กลยุทธ์เพื่อกำหนดนโยบายการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวกลุ่มแพ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

ผู้แต่ง

  • ปริวัตร ป้องพาล สาขารัฐประศาสนศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
  • ยุภาพร ยุภาศ สาขารัฐประศาสนศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
  • ภักดี โพธิ์สิงห์ สาขารัฐประศาสนศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

คำสำคัญ:

กลยุทธ์, การจัดการท่องเที่ยว, กลุ่มแพ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาในการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 2) ศึกษาความต้องการในการส่งเสริมการท่องเที่ยวกลุ่มแพ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ  3) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการส่งเสริมการท่องเที่ยวของกลุ่มแพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและ  4) สร้างและยืนยันกลยุทธ์เพื่อกำหนดนโยบายในการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การวิจัยแบ่งออกเป็น 2 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาสภาพปัญหา ความต้องการและปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตัวอย่างได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง จากตัวแทนกลุ่มแพ จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสัมภาษณ์สภาพปัญหาและปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ระยะที่ 2 การสร้างและยืนยันกลยุทธ์เพื่อกำหนดนโยบายในการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ กลุ่มเป้าหมาย คือ ผู้ทรงคุณวุฒิที่ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เพื่อทำการตรวจสอบและยืนยันรูปแบบ วิเคราะห์โดยหาค่ามัธยฐาน และค่าพิสัยควอไทล์

                 ผลการวิจัยพบว่า

  1. สภาพปัญหาหรืออุปสรรคในการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพ มีประเด็นปัญหาหลัก จำนวน 7 ประเด็น ได้แก่ 1) สภาพปัญหาหรืออุปสรรคในการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพที่เกิดจากชุมชน 2) สภาพปัญหาหรืออุปสรรคในการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพเกี่ยวกับสภาพแวดล้อม 3) สภาพปัญหาหรืออุปสรรคในการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมในการดำเนินงาน 4) สภาพปัญหาหรืออุปสรรคในการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพเกี่ยวกับนักท่องเที่ยว 5) สภาพปัญหาหรืออุปสรรคในการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพเกี่ยวกับสิ่งอำนวยความสะดวก 6) สภาพปัญหาหรืออุปสรรคในการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพเกี่ยวกับการบริหารจัดการ และ 7) สภาพปัญหาหรืออุปสรรคในการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพเกี่ยวกับการสนับสนุนจากภาคส่วนต่าง ๆ
  2. 2. ความต้องการในการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือจำนวน 7 ประเด็น ได้แก่ 1) ความต้องการด้านการคมนาคมหรือการเดินทางมาสู่แหล่งท่องเที่ยว 2) ความต้องการด้านสิ่งอำนวยความสะดวก 3) ความต้องการด้านความปลอดภัยในแหล่งท่องเที่ยว 4) ความต้องการด้านความสะอาดของสถานที่ท่องเที่ยว 5) ความต้องการด้านการมีส่วนร่วมของชุมชน 6) ความต้องการด้านคุณภาพสินค้าและบริการของสถานที่ท่องเที่ยว และ 7) ความต้องการด้านอื่น ๆ
  3. ปัจจัยที่ส่งผลต่อการกำหนดกลยุทธ์เพื่อกำหนดนโยบายการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยว ของกลุ่มแพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 6 ประเด็น ได้แก่ 1) ปัจจัยด้านการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและสิ่งอำนวยความสะดวกในแหล่งท่องเที่ยว 2) ปัจจัยด้านการพัฒนาและฟื้นฟูแหล่งท่องเที่ยว 3) ปัจจัยด้านการพัฒนาสินค้า บริการ และปัจจัยสนับสนุนการท่องเที่ยว 4) ปัจจัยด้านการสร้างความเชื่อมั่นและส่งเสริมการท่องเที่ยว 5) ปัจจัยด้านการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของภาครัฐ ของประชาชน และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการบริหารจัดการ และ 6) ปัจจัยด้านวิถีชีวิตและวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ที่สืบทอดกันมา บริบทสิ่งแวดล้อม และศิลปหัตถกรรม
  4. กลยุทธ์เพื่อการกำหนดนโยบายในการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แนวทางกลยุทธ์เพื่อการกำหนดนโยบายในการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวของกลุ่มแพในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 6 ด้าน 53 กลยุทธ์

คำสำคัญ: กลยุทธ์ การจัดการท่องเที่ยว กลุ่มแพ

เอกสารอ้างอิง

การท่องเที่ยวและกีฬา,กระทรวง. คู่มือการประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. พิมพ์ครั้ง ที่ 2 กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์, 2557.

