การจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับผู้สูงอายุ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
“ผู้สูงอายุ” เป็นบุคลากรที่มีศักยภาพ เป็นผู้เชี่ยวชาญและเสาหลักของสถาบันครอบครัว โดยปัจจุบันสถานการณ์แนวโน้มของจำนวนผู้สูงอายุที่เพิ่มสูงขึ้นกำลังเป็นประเด็นยุทธศาสตร์ของทุกประเทศ สอดคล้องกับแนวคิดสำคัญขององค์การอนามัยโลกที่มีนโยบายการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับผู้สูงวัย มุ่งเน้นการมีสุขภาพที่ดี บนพื้นฐานของความเสมอภาคและความเท่าเทียมกัน โดยอาศัยการมีส่วนร่วมจากทุกภาคส่วนเพื่อให้ผู้สูงอายุเข้าถึงแหล่งการเรียนรู้ทั้งในระบบโรงเรียน นอกระบบและ
การศึกษาตามอัธยาศัย ซึ่งบทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวคิดการเรียนรู้ตลอดชีวิตและแนวทางการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับผู้สูงอายุในประเทศไทย
การจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตที่ปรากฎในยุทธศาสตร์และแผนระดับชาติ ได้กำหนดไว้ว่ารัฐต้องดำเนินการให้ประชาชนได้รับการศึกษาตามความต้องการในระบบต่าง ๆ รวมทั้งส่งเสริมให้มีการเรียนรู้ตลอดชีวิตให้มีคุณภาพและได้มาตรฐานสากล แสดงให้เห็นถึงเป้าหมายเชิงยุทธศาสตร์ที่จะส่งเสริมการมีส่วนร่วมของคนในสังคมด้านการยกระดับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุที่สอดคล้องกับบริบทของสังคมไทย ได้แก่ 1) กิจกรรมความรู้พื้นฐานที่จำเป็นต่อการดำรงชีพ 2) กิจกรรมการฝึกอาชีพเพื่อให้เกิดความรู้และทักษะอาชีพ สร้างรายได้ ก่อให้เกิดการพึ่งตนเอง และ 3) กิจกรรมด้านเทคโนโลยีสารสนเทศที่เหมาะสม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2567). สถิติจำนวนประชากรและบ้าน. สืบค้นเมื่อ 26 กันยายน 2567, จาก http://www.dopa.go.th.
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2560). ชุดความรู้การดูแลตนเองและพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุ “สุขภาพดี”. กรุงเทพฯ: กรมกิจการผู้สูงอายุ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมอนามัย. (2567). ภาวะพึ่งพิงของผู้สูงอายุไทยในอนาคตอีก 20 ปี. สืบค้นเมื่อ 5 กันยายน 2567, https://hfd.anamai.moph.go.th/th/news-anamai-3/229198.
กองยุทธศาสตร์และแผนงาน กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2567). “ความท้าทายของการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรต่อความมั่นคงของมนุษย์ในประเทศไทย”. สืบค้นเมื่อ 1 พฤศจิกายน 2567, จาก http://www.wpq.dsdw.go.th/attach/f1-t1706228333.pdf.
จีราวัจน์ จันทสิทธิ์. (2562). การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ, 7(27), 31-40.
ชีวจิต. (2567). ข้อดีของการอ่านหนังสือในผู้สูงอายุ. สืบค้นเมื่อ 23 พฤศจิกายน 2567, จาก https://cheewajit.com/healthy-body/179045.html.
ดวงเดือน แสงพร้าว และภาวิรัช พรหมเพศ. (2567). การเรียนรู้ตลอดชีวิต: แนวทางการส่งเสริมตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนด้านการศึกษาและบทบาทของสถาบันอุดมศึกษา. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 14(1), 1-10.
ไทยรัฐออนไลน์. (2566). 5 ทักษะจำเป็น กับการใช้ชีวิตของผู้สูงอายุในยุคดิจิทัล. สืบค้นเมื่อ 23 พฤษภาคม 2566, https://www.thairath.co.th/lifestyle/lifestyle45plus/2696057.
นิลวรรณ วัฒนา และมัทนา วังถนอมศักดิ์. (2566). กระบวนทัศน์ใหม่ในการบริหารการศึกษาแห่งอนาคต. วารสารบริหารการศึกษา มศว., 20(39), 35-48.
ปวรินทร์ พันธุ์ติเวช. (2567). บทวิเคราะห์ความเชื่อมโยงวิกฤตทักษะพื้นฐานชีวิตทุกช่วงวัย. สืบค้นเมื่อ 28 เมษายน 2567, https://www.eef.or.th/article-asat-140524/.
พิชญา หุยากรณ์. (2562). การเปลี่ยนผ่านบทบาทและการเรียนรู้ตลอดชีวิตหลังเกษียณอายุของอาจารย์มหาวิทยาลัย. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
รุ่งรัตน์ ผลสวัสดิ์. (2562). การเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อส่งเสริมความรอบรู้ทางสุขภาพของผู้สูงอายุในสังคมไทย. วารสารพยาบาลทหารบก, 20(3), 54-61.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2567). “โครงสร้างประชากรไทยที่เปลี่ยนแปลงไปกำลังจะฉุดการบริโภคในประเทศ”. สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2567, จาก https://www.kasikornresearch.com/th/analysis/k-social-media/Pages/Demographic-CIS3495-FB-21-05-2024.aspx.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2566). วิกฤตประชากร. สืบค้นเมื่อ 30 ธันวาคม 2566, จาก https://www.sso.go.th/.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ.2561-2580). (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาสภาผู้แทนราษฎร. (2567). การตัดสินใจแก้ปัญหาผู้สูงอายุ: คนไร้ที่พึ่งในสังคมไทย. วิจัยปริทัศน์ ฉบับที่ 48. กลุ่มนักวิจัยสำนักวิชาการ สำนักงานสังเกตการณ์สภาผู้แทนราษฎร.
Cornford, I. R. (2002). Learning-to-learn strategies as a basis for effective lifelong learning. International Journal of Lifelong Education, 21, 357-368.
Jarvis, P and Tosey, P. (2001). Corporations and professions. In P. Jarvis. The Age of Learning. London: Kogan.
Knapper, C. K., & Cropley, A. (2000). Lifelong learning in higher education. London: Kogan Page.
OECD. (2004). Innovation and economic growth. [Online] Retrieved June 10, 2023, Available from: https://www.oecd.org/cfe/tourism/34267902.pdf
