Strategic Approaches to Creative Community-Based Tourism Management for Elevating Nakhon Phanom Province as a Premier Leisure Restination
Keywords:
Community-Based Tourism, Creative Tourism, Restination, Tourism Development, Nakhon PhanomAbstract
This academic article analyzes the potential of community-based tourism in Nakhon Phanom province and proposes creative management approaches to elevate the province as a premier leisure restination. Nakhon Phanom possesses remarkable potential with its distinctive cultural heritage of nine ethnic groups, scenic Mekong River landscape, and rich religious significance. The research reveals that successful community-based tourism management requires integration of creative tourism elements that facilitate meaningful visitor engagement with local culture through participatory activities. The article proposes a community-based creative tourism management framework ncompassing stakeholder collaboration, cultural resource preservation, capacity building, and sustainable economic development. Implementing this framework will enhance Nakhon Phanom's tourism competitiveness while ensuring authentic cultural experiences and supporting community development, positioning the province as a distinctive "Restination" that offers visitors meaningful leisure opportunities while preserving local identity.
References
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). รายงานสถิติการท่องเที่ยวประจำปี 2566.สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
คณะกรรมการบริหารงานจังหวัดแบบบูรณาการ(ก.บ.จ.) จังหวัดนครพนม.(2567). แผนพัฒนาจังหวัดนครพนม (พ.ศ. 2566 – 2570) ฉบับทบทวน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. http://www2.nakhonphanom.go.th/files/com_news_struct/2024-01_088b7d6d9be4d20.pdf
ชลิดา ช่วยสุข, ดาริกาญจน์ วิชาเดช, จิราภรณ์ พรหมเทพ, อัจฉริยา ทุมพานิชย์, และชัยธวัช ศิริบวรพิทักษ์. (2568). พฤติกรรมและความพึงพอใจต่อรูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวสำราญทางน้ำ 2 ฝั่งโขง กรณีศึกษา จังหวัดนครพนม. วารสารวิชาการ และวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 5(1), 340-354.
ปิยาภรณ์ รัตโนภาส, จาตุรันต์ แช่มสุ่น, อารยา สุนทรวิภาต, ลักษมณ บุญมา, และปวง ปณต สอบขุนทด. (2567). การเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนด้วยผลิตภัณฑ์ และเชื่อมโยงเส้นทางการเที่ยวตาม แนวชายฝั่งทะเล จังหวัดจันทบุรี. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 6(1), 309-324.
พจนา สวนศรี และสมภพ ยี่จอหอ. (2556). คู่มือมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน. เชียงใหม่: สถานบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน. มหาวิทยาลัยพายัพ.
พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์. (2557). การจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษา บ้านโคกไคร จังหวัดพังงา. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and arts), 7(3), 650-665.
เมษ์ธาวิน พลโยธี, สุธาธิณี หนูเนียม, และสุวิชาดา สกุลวานิชเจริญ. (2565). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา ชุมชนไทดำ บ้านนาป่าหนาด อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย, วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทย, 18(1), 1-25.
รุ่งนภา อินภูวา, และนันทวรรณ นวลักษณ์. (2562). บทบาทการมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษาจังหวัดนครพนม. Ramkhamhaeng Research Journal of Humanities and Social Science, 22(2), 73-83.
ศิริเพ็ญ ดาบเพชร. (2565). คุณลักษณะของจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวและประสบการณ์การท่องเที่ยวที่น่าจดจำที่มีต่อการเดินทางกลับมาเที่ยว.วารสารการตลาดการท่องเที่ยว, 19(1), 45-63.
สุรพล ดำริห์กุล. (2566). พระธาตุพนมกับแคว้นศรีโคตรบูร: วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร. สาละพิมพ์การ.
หอการค้าไทย. (2567). รายงานการศึกษาโครงการ Restination: การพัฒนาเมืองรองสู่เมืองหลักแห่งการพักผ่อน. หอการค้าไทย. https://www.thaichamber.org/news/view/87/2697/
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2561). คู่มือกระบวนการพัฒนาและยกระดับกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: สำนักพิมพ์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. https://www.dasta.or.th/uploads/file/202312/1703217351_9dcd553f5490c47fdbb2.pdf
Boonpeng Sittivongsa, Kanokon Boonmee, Chaiyan Khunrak, & Sompong Suwannaphuma (2023). Application of Beliefs and Innovations to Support Cultural TourismPolicy in the COVID -19 Situation in the Northeastern Region. Journal of Organizational Management and Social Development, 3(1), 11–24.
