ผลการจัดกิจกรรมสนทนาอิสระที่มีต่อความสามารถในการพูดภาษาญี่ปุ่นของนักศึกษาชั้นปีที่ 3 สาขาวิชาภาษาญี่ปุ่น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม

ผู้แต่ง

  • กนกรัตน์ ปิลาผล คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม

คำสำคัญ:

ผลการจัดกิจกรรม, สนทนาอิสระ, ความสามารถในการพูดภาษาญี่ปุ่น

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการจัดกิจกรรมสนทนาอิสระที่มีต่อความสามารถในการพูดภาษาญี่ปุ่นของนักศึกษา กลุ่มเป้าหมายของการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นักศึกษาชั้นปีที่ 3 สาขาวิชาภาษาญี่ปุ่น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบประเมินความสามารถการพูดภาษาญี่ปุ่น เป็นการประเมินการพูดจากการสังเกต โดยประเมินด้านคำศัพท์ ด้านโครงสร้างทางภาษา ด้านการสื่อความหมาย ด้านปริมาณสารที่สื่อสาร ด้านความพยายามในการสื่อสารและด้านความคล่องแคล่วในการสื่อสาร วิเคราะห์ข้อมูลด้วย ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า T-Test

ผลการวิจัยพบว่า ผลการทำกิจกรรมสนทนาอิสระนักศึกษามีคะแนนกิจกรรมครั้งสุดท้ายมากกว่าครั้งแรก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สะท้อนให้เห็นว่าการจัดกิจกรรมสนทนาอิสระช่วยให้นักศึกษาสนทนาภาษาญี่ปุ่นได้ดีขึ้น

เอกสารอ้างอิง

จิรวัฒน์ เพชรรัตน์ และอัมพร ทองใบ. (2555). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
เจนจิรา ชัยปาน, ทรายขวัญ พรมแก้วและสิทธิ ศรีนาค. (2556). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความวิตกกังวลในการพูด
ภาษาอังกฤษของนักศึกษาหลักสูตรสาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล ชั้นปีที่ 4. ภาคนิพนธ์
ศศ.บ. สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล คณะศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราช
มงคลศรีวิชัย.
เทพ สงวนกิตติพันธุ์. (2545). ทักษะชีวิต = Life skills: เพื่อความสุขและความสำเร็จของชีวิต. กรุงเทพฯ: โรง
พิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธุวพร ตันตระกูล. (2555). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวันโดยใช้บทฝึกสนทนา
ภาษาอังกฤษ. มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
ธูปทอง กว้างสวาสดิ์. (2549). คู่มือการสอนภาษาอังกฤษ. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
นงเยาว์ พงษ์ประดิษฐ์. (2549). ภาษาไทยธุกิจ. มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
นิดา ลาภศรีสวัสดิ์, Fumiyasu Maeno.(2555). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้จากประสบการณ์จริง
ของนักศึกษาโครงการแลกเปลี่ยน นักศึกษาระหว่างสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้า คุณทหาร
ลาดกระบังกับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น. กรุงเทพฯ: การประชุมวิชาการทางการศึกษาระดับชาติ
ครั้งที่ 2 “การพัฒนาประสบการณ์การเรียนรู้ในชีวิตจริง: การศึกษาเพื่อการพัฒนา อย่างยั่งยืนไปสู่
ประชาคมอาเซียน”
ประเทือง ใจหาญ. (2546). การเปรียบเทียบความสามารถด้านทักษะการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารและ
แรงจูงใจในการเรียนวิชาภาษาอังกฤษสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่เรียนโดยใช้ และไม่ใช้
กิจกรรมการละคร. วิทยานิพนธ์ ศษ.ม. สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ ในฐานะภาษาต่างประเทศ
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สมชาย หอมยก. (2550). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สุนันทา แก้วพันธ์ช่วง. (2550). การพัฒนาความสามารถด้านการพูดภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้น
มัธยมศึกษาชั้นปีที่ 6 โดยใช้กิจกรรมทางภาษาเพื่อการสื่อสาร. โรงเรียนเซไลวิทยาคม.
สุภัทรา อักษรานุเคราะห์. (2532). การสอนทักษะทางภาษาและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุมิตรา อังวัฒนกุล. (2537). กิจกรรมการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
CLARK, H. H., & CHASE, W. G. (1972). On the process of comparing sentences against pictures.
Cognitive Psychology.
Larsen-Freeman, D. (1986). Techniques and principles in language teaching. Oxford: Oxford
University Press.
Likert, Rensis A. (1961). New Patterns of Management. New York: McGraw-Hill Book
Company Inc.
Savignon, S. J. (1982). Theory and classroom practice. Retrieved from http://videa.ca/ wp-
content/uploads/2015/08/Communicative-language-teaching2.pdf

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-07-04