ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในยุคดิจิทัลของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาระดับของปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในยุคดิจิทัลของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร 2) ศึกษาระดับของสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในยุคดิจิทัลของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร และ 3) วิเคราะห์อิทธิพลของปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในยุคดิจิทัลของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้ ได้แก่ ครูผู้สอนของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร จำนวน 327 คน ที่ได้มาโดยการสุ่มแบบแบ่งชั้นตามสัดส่วน เครื่องมือที่ใช้เก็บข้อมูลคือ แบบสอบถามมาตรส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.98 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในยุคดิจิทัลของครู ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ดังนี้ การสนับสนุนจากผู้บังคับบัญชา สภาพแวดล้อมด้านกายภาพ ทัศนคติต่อการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ และทักษะการใช้คอมพิวเตอร์ 2) ระดับของสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในยุคดิจิทัลของครู ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ดังนี้ การใช้งานคอมพิวเตอร์เบื้องต้น การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศอย่างปลอดภัย การใช้เทคโนโลยีกับการเรียนการสอน และการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศพัฒนาตนเอง 3) ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในยุคดิจิทัลของครู ทั้งหมด 3 ตัวแปร คือ ทักษะการใช้คอมพิวเตอร์ การสนับสนุนจากผู้บังคับบัญชา และทัศนคติต่อการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2566ก). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. สืบค้นเมื่อ 30 พฤศจิกายน 2566, จาก https://www.moe.go.th/360policy-and-focus-moe-fiscal.
_______. (2566ข). นโยบายการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567–2568. สืบค้นเมื่อ 1 ธันวาคม 2566, จาก https://moe360.blog/2023/12/06/p55122/.
กรุณา โถชารี. (2560). รูปแบบความสัมพันธ์โครงสร้างเชิงเส้นของปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
กิตติพศ โกนสันเทียะ, และคณะ. (2565). สมรรถนะดิจิทัล: สมรรถนะใหม่สำหรับครูยุคปัจจุบัน. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยทักษิณ. 22(2): 1–14.
กิติพงษ์ จันทร์ศักดิ์. (2566). การส่งผ่านของตัวแปรที่เป็นปัจจัยต่อการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของครูในศตวรรษที่ 21. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (วิธีวิทยาการวิจัยทางการศึกษา). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ณัฐรัตน์ ผดุงถิ่น, และจันทรัศม์ ภูติอริยวัฒน์. (2564). ปัจจัยส่วนบุคคลและปัจจัยแรงจูงใจที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครปฐมและสุพรรณบุรี. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ทวีศักดิ์ จินดานุรักษ์. (2560). ครูและผู้เรียนในยุคการศึกษาไทย 4.0. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. 7(2): 14–29.
ธนาคาร อินทรพานิชย์. (2560). ปัจจัยของสมรรถนะทางเทคโนโลยีและการสั่งสมความรู้ความเชี่ยวชาญของบุคลากรด้านเทคโนโลยีสารสนเทศที่มีอิทธิพลต่อการสร้างนวัตกรรมด้วยเทคโนโลยีสารสนเทศ. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปุณณิฐฐา มาเชค. (2565). การบริหารองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล. ชลบุรี: ภาควิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ภัณฑิลา ธนบูรณ์นิพัทธ์. (2563). สมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศของครูไทยในศตวรรษที่ 21. สืบค้นเมื่อ 4 ธันวาคม 2566, จาก https://shorturl.asia/cl8Nr
ระวิวรรณ บวกหาร. (2566). แนวทางการส่งเสริมสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของครูในการจัดการเรียนรู้ ตามกรอบภาวะผู้นำด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสภาการศึกษาคาทอลิกแห่งประเทศไทย. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต (เทคโนโลยีการศึกษา) มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ.
รุ่งทิพย์ แซ่แต, และคณะ. (2562). การพัฒนาระบบการสอนแบบโครงงานเป็นฐานบูรณาการกับเทคโนโลยีคลาวด์คอมพิวติ้งเพื่อพัฒนาสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศทางการศึกษาของนิสิตครู มหาวิทยาลัยทักษิณ. วารสารราชภัฏ สุราษฎร์ธานี. 7(2): 127-128.
วริษา สิทธิคง. (2565). สมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศของครูในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: การศึกษาไทย.
สมชาย วรกิจเกษมสกุล. (2554). ระเบียบวิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2566, จาก https://bit.ly/33EWqHzd.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. (2566ก). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2566- 2570 ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. สืบค้นเมื่อ 15 พฤศจิกายน 2566, จาก https://home.skn.go.th /main/images/iTA/2567/O8-2567-2.pdf.
_______. (2566ข). รายงานผลการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ 2566 ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. สืบค้นเมื่อ 18 พฤศจิกายน 2566, จาก https://drive.google.com/file/d/146SG7zYhWr6InBZt R5qO-r43oYwMYNPb/view.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2562). ทักษะ DLProject (E-learning). สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน 2566, จาก https://www.ocsc.go.th/DLProject/.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2565). แผนปฏิบัติการดิจิทัลเพื่อการศึกษากระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2563-2565. สืบค้นเมื่อ 29 พฤศจิกายน 2566, จาก https://bict.moe.go.th/wp-content/uploads/2022/03/digital-63-65.pdf.
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2566). การศึกษาในยุคดิจิทัล: การปรับตัวของระบบการศึกษาต่อการเปลี่ยนแปลงของสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์การศึกษาไทย.
อัคริมา บุญอยู่. (2561). Digital literacy. สืบค้นเมื่อ 17 ตุลาคม 2566, จาก http://lib3.dss.go.th/fulltext/dss_j/ 2561_66_207_P28-29.pdf
อารีย์ มยังพงษ์. (2561). รูปแบบสมรรถนะเพื่อการเรียนรู้เทคโนโลยีดิจิทัลของผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3): 607–610.
