ความสัมพันธ์เชิงอุปถัมภ์ระหว่างนักการเมืองท้องถิ่นกับพระสงฆ์ในพื้นที่อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาลักษณะความสัมพันธ์เชิงอุปถัมภ์ระหว่างนักการเมือง
ท้องถิ่นกับพระสงฆ์ในพื้นที่อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น และ 2) ศึกษาผลกระทบที่เกิดจาก
ความสัมพันธ์เชิงอุปถัมภ์ระหว่างนักการเมืองท้องถิ่นกับพระสงฆ์ในพื้นที่อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัด
ขอนแก่น เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลจำนวน 18 รูป/คน
ใช้วิธีการเจาะจงตัว โดยมีแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ลักษณะความสัมพันธ์เชิงอุปถัมภ์ระหว่างนักการเมืองท้องถิ่นกับพระสงฆ์
ในพื้นที่อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มี 2 ลักษณะ ดังนี้ 1) ลักษณะต่างตอบแทนเป็นความ
สัมพันธ์ที่ใช้แลกเปลี่ยนและให้ผลประโยชน์เป็นการต่างตอบแทน โดยที่นักการเมืองจะเป็นผู้ให้ความ
อุปถัมภ์พระสงฆ์ในรูปของการบริจาคเงิน วัตถุสิ่งของ ร่วมเป็นเจ้าภาพกิจกรรมงานบุญ ส่วนพระสงฆ์
จะตอบแทนนักการเมือง ด้วยการโน้มน้าวให้ประชาชนตัดสินใจเลือกนักการเมืองที่ตนเองให้การสนับสนุน
2) ลักษณะแลกเปลี่ยนให้ผลประโยชน์เฉพาะกิจ เป็นความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นเฉพาะกิจที่ทั้งสองฝ่ายร่วมกัน
สร้างขึ้นเพียงชั่วครั้งชั่วคราว เพื่อใช้แลกเปลี่ยนให้ผลประโยชน์ผ่านกิจกรรมงานบุญประเพณีทางศาสนา
กิจกรรมวันสำคัญของชาติ และโครงการของทางท้องถิ่น 2. ผลกระทบที่เกิดจากความสัมพันธ์เชิงอุปถัมภ์
ระหว่างนักการเมืองท้องถิ่นกับพระสงฆ์ในพื้นที่อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มีดังนี้ 1) ผลบวก
ต่อพระสงฆ์ ทำให้พระสงฆ์มีช่องทางในการติดต่อขอความช่วยเหลืออุปถัมภ์เพิ่มขึ้น วัดและชุมชนได้รับ
การสนับสนุนงบประมาณ 2) ผลบวกต่อนักการเมือง ได้รับคะแนนนิยมในทางการเมืองเพิ่มขึ้น 3) ผลลบ
ต่อพระสงฆ์ ทำให้พระสงฆ์มีจิตใจเอนเอียงไม่วางตัวเป็นกลางทางการเมือง ส่งผลให้ประชาชนที่ไม่เห็น
ด้วยติเตียน และมีความศรัทธาต่อพระสงฆ์ลดลง 4) ผลลบต่อนักการเมือง ทำให้ประชาชนที่ศรัทธาต่อ
พระสงฆ์ที่ไม่ได้รับการอุปถัมภ์รู้สึกไม่ชอบ ส่งผลทำให้คะแนนนิยมในทางการเมืองลดลง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกษียร เตชะพีระ. (2543). รวมบทความวิชาการทางรัฐศาสตร์ พ.ศ. 2526-2542. กรุงเทพมหานคร: วิภาษา.
จรูญ ทิพย์กัณฑ์. (2540). ความคิดทางการเมืองของพระสงฆ์ไทย : กรณีศึกษาพระสงฆ์ในจังหวัดเพชรบูรณ์. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2547). อ่านวัฒนธรรมการเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร: ศิลปวัฒนธรรม.
พระณัฐพงศ์ ธรรมสัตย์. (2560). วัฒนธรรมทางการเมืองของพระสงฆ์ในเขตอำเภอฆ้องชัย จังหวัดกาฬสินธุ์. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พระมหาสถาพร วันนุกุล. (2557). ความสัมพันธ์ระหว่างนักการเมืองท้องถิ่นกับพระสงฆ์ในเขตอำเภอฆ้องชัย จังหวัดกาฬสินธุ์. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พรางกูร วงศ์ลือเกียรติ. (2549). ระบบอุปถัมภ์ในการเมืองท้องถิ่น ในเทศบาลนครเชียงใหม่. ใน การศึกษาค้นคว้าอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พิชญ์ สมพอง. (2551). นักการเมืองถิ่นจังหวัดยโสธร. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
พุทธรักษ์ ปราบนอก. (2560). วิถีชีวิตพระสงฆ์ไทย. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วิศรุต อามาตย์มุลตรี. (2558). ระบบอุปถัมภ์ในการเมืองท้องถิ่นของจังหวัดร้อยเอ็ด. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สมบูรณ์ สุขสำราญ. (2527). พุทธศาสนากับการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและสังคม. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุริยัณห์ จิรสัตย์สุทร. (2531). ความสัมพันธ์ระหว่างหัวคะแนนกับผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในระบบการเลือกตั้งไทย : ศึกษาเฉพาะกรณีเขตเลือกตั้งที่ 1 จังหวัดสุราษฎร์ธานี. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนงค์ลักษณ์ คะเนแน่น. ( 2555). แนวทางที่เหมาะสมของพระภิกษุในการเผยสำหรับเด็กและเยาวชนในกรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑฺต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.