Chai Ching Tan & Bussaba Sitikarn. (2018). Coffee-and-Tea based and Social Entrepreneurship-Oriented Community-based Tourism (CBT) in Northern Thailand: Contributing towards a Theory. Int. Multidis. Res. Found., India.
Chatkaewnapanon, Y., & Lee, T. J. (2022). Planning sustainable Community -based tourism in the context of Thailand: Community, development, and the foresight tools. Sustainability, 14(12), 7413.
Chunhabunyatip, P., Chuaysook, D., & Aromrucks, S. (2020). A community branding development for ethnic identity and eco-cultural tourism in Nakhon Phanom province, Thailand. AU-GSB E-Journal, 13(1).
Jittamai, P., Toek, S., Phengarree, K., Kongkanjana, K., & Chanlawong, N. (2025). Multi-Criteria Decision-Making for Assessing and valuating Health and Wellness Tourism Destination Potential Using the 6AsTD Framework: A Case Study of Nakhon Ratchasima Province, Thailand. Sustainability, 17(11), 4995.
Maulana, M., Deliana, D., & Indah, T. (2025). Integrating Digital Marketing Communication and Community Participation for Sustainable Tourism Development: A Case Study of Sumberbulu Tourism Village, Indonesia. CHANNEL: Jurnal Komunikasi, 13(1), 76-87.
Meunchong, W., & Tachom, K. (2023). English for community-based tourism: barriers and challenges of local entrepreneurs in Thailand. Journal of Management and Local Innovation, 5(3), 206-214.
Muda, F. (2025). Community participation in Indonesian sustainable tourism: A systematic review of models, impacts, and gaps. Priviet Social Sciences Journal, 5(8), 125-139.
Supratra Khiaosri, Ochanya Buatham, Nantana Lapvisadchai, & Linjong Pocharee. (2025). Guidelines for Developing the Potential of Ban Na Thon Community-Based Tourism, That Phanom District, Nakhon Phanom Province. Journal of Aviation, Travel, and Service, 4(1), 35–57. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/tft/ article/view/7212
Suwanna, A., & Kovathanakul, D. (2018). Sustainable MICE City Prototype Development, Chiang Rai Province. In 1 International MICE Conference and Forum (p. 126).
Thailand Village Academy. (2025). Nathon cultural tourism community–Nakhon Phanom. https://www.thailandvillageacademy.com/
Thavornyutikarn, P., Chantaranothai, P., & Warashina, T. (2020). Ethnobotany of Phu Thai ethnic group in Nakhon Phanom province, Thailand. Walailak Journal of Science and Technology, 17(3), 234-251.
Tourism Authority of Thailand. (2025). Nakhon Phanom rovince.https://www.tourismthailand.org/Destinations/Provinces/Nakhon-Phanom/579
Waligo, V. M., Clarke, J., & Hawkins, R. (2013). Implementing sustainable tourism: A multi-stakeholder involvement management framework. Tourism management, 36(1), 342-353.
Wikipedia. (2025). Nakhon Phanom province. https://en.wikipedia.org/wiki/Nakhon_Phanom_province
Yodsurang, P., Kiatthanawat, A., Sanoamuang, P., Kraseain, A., & Pinijvarasin, W. (2022). Community-based tourism and heritage consumption in Thailand: An upside-down classification based on heritage consumption. Cogent Social Sciences, 8(1), 2096531.
Young, M. J. (2019). Building community resilience through community based tourism in northern Thailand: the importance of social capital. https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/8681/
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Faculty of Law and Politics, Roi Et Rajabhat University
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสังคมศาสตร์ นิติรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎร้อยเอ็ด
ความคิดเห็นในบทความและงานเขียน ซึ่งตีพิมพ์ในวารสารฉบับนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้ประพันธ์โดยอิสระ กองบรรณาธิการ วารสารสังคมศาสตร์ นิติรัฐศาสตร์ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป หากท่านประสงค์จะนำบทความหรืองานเขียนเล่มนี้ไปตีพิมพ์เผยแพร่ จะต้องได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์ตามกฎหมายว่าด้วยลิขสิทธิ์
