แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 3

สัตยานันท์ อับดุลการี; ศิริพงษ์  เศาภายน

ผู้แต่ง

สัตยานันท์ อับดุลการี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ศิริพงษ์ เศาภายน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

คำสำคัญ:

การเปรียบเทียบภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญา, แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญา, พหุปัญญา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้แบ่งเป็น 2 ระยะ ระยะที่ 1 มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 3 จำนวน 322 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.894 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ สถิติพื้นฐาน การทดสอบค่าที (t-test) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และเปรียบเทียบรายคู่โดยวิธีของเชฟเฟ่ (Scheffe’s multiple comparison method) ระยะที่ 2 มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดทำแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มเป้าหมาย คือ รองผู้อำนวยการเขตพื้นที่การศึกษา ศึกษานิเทศก์ ผู้บริหารสถานศึกษา และรองผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis)

ผลการวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษาโดยภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก 2) ผลการเปรียบเทียบภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษา พบว่า ครูที่อยู่ในกลุ่มระดับอำเภอต่างกัน มีทัศนะต่อภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษาด้านการวัดและประเมินผลต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ครูที่อยู่ในขนาดสถานศึกษาต่างกัน มีทัศนะต่อภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษา ด้านคุณธรรมจริยธรรม ด้านการพัฒนาหลักสูตร และด้านการวัดและประเมินผล ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ครูที่มีวุฒิการศึกษาต่างกัน มีทัศนะต่อภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษาโดยภาพรวมและรายด้านไม่แตกต่างกัน ครูที่มีตำแหน่งต่างกัน มีทัศนะต่อภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษาในภาพรวมและรายด้านแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงพหุปัญญา โดยใช้หลักการครองคน ครองตน ครองงาน ศึกษาและวิเคราะห์จุดแข็ง จุดอ่อนของสถานศึกษา มีการบูรณาการหลักสูตรแกนกลางและท้องถิ่น รวมถึงการสร้างเครือข่ายเพื่อพัฒนาหลักสูตรในสถานศึกษา ส่งเสริมการจัดการเรียนรู้นอกห้องเรียนและนำหลัก KPA มาใช้ในการวัดและประเมินผลในการจัดการเรียนการสอน

เอกสารอ้างอิง

กษิฎิฏฏ์ มีพรหม. (2562). กลยุทธ์การบริหารงานวิชาการโรงเรียนการศึกษาสงเคราะห์ตามแนวคิดพหุปัญญาและอาชีพในอนาคต [วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].

ณภัทสรณ์ นรกิจ, และ ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ. (2564). คุณลักษณะผู้นำในศตวรรษที่ 21 ตามการรับรู้ของครูผู้สอนในโรงเรียนเครือข่ายที่ 34 สำนักงานเขตมีนบุรี สังกัดกรุงเทพมหานคร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(1), 55-69.

ณัชปภา โลหะกิจ, และ ฐิติรัตน์ สุวรรณสม. (2560). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนตามแนวทฤษฎีพหุปัญญาเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารนานาชาติ มหาวิทยาลัยขอนแก่น สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 92-112.

ณิรดา เวชาลักษณ์. (2565) ความสัมพันธ์ภาวะผู้นำพหุปัญญาของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิภาพการบริหารจัดการสถานศึกษา. วารสารวิจัยวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 6(1), 131-144.

ปัทมวรรณ โชติกลาง. (2566). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารกับคุณภาพชีวิตในการทำงานของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต1 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].

ปิยะสุดา เพชราเวช, และ พระครูกิตติวราทร. (2564). แนวทางการวัดผลประเมินผลการเรียนรู้ในยุคโควิด. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธิศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 103-115.

พัสกร โหมเพ็ง, และคณะ. (2565). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา ตามการรับรู้ของครูในสถานศึกษาเครือข่ายที่ 42 สำนักงานเขตหนองจอก สังกัดกรุงเทพมหานคร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(7), 93-108.

พระนัฐกิจ ปุญญธารี (สายสมบัติ), จุฬาพรรภรณ์ ธนะแพทย์, และ พระฮอนด้า วาทสทฺโท. (2564). ภาวะผู้นำตามหลักธรรมมาภิบาลของผู้บริหารโรงเรียน. Journal of Buddhist Education and Research, 7(3), 105-116.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2554). การจัดการหลักสูตรและการสอน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เยาวพา เดชะคุปต์. (2544). เอกสารในการอบรมเชิงปฏิบัติการ เรื่อง “พหุปัญญาเพื่อการเรียนรู้สําหรับเด็กปฐมวัย” ณ หอประชุมใหญ่สํำนักงานการประถมศึกษา จังหวัดฉะเชิงเทรา ระหว่างวันที่ 25 – 27 ตุลาคม 2544.

รังสรรค์ โฉมยา, และ สมบัติ ท้ายเรือคำ. (2565). การประเมินพหุปัญญา. Journal of Education Rajabhat Maha Sarakham University, 16(3), 8.

วราพร สินศิริ. (2564). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียน ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 7(3), 129-146.

วรินธร สีเสียดงาม. (2562). แนวทางการจัดการเรียนการสอนการปฏิบัติแซ็กโซโฟนในระดับอุดมศึกษาเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารศิลปกรรมบูรพา, 22(2), 71-89.

วลัยลักษณ์ ไชยทะ. (2555). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาภาษาอังกฤษการคิดวิเคราะห์และความฉลาดทางอารมณ์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ระหว่างการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐานกับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวทฤษฎีพหุปัญญา [วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].

วิชัย ลาธิ, และ สุธรรม ธรรมทัศนานนท. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนขนาดเล็กที่สามารถดำรงอยู่ได้ด้วยตนเอง เพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา กลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์. Journal of Roi Kaensarn Academ, 6(1), 85-100.

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2566, 6 ธันวาคม). การแถลงข่าวผลการประเมิน PISA 2022. http://pisathailand.ipst.ac.th/news-21/

แสงเดือน กมลมาลย์. (2552). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดนนทบุรี [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช].

สํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 3. (2566). แผนพัฒนาการศึกษา ปี 2566-2570.

อับดุลรอห์มัน มะมิง, จรุณี เก้าเอี้ยน, และ เสาวนิต ทวีสันทนีนุกูล. (2564). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนคุณภาพ สังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต 3. วารสารอัล-ฮิกมะฮฺ มหาวิทยาลัยฟาฏอนี, 11(22), 291-304.

Cohen, L., Manion, L., and Morrison, K. (2011). Research method in education. (7th ed). New York: Morrison.

Elyasi, M. M. (2014). The Relationship between multiple intelligence and changing leadership style among heads of alborz medical university departments in 2012. Bulletin of Environment, Pharmacology and Life Sciences, 3(6), 01-03.

Gardner, H. (1999a). Intelligence reframed: Multiple intelligences for the 21st century. New York: Basic Books.

Halinen, I. (2016). Quality education: Finnish way to sustainable well-being. retrieved 3 April 2024. https://swedesd.uu.se/digitalAssets/573/c_573074-l_3-k_presentation-irmeli halinen.pdf

Gill, R. (2011). Theory and Practice of Leadership. London: SAGE Publication.