GUIDELINES FOR DEVELOPING MULTI-INTELLIGENCE LEADERSHIP AMONG SCHOOL ADMINISTRATIONS UNDER THE OFFICE OF CHONBURI PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA 3

Authors

  • Sattayanun Abdulkaree Faculty of Education, Ramkhamhaeng University
  • Siriphong Sauphayana Faculty of Education, Ramkhamhaeng University

DOI:

https://doi.org/10.14456/edubuu.2026.4

Keywords:

Comparison of multi-cognitive leadership, Guidelines for developing leadership based on multiple intelligences, Multiple intelligences

Abstract

This research was divided into two phases. Phase 1 aimed to study and compare the multi-intelligence leadership of school administrators. The sample group consisted of 322 teachers under the Chonburi Primary Educational Service Area Office 3. The research instrument was a questionnaire with a reliability coefficient of 0.894. The statistics used for data analysis included descriptive statistics, t-test, one-way analysis of variance (ANOVA), and Scheffe’s method for pairwise comparisons. Phase 2 aimed to develop guidelines for enhancing the multi-intelligence leadership of school administrators. The target group consisted of five participants, including deputy director of the educational service area office, educational supervisors, school administrator, and deputy school administrator. The research instrument was an interview form, and the data were analyzed using content analysis.

The findings of the study were as follows: 1) The overall level of multi-intelligence leadership of school administrators, including each individual aspect, was at a high level. 2) The comparison of multi-intelligence leadership of school administrators showed that teachers from different district levels had significantly different perceptions of multi-intelligence leadership of school administrators in assessment and evaluation at the .05 level of statistical significance. Teachers from schools of different sizes had significantly different perceptions of multi-intelligence leadership of school administrators in the areas of ethics and morality, curriculum development, and assessment and evaluation at the .05 level of statistical significance. Teachers with different educational qualifications did not have significantly different perceptions of multi-intelligence leadership of school administrators, both overall and in each specific aspect. Teachers with different job positions had significantly different perceptions of multi-intelligence leadership of school administrators, both overall and in each specific aspect, at the .05 level of statistical significance. 3) The guidelines for developing multi-intelligence leadership of school administrators focused on leadership of self, leadership of people, and leadership in task management. This included studying and analyzing the strengths and weaknesses of the school, integrating the core curriculum with the local curriculum, building networks for curriculum development, promoting learning beyond the classroom, and applying the KPA framework in assessment and evaluation of teaching and learning management.

References

กษิฎิฏฏ์ มีพรหม. (2562). กลยุทธ์การบริหารงานวิชาการโรงเรียนการศึกษาสงเคราะห์ตามแนวคิดพหุปัญญาและอาชีพในอนาคต [วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].

ณภัทสรณ์ นรกิจ, และ ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ. (2564). คุณลักษณะผู้นำในศตวรรษที่ 21 ตามการรับรู้ของครูผู้สอนในโรงเรียนเครือข่ายที่ 34 สำนักงานเขตมีนบุรี สังกัดกรุงเทพมหานคร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(1), 55-69.

ณัชปภา โลหะกิจ, และ ฐิติรัตน์ สุวรรณสม. (2560). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนตามแนวทฤษฎีพหุปัญญาเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารนานาชาติ มหาวิทยาลัยขอนแก่น สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 92-112.

ณิรดา เวชาลักษณ์. (2565) ความสัมพันธ์ภาวะผู้นำพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิภาพการบริหารจัดการสถานศึกษา. วารสารวิจัยวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 6(1), 131-144.

ปัทมวรรณ โชติกลาง. (2566). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารกับคุณภาพชีวิตในการทำงานของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต1 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].

ปิยะสุดา เพชราเวช, และ พระครูกิตติวราทร. (2564). แนวทางการวัดผลประเมินผลการเรียนรู้ในยุคโควิด. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธิศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 103-115.

