Fingernail: Roles and Significance for Thai Traditional Dances
Keywords:
Thai dance, brass fingernailsAbstract
Thai dance focuses not only on the outstanding gestures in performances, but also on the costumes and props, in which obviously reflect each performance’s trait. Brass fingernails are believed to be a prop that has been long existed in performances until the present days. It has been also adapted to fit into each period of time. In addition, wearing brass fingernails are appeared into Thai dance in each region; for example, fingernail dance in the North, Suai Mue dance in the Northeast, and Nora dance in the South. Dancing gestures and styles of the brass fingernails differ according to the context of performances in each region as well as the appearances of brass fingernail. Therefore, dancing gestures of each performance are unique. Wearing brass fingernails as a prop enables the performance to become more interesting, complete, and graceful. It also reflects the performers’ skills of smoothly using the prop by positioning their gestures, appropriately and gracefully. Moreover, it reflects folk wisdom of Thai people in the past. This is considered the cultural inheritance of dancing that reflects one of Thai identities.
References
นราธิป ประพันธ์พงษ์. (2503). จดหมายเหตุลาลูแบร์ เล่ม 1. กรุงเทพฯ: ศึกษาภัณฑ์พาณิชย์.
ธนาภรณ์ โพธิ์เพชร. (2557). มโนราห์ร่วมสมัย. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปมหาบัณฑิต สาขาวิชาทัศนศิลปศึกษา, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นันทพงศ์ ละอองวัลย์. (2555). วรรณกรรมพื้นบ้านเรื่อง “พระสุธน – มโนห์รา” กับอิทธิพลที่ส่งผลต่อการสร้างสรรค์งานศิลปะการแสดงในสังคมไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประพนธ์ เรืองณรงค์. (2519). ตำนานการละเล่นและภาษาชาวใต้. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์
พัชรินทร์ สันติอัชวรรณ. (2551). หลักการแสดงของนางมโนห์รา ในละครชาตรีเรื่อง มโนห์รา. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานาฏยศิลป์ไทย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วินัย พงศ์ศรีเพียร. (2559). อโยธยาศรีรามเทพนครบวรทวารวดี มรดกความทรงจำแห่งสยามประเทศ (เล่ม 2). กรุงเทพฯ: โครงการวิจัยอิสระประวัติศาสตร์ไทย.
วรรณิกา นาโสก. (2551). พัฒนาการฟ้อนกลองตุ้ม อำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานาฏยศิลป์ไทย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สายสวรรค์ ขยันยิ่ง.(2543). พระราชชายา เจ้าดารารัศมี กับนาฏยศิลป์ล้านนา. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานาฏศิลป์ไทย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สวภา เวชสุรักษ์. (2547). หลักนาฏยประดิษฐ์ของท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชานาฏศิลป์ไทย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สรายุทธ อ่องแสงคุณ. (2550). ฟ้อนเล็บ: คณะช่างฟ้อนอาวุโสวัดสิงห์วรมหาวิหาร จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานาฏยศิลป์ไทย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2547). วิวัฒนาการนาฏศิลป์ไทยในกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ. 2325-2477. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อักษราวดี ปัทมสันติวงศ์. (2557). การสร้างสรรค์การแสดง ชุด รําซัดชาตรีราวมสมัย. สงขลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
- บทความในวารสารวิชาการมนุษย์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี เป็นความคิดเห็นของผู้นิพนธ์ ไม่ใช่ความคิดเห็นของกองบรรณาธิการ และไม่ใช่ความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการและ/หรือของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
- กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแสดงที่มา
- บทความที่ได้รับตีพิมพ์จะมีการตรวจความถูกต้องเหมาะสมจากกองบรรณาธิการและผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาที่เกี่ยวข้อง (peer review) จำนวน 3 คน โดยผู้ทรงคุณวุฒิจะไม่ทราบผู้นิพนธ์ และผู้นิพนธ์ไม่ทราบชื่อผู้ทรงคุณวุฒิ (double-blind peer review)
