ประยุกต์ใช้หลักธรรมเกี่ยวกับความรักตามแนวพุทธปรัชญา

บทคัดย่อ

การพัฒนาหลักธรรมเกี่ยวกับความรักตามแนวพุทธปรัชญา พบว่า พระพุทธศาสนามีคำสอนในเรื่องความรัก คือ 1) เสน่หา (สิเนหะ) ความรักที่เกิดจากตัณหา และการสนองความต้องการของตนเอง 2) เปมะ ความรักแบบอกุศลที่เป็นความรักที่เป็นกลาง3) เมตตา ความปรารถนาดี อนุเคราะห์ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ความไม่ปองร้ายกันและกัน 4) เมตตาอัปมัญญา ความรักที่ไม่มีขอบเขต และไม่มีประมาณ ไม่จำกัด มีจิตแผ่ไปทั้งมนุษย์และสัตว์การพัฒนาในแบบที่มองความรักให้เป็นเพียงปรากฏการณ์เกิดขึ้นมาแล้วเปลี่ยนไปตามสภาพของเหตุปัจจัย การใช้เมตตาเป็นเครื่องยืนยันความรัก ซึ่งจัดเป็นไมตรี และก่อกำเนิดเป็นมิตรภาพ จนกลายเป็นความรักระหว่างกันและกันในฐานะเป็นสมาชิกใกล้ตัว ครอบครัว ชุมชน และสังคมองค์รวม ความรักของชาวพุทธจึงต้องนึกถึงคนอื่น สังคมก็จะสงบสุขอยู่กันด้วยสันติภาพและความใส่ใจหลักธรรมที่นำมาประยุกต์ใช้เกี่ยวกับความรัก คือ 1) การใช้หลักหลักศีล 5 เป็นสิ่งที่แสดงถึงความรักในตนเอง ที่การพัฒนาทั้งกาย วาจา และใจ 2) การใช้หลักหลักทิศ 6เป็นหลักธรรมที่ใช้พัฒนาตนเองโดยใช้หลัก “เมตตา” โดยแบ่งเป็นการบำรุง การอนุเคราะห์กันและกัน 3) การใช้หลักเมตตาเป็นเมตตาอัปปมัญญาโดยใช้พรหมวิหาร 4 พัฒนาความรักที่แท้จริงเป็นความรักอันยิ่งใหญ่ ที่แผ่ไปไม่มีประมาณ ไม่มีขอบเขตไม่จำกัด ไม่เลือกเพศและวัย ไม่เลือกเชื้อชาติโดยมีความเสมอกัน ความปรารถนาดีอยากให้ผู้อื่นมีความสุข