688-.927. 2) Test with difficulty level of .20 - .47, discrimination power of .20-.43, and a reliability of .790. The statistics used for data analysis included mean and standard
deviation. Structural Equation Modeling (SEM) Analysis.
The findings revealed:
1) The influence of mediating variables on mathematics achievement, with attitude toward learning as the mediating variable, Was able to predict the learning achievement by 98.20%.
2) The structural equation model of factors influencing mathematics achievement with mediating variables, was consistent with the empirical data (X2 =84.86, df=67, X2/df=1.267, p=0.06945, CFI=0.999, GFI=0.978, RMSEA=0.024, AGFI=0.950, RMR=0.0102). 3) The influence of dependent variables on academic achievement revealed that the direct influence variables were teaching quality, learning motivation, and attitude toward learning, while the direct and indirect influence variables were classroom climate and parental academic support. All variables Was able to predict the learning achievement by 84.50%.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระคณิตศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุม สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
ชนิดา เพ็ชรโรจน์. (2555). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในจังหวัดดร้อยเอ็ด : การวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างพหุระดับ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ภัทรนันท์ คำมี และคณะ. (2561). ปัจจัยเชิงสาเหตุพหุระดับที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยบูรพา, 29(1), 72-84.
ภาณุวัฒน์ สมนึก และคณะ. (2558). โมเดลปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏ พิบูลสงคราม, 9(2), 51-66.
ภูเบศ ศรีมหาพรหม และคณะ. (2565). โมเดลปัจจัยเชิงสาเหตุของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 41(3), 105-115.
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน). (2566). ค่าสถิติพื้นฐานผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET) ชั้นมัธยมศึกษาปีการศึกษา 2566. http://www.newonetresult.niets.or.th/AnnouncementWeb/Notice/FrBasicStat.aspx
เสน่หา ชมพูวง. (2561). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในจังหวัดหนองคาย. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
Bloom, B.S. (1976). Human Characteristics and School Learning. New York: McGraw – Hill Book.
Moors, Rudolf H. & Moor, Bernice S. (1978). Classroom Social Climate and Student Absences and Grades. Journal of Educational Psychology, 70(2), 263-269.
McClelland, D.C., Atkinson, J.W., Clark, R.A., & Lowell, E.L. (1953). The Achievement Motive. Appleton Century Crofts.
