แนวทางการพัฒนาความเป็นครูมืออาชีพในยุคดิจิทัลของโรงเรียนเอกชน อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ระยะที่ 1 ศึกษาสภาพปัจจุบัน, สภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็นของครูมืออาชีพในยุคดิจิทัลของโรงเรียนเอกชนอำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 269 คน ประกอบด้วยผู้บริหารและครูจากโรงเรียนเอกชน 50 แห่ง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามเกี่ยวกับความเป็นครูมืออาชีพในยุคดิจิทัล นำข้อมูลมาวิเคราะห์โดยใช้สถิติพื้นฐาน ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็นปรับปรุง (PNImodified) ระยะที่ 2 แนวทางการพัฒนาความเป็นครูมืออาชีพในยุคดิจิทัล โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง นำข้อมูลมาวิเคราะห์โดยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า
1. สภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของครูผู้สอนอยู่ในระดับมาก โดยมีลำดับความต้องการจำเป็นในการพัฒนาเรียงจากมากไปน้อย ได้แก่ การพัฒนาตนเองอย่างรอบด้าน เทคโนโลยีสารสนเทศ จรรยาบรรณวิชาชีพ และความสามารถในการปฏิบัติการสอน
2. แนวทางการพัฒนาครูในยุคดิจิทัลควรเน้นการส่งเสริมระบบพี่เลี้ยง การจัดกิจกรรมเรียนรู้ร่วมกัน การออกแบบการเรียนการสอนเชิงประสบการณ์ การพัฒนาเทคนิคการสอนแบบมีส่วนร่วม
และการบูรณาการคุณธรรมจริยธรรมในบริบทโลกยุคใหม่ ผลการศึกษานี้สามารถใช้เป็นแนวทางเชิงนโยบายและแนวทางปฏิบัติในการยกระดับคุณภาพครูเอกชนในยุคดิจิทัลอย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กชพร มั่งประเสริฐ. (2564). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูยุค Thailand 4.0 สังกัดสำนักงานเขต พื้นที่การศึกษามัธยมเพชรบุรี. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 7(1), 79-88.
กิตติชัย สุธคาสิโนบล. (2564). ครูมืออาชีพ. กรุงเทพฯ: คอมเมอร์เชียล เวิลด์ มีเดีย.
จอมพงศ์ มงคลวนิช. (2555). การบริหารองค์การและบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิณณวัตร ปะโคทัง. (2561). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 15(1), 50-64.
ตรีคม พรมมาบุญ. (2561). การพัฒนาแบบวัดคุณลักษณะครูยุคใหม่สำหรับนักศึกษาครุศาสตรบัณฑิต ชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 24(1), 138-151.
ต่อตระกูล ทองมูล. (2558). การศึกษาคุณลักษณะความเป็นครูมีออาชีพของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. พิษณุโลก: สารนิพนธ์การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการปริหารการศึกษา,
มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ทรัพย์สุรีย์ วงษา. (2566). การพัฒนาตัวบ่งชี้ความเป็นครูมืออาชีพของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. สกลนคร: วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารและพัฒนาการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ทวีศักดิ์ จินดานุรักษ์. (2559). ครูและนักเรียนในยุคการศึกษาไทย 4.0. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 7(2), 14-29.
McLoughlin. (2013). Teacher professional learning in digital age environments. In Back to the Future (pp. 189-206). Brill.
Niess, M. L. (2015). Handbook of research on teacher education in the digital age. IGI Global. Parkay, F. W., & Stanford, B.
Sharma, M. M. (2018). Teacher in a digital era. Global. Journal of Computer Science and Technology, 11(3), 11-14.
Sugiyanto, S., Ahyani, N., & Kesumawati, N. (2021). Teacher professionalism in digital era. Jurnal Penelitian Guru Indonesia. 6 ( 2 ) https://doi.org/10.29210/021093jpgi0005
