การใช้สื่อบันเทิงคดีส่งเสริมความสามารถในการฟังและความคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสามารถในการฟังก่อนและหลังกิจกรรมการจัดการเรียนรู้
โดยใช้สื่อบันเทิงคดีส่งเสริมความสามารถในการฟังและความคิดสร้างสรรค์ และศึกษาความสามารถในการคิดสร้างสรรค์หลังกิจกรรมการจัดการเรียนรู้โดยใช้สื่อบันเทิงคดีส่งเสริมความสามารถในการฟังและความคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ ประชากรที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย ชั้นปีที่ 1 คณะครุศาสตร์
ที่ลงทะเบียนเรียนวิชาทักษะทางภาษาไทยสำหรับครู THAI1201 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2557 จำนวน 55 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ที่ใช้การใช้สื่อบันเทิงคดีส่งเสริมความสามารถในการฟัง และความคิดสร้างสรรค์ จำนวน 6 แผน เกณฑ์การประเมินผลงานเชิงสร้างสรรค์ และแบบทดสอบความสามารถในการฟังก่อนและหลังกิจกรรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการเปรียบเทียบผลต่างค่าเฉลี่ยคะแนนจากการทำแบบทดสอบความสามารถในการฟังก่อนและหลังกิจกรรม ผลการวิจัยพบว่า นักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มีร้อยละคะแนนผลต่างสูงขึ้น คิดเป็นร้อยละ 28.39 สำหรับด้านความสามารถในการคิดสร้างสรรค์หลังกิจกรรม การเรียนโดยใช้สื่อบันเทิงคดีส่งเสริมความสามารถในการฟังและความคิดสร้างสรรค์สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ คือ มีนักศึกษาร้อยละ 70.18 มีความสามารถ ในการคิดสร้างสรรค์ในระดับดีขึ้นไป
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
นริสรา ปิตะระโค. (2558). การวิจัยเพื่อพัฒนาคู่มือการจัดประสบการณ์ด้วยกิจกรรมการเรียนรู้แบบจิตปัญญาร่วมกับกิจกรรมศิลปสร้างสรรค์ตามแนวคิดของวิลเลียมส์ที่มีผลต่อความคิดสร้างสรรค์ ความรับผิดชอบและทักษะพื้นฐานทางคณิตศาสตร์ของเด็กประถามวัย. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์มหาบัณฑิต, สาขาวิชาการวิจัยและพัฒนาการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร).
เนาวนิตย์ สงคราม. (2556). การสร้างนวัตกรรมเปลี่ยนผู้เรียนให้เป็นผู้สร้างนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิยวรรณ หงส์สุวรรณ. (2557). การใช้สื่อสภาพจริงในการส่งเสริมการอ่านและการเขียนเชิงสร้างคสรรค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. สืบค้นจาก https://www.kroobannok.com/blog/65175
พรนวลผจง หลวงวังโพธิ์. (2557). การใช้ภาพยนตร์การ์ตูนเพื่อส่งเสริมความสามารถในการฟังภาษาอังกฤษและความคงทนในการจำคำศัพท์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
เพ็ญศรี สุริยะป้อ. (2552). การใช้กิจกรรมทางภาษาเพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ของเด็กปฐมวัย. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษาและการแนะแนว มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
รัตติกาล ชำนาญยา. (2552). การใช้วีดิทัศน์รายการคริส ดีลิเวอรี่ เพื่อส่งเสริมความสามารถในการฟังภาษาอังกฤษและความรู้คำศัพท์ของนักเรียนระดับก้าวหน้า. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
เลิศศักดิ์ ทาระธรรม. (2553). การฟังเพลงที่มีผลต่อความคิดสร้างสรรค์ในการทำงานของพนักงาน : ศึกษาเฉพาะกรณีพนักงานในเครือบริษัททในเครือปูนซีเมนต์ไทยจำกัด (มหาชน). (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ).
สุชัญญา วงค์เวสช์. (2552). ผลการใช้รูปแบบกระบวนการสอนคิดสร้างสรรค์เพื่อสอนเขียนนิทานอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการสอนภาษาไทย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
อัจฉรีย์ คงอมรสายชล. (2552). การใช้กิจกรรมเพลงที่มีเนื้อเรื่องเพื่อส่งเสริมความรู้ด้านคำศัพท์และทักษะการฟัง พูดภาษาอังกฤษของนักเรียนระดับต้น. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
อำพรรณ ไชยพันธุ์. (2552). การใช้เทคนิคส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาความสามารถการเขียนภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
Candlin, C. N. (1985). The Communicative Teaching English. Hallow: Longman.
Cullen, P. and Marchetti, L. (2015). A Multimodal Approach in the Classroom for Creative Learning andTeaching. CASALC Review 2015-2016, 5, 39-51.
Swaffar, J. K. (1985). Reading Authentic texts in foreign language: A cognitive model. Modern Language Journal, 69(1), 15-34.
