THE DEVELOPMENT OF NEW GENERATION TO DRIVE OF BUDDHIST SOCIETY

Main Article Content

Umarin lertsahaphan
Phrakhru Pariyatidhammawong

Abstract

The new generation or generation Z (Gen – Z) refers to those in the age of 10–24 years old. This generation is the importation age of the 12th National Economic and Social Development Plan in terms of human resource development consistent with the development of Gen-Z to develop one's potential in physical aspects to have good health and in mental aspects to increase their morality, ethics, responsibility and inheriting good culture. To make this generation as a powerful force to develop the country, all four aspects of the development process: good health, education, morality and ethics, use of modern technology must be applied through temples, schools and families. The Gen-Z is then used to drive Buddhist society and develop the nation to create stability of Buddhism, maintain morality, and lead society to a sustainable peace.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
lertsahaphan , U., & Pariyatidhammawong, P. (2021). THE DEVELOPMENT OF NEW GENERATION TO DRIVE OF BUDDHIST SOCIETY. Journal of Graduate MCU KhonKaen Campus, 8(1), 10-23. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/244774
Section
Academic Article

References

คาร์เตอร์ วี. กู๊ด (Carter V. Good). (2563). นิเทศ ติดตาม และประเมินผลเรื่องความหมายของการศึกษาสรุปย่อสาระสำคัญ. สืบค้นเมื่อ 11 สิงหาคม 2563, จาก http://www. km.skn.go.th
ทศพล กระต่ายน้อย. (2555). ภาวะผู้นำของนักศึกษาสายสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. รายงานการค้นคว้าแบบอิสระ. หลักสูตรปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บุญมี แท่นแก้ว. (2537). จริยธรรมกับชีวิต. กรุงเทพมหานคร: ธนะการพิมพ์.
เพ็ญแข ประจนปัจจนึก และคณะ. (2551). การยกระดับคุณธรรม จริยธรรมของสังคมไทยเพื่อการปฏิรูปสังคม : แนวทางและการปฏิบัติ. รายงานการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ). (2540). ทาน ศีล สมาธิ. กรุงเทพมหานคร: รุ่งทิพย์.
พระมหาจรรยา สุทฺธิญาโณ. (2538). พุทธปัญญากับการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิภิกขุปัญญานันทะ.
พระราชวรมุนี (ป.อ.ปยุตฺโต). (2528). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรมการศาสนา.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วัชราภรณ์ พรหมมัน. (2563). การเจริญเติบโตและพัฒนาการของวัยรุ่น. สืบค้นเมื่อ 10 สิงหาคม 2563, จาก https://sites.google.com.
วศิน อินทสระ. พุทธจริยศาสตร์. (2549). กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์เม็ดทราย.
วสิฐพัชร์ วาฤทธิ์ และคณะ. (2557). รูปแบบการสื่อสารด้านพระพุทธศาสนาสู่คนรุ่นใหม่ยุคปัจจุบันในประเทศไทย. รายงานการวิจัย. สํานักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก. (2548). วิธีสร้างบุญบารมี. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์นพรัตน์.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2563). ประมวลคำสอนจากคติธรรมคำสอนขององค์ท่านพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต. สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2563, จาก http://www. onab. go.th.
อำนาจ บัวศิริ. (2561). วัคซีนชาวพุทธไทย: การศึกษาพระพุทธศาสนาสู่คนรุ่นใหม่กับการแก้ไขปัญหาสังคมไทยด้วยงานวิจัยพุทธศาสตร์. ธรรมธารา, 4(2), 18-30.
Grail Research. (2010). Consumers of Tomorrow Insights and Observations About Generation Z. Grail Research.
Papalia. Olds and Feldman. (2008). Human Development. Singapore: McGraw-Hill.