การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมในอำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผลการวิจัยพบว่า
1. แหล่งเรียนรู้ในเขตพื้นที่อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม ประกอบด้วย 2 แห่ง คือ 1) แหล่งเรียนรู้ชุมชนวัดพุทธมงคล ตำบลคันธารราษฎร์ แหล่งเรียนรู้แห่งนี้มีจุดเด่น คือ พระพุทธรูปยืนพุทธมงคล เป็นพระพุทธรูปหินทราย ศิลปะทวาราวดี มีอายุมากกว่า 1,400 ปี 2) แหล่งเรียนรู้ชุมชน
วัดสุวรรณาวาส ตำบลโคกพระ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม เป็นแหล่งเรียนรู้ด้านพุทธศิลป์ ซึ่งประกอบด้วย 2 อย่าง คือ 1) พระพุทธมิ่งเมือง 2) สิมโบราณ
2. แนวทางการพัฒนาแหล่งเรียนรู้ทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมในอำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม พบว่า 1) การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมเกิดจากการมีส่วนร่วมของชุมชน มีหน่วยงานขององค์การปกครองส่วนท้องถิ่นเปิดรับฟังความคิดเห็น เป็นที่ปรึกษาร่วมคิด
ร่วมทำ ร่วมพัฒนากับชุมชน 2) การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมในอำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคามนั้น มีคุณค่าและอิทธิพลต่อวิถีชีวิตของคนท้องถิ่น ได้แก่ (1) ด้านเอกลักษณ์(2) ด้านการศึกษา (3) ด้านเศรษฐกิจ (4) ด้านสังคม ทำให้คนในชุมชนและสังคมมีการกำหนดบทบาทหน้าที่ของบุคคลเพื่อให้เกิดความปกติสุข สะท้อนความเชื่อของคนในอดีตในด้านต่าง ๆ ที่ปรากฏให้เห็นบนศิลปะของพุทธศิลป์ดังกล่าว และยังได้ปลุกจิตสำนึกในผู้คนในชุมชนได้เกิดความรักและหวงแหนในการที่จะช่วยกันรักษาไว้ซึ่งความเป็นมรดกอันล้ำค่าให้อยู่คู่กับชุมชนสืบต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญจนีย์ พุทธิเมธี และคณะ. (2567). การพัฒนาพื้นที่เชิงปฏิบัติการโดยใช้กระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของชุมชนทุ่งครุ–บางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร. Journal of Social Science and Cultural, 8(9), 1–15.
จีรพรรณ กาญจนจิตรา. (2523). การพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ชนันภรณ์ อารีกุล. (2566). รูปแบบการพัฒนาแหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรมและเครือข่ายการเรียนรู้: การวิจัยแบบพหุกรณีและการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. Silpakorn University e-Journal, 43(6), 106–118.
ณวิญ เสริฐผล. (2567). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ของชุมชนหม้อแกงทอง ตำบลแม่กา อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. วารสารราชภัฏเพชรบูรณ์สาร, 26(2), 99–111.
นรีวัลคุ์ ธรรมนิมิตโชค. (2550). รูปแบบของวัดที่เหมาะสมกับการเป็นแหล่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).
พระชานิ โกสลฺโล, สนิท สมัคการ, & สุพรรณี ไชยอำพร. (2560). การเสริมสร้างลักษณะผู้ประกอบการในชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนบ้านหนองนาคำ ตำบลหนองระเวียง อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 12(2), 69–78.
รัชนีวรรณ บุญอนนท์. (2557). รูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวอย่างเป็นธรรม: กรณีศึกษาวัดวังพระธาตุ ตำบลไตรตรึงษ์ อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร. วารสารสักทอง : วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 20(3), 43–57.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ.2561-2580. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำลี รักสุทธี. (2549). ฮีตสิบสองคลองสิบสี่. กรุงเทพมหานคร: พ.ศ.พัฒนา จำกัด).
