Development of Chinese Language Training Courses in Daily Life for Students at Uttaradit Rajabhat University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to (1) develop a Chinese language training curriculum for daily communication for students of Uttaradit Rajabhat University, (2) examine the effectiveness of the training curriculum, and (3) investigate the trainees’ satisfaction. The sample consisted of 40 students of Uttaradit Rajabhat University who were interested in participating in a Chinese language training program for daily communication in the academic year 2025. The participants were selected using purposive sampling. This research employed a quasi-experimental design. The research instruments included a needs assessment questionnaire, the training curriculum, lesson plans, an achievement test, and a satisfaction questionnaire. Data was analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, and t-test statistics. The results revealed that:
The developed curriculum consisted of 8 key components, with instructional content organized into 6 learning units: (1) Greetings and Self-introduction (问候和介绍), (2) My Family (我的家庭), (3) Shopping (购物), (4) Food and Beverages (食物和饮料), (5) Directions and Places (方向、地点), and (6) Weather Conditions (天气状况). The expert evaluation indicated that the curriculum had an average index of item-objective congruence (IOC) of 0.86 and an overall suitability at the highest level (=4.64, S.D.=0.48) In addition, the lesson plans were rated at the highest level of suitability (= 4.93, S.D.=0.13). The results of the curriculum implementation showed that all trainees met the evaluation criteria in all aspects: knowledge 89.28%, skills and processes (87.83%), desirable characteristics (88.00%), and training attendance duration 100%. Furthermore, the overall satisfaction of the trainees with the training curriculum was at the highest level (= 4.68, S.D. = 0.30).
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). มาตรฐานการเรียนรู้และตัวชี้วัด กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และสาระภูมิศาสตร์ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กาญจนา นะนอง. (2563). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเรื่องภาษาอังกฤษที่ใช้ในการติดต่อสื่อสารกับผู้ปฏิบัติธรรมชาวต่างชาติ ณ วัดป่าถ้าวัว เพื่อส่งเสริมความสามารถในการฟัง–พูดของผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนไทยรัฐวิทยา 99 (บ้านแม่สุยะ) จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิตมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ใกล้รุ่ง นคราวนากุล. (2547). การพัฒนาแผนการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ด้วยการเรียนแบบร่วมมือ เทคนิค TAI เรื่องการบวก ลบ คูณ หารเศษส่วน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต (หลักสูตรและการสอน). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ชลายุทธ์ ครุฑเมือง. (2560). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการจัดการเรียนรู้สะเต็มศึกษาของโรงเรียนในโครงการกองทุนการศึกษาจังหวัดอุตรดิตถ์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2557). เอกสารประกอบการสอนรายวิชาการพัฒนาหลักสูตร. สุรินทร์: กลุ่มวิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
ประสาท เนืองเฉลิม. (2554). หลักสูตรการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาสารคาม: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
เมิ่งหลัน หลัว, และจิระพร ชะโน. (2561). การพัฒนาความสามารถในการสื่อความหมายและเจตคติต่อการเรียนภาษาจีนของผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยการจัดการเรียนรู้ภาษาที่เน้นภาระงานเป็นฐาน. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 24(1): 1–15.
ภัทราพร โชคไพบูลย์. (2567). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาจีนด้วยหลักสูตรอบรมระยะสั้น: กรณีศึกษานักศึกษาชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี. Journal of Education and Innovation Learning. 4(1): 1–15.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2557). กระบวนการพัฒนาหลักสูตรและการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
สิทธิพล อาจอินทร์. (2564). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมในศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้การจัดการเรียนรู้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับโปรแกรม Coggle. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 47(2): 47–63.
หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมอาชีวศึกษา. (2536). การพัฒนาหลักสูตร. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
Armstrong, D. G. (2003). Curriculum today. Boston: Merrill Prentice Hall.
Asher, J. (1979). Learning another language through actions: The complete teacher’s guidebook. Los Gatos, CA: Sky Oaks Productions.
Beane, J. A., Toepfer, C. F., Jr., & Alessi, S. J., Jr. (1986). Curriculum planning and development. Boston: Allyn & Bacon.
Herzberg, F. (1959). The motivation to work. New York: John Wiley & Sons.
Kerr, J. F. (1989). Changing the curriculum. London: University of London Press.
Li, Y. (2024). Implementing a Chinese language training curriculum based on communicative and situational learning approaches to improve learners’ listening and speaking skills. International Journal of Sociologies and Anthropologies Science Reviews. 4(6): 1–15.
Maslow, A. H. (1970). Motivation and personality. (2nd ed.). Boston: Harper & Row.
McClelland, D. C. (1975). Testing for competence rather than for “intelligence.” American Psychologist. 28(1): 1–14.
Oliva, P. F. (1982). Developing the curriculum. New York: Little, Brown & Company.
Ornstein, A. C., & Hunkins, F. P. (2004). Curriculum: Foundations, principles, and issues. Boston: Pearson Education.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. Boston: Harcourt Brace Jovanovich.
Tyler, R. W. (1971). The principles of scientific management. New York: Norton.