พัสกร โหมเพ็ง, และคณะ. (2565). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา ตามการรับรู้ของครูในสถานศึกษาเครือข่ายที่ 42 สำนักงานเขตหนองจอก สังกัดกรุงเทพมหานคร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(7), 93-108.

พระนัฐกิจ ปุญญธารี (สายสมบัติ), จุฬาพรรภรณ์ ธนะแพทย์, และ พระฮอนด้า วาทสทฺโท. (2564). ภาวะผู้นำตามหลักธรรมมาภิบาลของผู้บริหารโรงเรียน. Journal of Buddhist Education and Research, 7(3), 105-116.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2554). การจัดการหลักสูตรและการสอน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เยาวพา เดชะคุปต์. (2544). เอกสารในการอบรมเชิงปฏิบัติการ เรื่อง “พหุปัญญาเพื่อการเรียนรู้สําหรับเด็กปฐมวัย” ณ หอประชุมใหญ่สํำนักงานการประถมศึกษา จังหวัดฉะเชิงเทรา ระหว่างวันที่ 25 – 27 ตุลาคม 2544.

รังสรรค์ โฉมยา, และ สมบัติ ท้ายเรือคำ. (2565). การประเมินพหุปัญญา. Journal of Education Rajabhat Maha Sarakham University, 16(3), 8.

วราพร สินศิริ. (2564). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียน ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 7(3), 129-146.

วรินธร สีเสียดงาม. (2562). แนวทางการจัดการเรียนการสอนการปฏิบัติแซ็กโซโฟนในระดับอุดมศึกษาเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารศิลปกรรมบูรพา, 22(2), 71-89.

วลัยลักษณ์ ไชยทะ. (2555). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาภาษาอังกฤษการคิดวิเคราะห์และความฉลาดทางอารมณ์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ระหว่างการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐานกับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวทฤษฎีพหุปัญญา [วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].

วิชัย ลาธิ, และ สุธรรม ธรรมทัศนานนท. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนขนาดเล็กที่สามารถดำรงอยู่ได้ด้วยตนเอง เพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา กลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์. Journal of Roi Kaensarn Academ, 6(1), 85-100.

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2566, 6 ธันวาคม). การแถลงข่าวผลการประเมิน PISA 2022. http://pisathailand.ipst.ac.th/news-21/

แสงเดือน กมลมาลย์. (2552). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดนนทบุรี [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช].

สํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 3. (2566). แผนพัฒนาการศึกษา ปี 2566-2570.

อับดุลรอห์มัน มะมิง, จรุณี เก้าเอี้ยน, และ เสาวนิต ทวีสันทนีนุกูล. (2564). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนคุณภาพ สังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต 3. วารสารอัล-ฮิกมะฮฺ มหาวิทยาลัยฟาฏอนี, 11(22), 291-304.

Cohen, L., Manion, L., and Morrison, K. (2011). Research method in education. (7th ed). New York: Morrison.

Elyasi, M. M. (2014). The Relationship between multiple intelligence and changing leadership style among heads of alborz medical university departments in 2012. Bulletin of Environment, Pharmacology and Life Sciences, 3(6), 01-03.

Gardner, H. (1999a). Intelligence reframed: Multiple intelligences for the 21st century. New York: Basic Books.

Halinen, I. (2016). Quality education: Finnish way to sustainable well-being. retrieved 3 April 2024. https://swedesd.uu.se/digitalAssets/573/c_573074-l_3-k_presentation-irmeli halinen.pdf

Gill, R. (2011). Theory and Practice of Leadership. London: SAGE Publication.

Downloads

Published

2026-04-28

How to Cite

Abdulkaree, S., & Sauphayana, S. (2026). GUIDELINES FOR DEVELOPING MULTI-INTELLIGENCE LEADERSHIP AMONG SCHOOL ADMINISTRATIONS UNDER THE OFFICE OF CHONBURI PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA 3. Journal of Education Burapha University, 37(1), 55–72. https://doi.org/10.14456/edubuu.2026.4