ระบบนิเวศดิจิทัลเพื่อส่งเสริมสุขภาวะนิสิตอย่างยั่งยืน กรณีศึกษามหาวิทยาลัยของรัฐในสาธารณรัฐสิงคโปร์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ระบบนิเวศดิจิทัลที่สนับสนุนสุขภาวะของนิสิตอย่างยั่งยืน โดยใช้กรณีศึกษามหาวิทยาลัยของรัฐในสาธารณรัฐสิงคโปร์ ซึ่งเป็นประเทศที่มีการบูรณาการนโยบายระดับชาติและกลยุทธ์ของสถาบันอุดมศึกษาอย่างเป็นระบบ ทั้งนี้ได้รวบรวมข้อมูลจากเว็บไซต์หน่วยงานของรัฐกับมหาวิทยาลัยของรัฐและเอกสารเผยแพร่ของมหาวิทยาลัย 6 แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนานยาง มหาวิทยาลัยการจัดการสิงคโปร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีและการออกแบบแห่งสิงคโปร์ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สังคมแห่งสิงคโปร์ และสถาบันเทคโนโลยีแห่งสิงคโปร์ ร่วมกับนโยบายระดับประเทศ อาทิ ขบวนการดิจิทัลเพื่อคุณภาพชีวิต (Digital for life movement) และกรอบตัวบ่งชี้สุขภาวะดิจิทัล (Digital wellbeing indicator framework - DWIF) เพื่อนำมาวิเคราะห์องค์ประกอบและแนวทางปฏิบัติที่เป็นรูปธรรม บทความเสนอกรอบการวิเคราะห์ระบบนิเวศดิจิทัล 3 ระดับ ได้แก่ ระดับนโยบาย (Macro level) ระดับสถาบัน (Meso level) และระดับการบริการนิสิต (Micro level) ผลการวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่าสิงคโปร์มีการออกแบบระบบที่สนับสนุนสุขภาวะดิจิทัลแบบองค์รวมอย่างต่อเนื่อง สามารถสะท้อนให้เห็นถึงแนวทางที่สามารถนำมาปรับใช้ในบริบทของประเทศไทย