ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับการใช้บริบทเป็นฐานเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยฉบับนี้มีจุดมุ่งหมาย 2 ประการเพื่อ 1) พัฒนาการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับการใช้ บริบทเป็นฐานให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนหลังได้รับ การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ กับเกณฑ์ร้อยละ 75 ตัวอย่างในการดำเนินวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านหมูม้น 31 คน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 ที่มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม(Cluster Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ดำเนินงานวิจัย ดังนี้ 1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับ การใช้บริบทเป็นฐาน เรื่อง สถิติ 2) แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง สถิติ ข้อสอบปรนัย จำนวน 20 ข้อ สถิติในการดำเนินงานวิจัยเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลมีดังนี้ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐานโดย t-test
(One-Sample t-test)
ผลการวิจัยพบว่า
1. ประสิทธิภาพของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับการใช้บริบทเป็นฐานมีประสิทธิภาพ E1/E2 เท่ากับ 86.14 /80.65 ซึ่งเป็นไปตามเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนด
2. นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์หลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับการใช้บริบทเป็นฐาน สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 75 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤษณา สร้อยทิพย์ และชำนาญ ปาณาวงษ์. (2565). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้โดยใช้บริบทเป็นฐานร่วมกับระบวนการโพลยา เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เรื่อง อัตราส่วน สัดส่วน และร้อยละ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(5), 105-119. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/264735/
ณิชา พันธ์กนก. (2565). การจัดการเรียนรู้แบบ SSCS เพื่อพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ ของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(11), 223–238. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/article/view/256404
นรินทร์ แดนเสนา และทัศน์ศิรินทร์ สว่างบุญ. (2566). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ โดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยามหาสารคาม, 17(3), 1-15. https://so09.tci-thaijo.org/index.php/JOEMSU/article/view/2124/
โรงเรียนบ้านหมูม้น. (2567). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา (SAR) ประจำปีการศึกษา 2567. [เอกสารไม่ตีพิมพ์]. งานฝ่ายวิชาการ.
วีรพล รวนไทย, บัณฑิตา อินสมบัติ, และสุพัตนา หอมบุบผา. (2568). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับเทคนิคการระดมสมองที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. International Journal of Industrial Education and Technology, 7(1), 46–58. https://doi.org/10.55003/IJIET.7106
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. (2567, พฤษภาคม). รายงานผลการวิเคราะห์ผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐานเพื่อพัฒนาการเรียนการสอนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2566. https://www.niets.or.th/th/content/view/26335
Ainley, J., Pratt, D., & Hansen, A. (2006). Connecting engagement and focus in pedagogic task design. British Educational Research Journal, 32(1), 23–38. https://doi.org/10.1080/01411920500401971
Amanda, T. C., & Mufit, F. (2024). The effect of the Search, Solve, Create, and Share (SSCS) learning model on the learning outcomes of students. Physics Learning and Education, 2(3), 144–152. https://doi.org/10.24036/ple.v2i3.152
Attard, C., & Holmes, K. (2020). Technology-enabled mathematics education: Engaging students through authentic contexts (1st ed). Routledge.
Boaler, J. (1993). The role of contexts in the mathematics classroom: Do they make mathematics more “real”? For the Learning of Mathematics, 13(2), 12-17. https://flm-journal.org/Articles/5456B6E86646C379524F75BCA9D7EE
Darkwah, V., Ross, C., Williams, B., & Madill, H. (2011). Undergraduate Nursing Student Self-Efficacy in Patient Education in a Context-Based Learning Program. Journal of Nursing Education, 50(10), 579–582. https://doi.org/10.3928/01484834-20110630-01
Gilbert, J. K. (2006). On the nature of “context” in chemical education. International Journal of Science Education, 28(9), 957-976. https://doi.org/10.1080/09500690600702470
Kuang, C. Y., Szu, C. F., & Kuen, Y. L. (2015). Enhancing students’ problem-solving skills through context‑based learning. International Journal of Science and Mathematics Education, 13(6), 1377–1401. https://doi.org/10.1007/S10763-014-9567-4
National Council of Teachers of Mathematics. (2000). Principles and standards for school mathematics. Reston,
OECD. (2013). PISA 2012 Assessment and Analytical Framework: Mathematics, Reading, Science, Problem Solving and Financial Literacy. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264190511-en
Pizzini, E. L., Shepardson, D. L. P., & Abell, S.K. (1989). A rationale for and the development of a problem solving model of instruction in science education. Science Education, 73(5), 523-534. https://doi.org/10.1002/sce.3730730502
Pozas, M., Löffler, P., Schnotz, W., & Kauertz, A. (2020). The effects of context-based problem-solving tasks on students’ interest and metacognitive experiences. Open Education Studies, 2(1), 112–125. https://doi.org/10.1515/edu-2020-0118
Siswanto, D. H., Andriyani, & Rambe, M. Y. (2025). Improving mathematics interest and achievement through contextual teaching and learning. Journal of Professional Teacher Education, 3(1), 1–11. https://doi.org/10.12928/jprotect.v3i1.799
Sugiarti, B., M. T., & Siswono, T. Y. E. (2020). Applying of search, solve, create, and share (SSCS) learning model to improve students’ mathematical quantitative reasoning. Proceedings of the International Joint Conference on Science and Engineering (IJCSE 2020), 196, 230-235. https://doi.org/10.2991/aer.k.201124.042
UNESCO. (2022, 16 December). Maths counts. https://www.unesco.org/en/articles/maths-counts