โกเมน กันตวธีระ อารีย์ นัยพินิจ และ ธงพล พรหมสาขา ณ สกลนคร. “ปัญหาและอุปสรรคที่ส่งผลต่อการจัดการท่องเที่ยวเมืองขอนแก่น”. บทความวิจัยระดับปริญญาเอก คณะศิลปศาสตร์ สาขาวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยขอนแกน. การประชุมหาดใหญ่วิชาการ ครั้งที่ 4 เรื่อง “การวิจัยเพื่อพัฒนาสังคมไทย”; 10 พฤษภาคม 2556; สงขลา. สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่, 2556.หน้า 20-23.

คมลักษณ์ สงทิพย์. การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ กรณีศึกษา ตลาดน้ำวัดตะเคียน อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, 2557.

ธนกิจ ชารู. ความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการจัดการการท่องเที่ยวเชิงธรณีวิทยาของพิพิธภัณฑ์สิรินธร อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2551.

ธีระ เจียสกุล. กลยุทธ์การส่งเสริมศักยภาพการท่องเที่ยวบ้านบ่อแร่ตำบลวิชิต อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต.วิทยานิพนธ์วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต, 2553.

นิธิศ อิ่มสมบัติ. ยุทธศาสตร์การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในพื้นที่ขององค์การบริหารส่วนตำบลสามร้อยยอด อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. รายงานการศึกษาอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2553.

ปิญญ์ รูปเหมาะ. การส่งเสริมการท่องเที่ยวขององค์การบริหารส่วนตำบลไฮหย่อง อำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร. รายงานการศึกษาอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2553.

พิทยะ ศรีวัฒนสาร. นิยาม แนวคิด ปัญหา และอุปสรรคของการพัฒนาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (ออนไลน์) 2561 (อ้างเมื่อ 25 มกราคม 2561). จาก http://sustainabletourismdpu.blogspot.com/2011/02/blog-post_7353.html.

วันทนี สว่างอารมณ์. การจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของชุมชนชายทะเลบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 2553.

วาทินี หมอไทย. แนวทางการพัฒนาการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมโดยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น ตำบลลุ่มน้ำมูลตอนบน จังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 2552.

วิภาวรรณ มะโนมั่น. แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมประเพณีตักบาตรกลางน้ำเทศบาลตำบลบ้านแหลม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี. รายงานการศึกษาอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2554.

วิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย, สถาบัน. รายงานขั้นสุดท้ายเรื่องการดำเนินการเพื่อกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. กรุงเทพฯ: ศูนย์บริการวิชาการสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย, 2540.

วีกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. ภาคอีสาน (ประเทศไทย). (ออนไลน์) 2562 (อ้างเมื่อ 30 พฤษภาคม 2562). จาก https://th.wikipedia.org/wiki/ภาคอีสาน (ประเทศไทย).

สัมฤทธิ์ แพรงาม. การพัฒนาและการส่งเสริมการท่องเที่ยวปราสาทศีขรภูมิ อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์. รายงานการศึกษาอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2553.

สุถี เสริฐศรี. แนวทางการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในชุมชนคลองโคนอำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, 2557.

เอื้อนจิต พานทองวิริยะกุล. รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของพยาบาลวิชาชีพในเครือสุขภาพจังหวัดร้อยเอ็ด. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 2560.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-08-26

รูปแบบการอ้างอิง

ป้องพาล ป. ., ยุภาศ ย. ., & โพธิ์สิงห์ ภ. . (2020). กลยุทธ์เพื่อกำหนดนโยบายการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวกลุ่มแพ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารพิชญทรรศน์, 15(2), 97–111. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/Pitchayatat/article/view/244326

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย