Guidelines for Managing Ecotourism for Bryde's Whale Watching in Samut Sakhon Province
Keywords:
Tourism Management, Ecotourism, Whale WatchingAbstract
This mixed-methods research aims to 1) study tourist behavior and needs regarding ecotourism for Bryde's whale watching in Samut Sakhon Province 2) examine tourism management for Bryde's whale watching in Samut Sakhon Province, and 3) propose guidelines for managing ecotourism for Bryde’s whale watching in Samut Sakhon Province. The quantitative sample consisted of 139 tourists aged 18 and above who participated in whale watching activities. The qualitative data were collected from six key informants, including local tourism operators and whale watching experts. The research instruments included questionnaires and semi-structured interviews. The statistical data was analyzed by using frequency, percentage, mean, and standard deviation.
The research results found that 1) The majority of tourists traveled primarily to seek novel and unique experiences, most often with family members using private vehicles, with an average expenditure of 3,001–4,000 baht, and obtained information predominantly through social media. The tourists expressed the highest level of demand for attractive tourism components ( = 4.27, S.D. = 0.58). 2) As for the managing tourism for Bryde’s whale watching in Samut Sakhon found that the majority of tourists rated tourism management aspects at the highest level (
= 4.29, S.D. = 0.63), and most of the local tourism operators emphasized the importance of minimizing negative impacts on Bryde’s whales and the ecosystem. 3) The guidelines for managing ecotourism for Bryde’s whale watching in Samut Sakhon facilities should be developed, especially at the pier, diversifying tourism activities to meet tourists' needs, promoting waste separation on boats, and encouraging community participation.
References
กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง. (2566). วาฬ/โลมา. https://km.dmcr.go.th/c_7/d_19829
กาญจนา อดุลยานุโกศล, สุรศักดิ์ ทองสุกดี, สุระชัย ภาสดา, ธีรวัตร เปรมปรี,และธเนตร วรรณรังษี. (2557). ปลาวาฬบรูด้าในประเทศไทย. บริษัทผลิตไฟฟ้า จำกัด.
คชา สอทอง, วิพร เกตุแก้ว, เพ็ญศรี ฉิรินัง, และวิพัฒน์ หมั่นการ. (2567). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2566–2570 กับการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(2), 12-20.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566 –2570). https://intelligencecenter. tat.or.th/articles/46156
จังหวัดสมุทรสาคร. (2566). บรรยายสรุปจังหวัดสมุทรสาคร กุมภาพันธ์ 2566. https://www.samutsakhon. go.th/_new/news_devpro1
จิรัสย์ นิพัทธ์โยธิน และศิริญญา วิรุณราช. (2563, 20-21 กุมภาพันธ์). ความต้องการของนักท่องเที่ยวในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวของกองทัพเรือในเขตเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี [การนำเสนอ]. การประชุมวิชาการระดับนานาชาติและระดับชาติด้านบริหารธุรกิจและการบัญชี 2563. เชียงใหม่, ประเทศไทย.
ทิพวรรณ พุ่มมณี. (2558). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 4). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ธนพล จันทร์เรืองฤทธิ์. (2561). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาชุมชนริมน้ำจันทบูร อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี. [วิทยานิพนธ์ปริญญาโท, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ]. http://dspace.bu.ac.th/jspui/handle/123456789/3887
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2555). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. หจก.เฟิร์นข้าหลวง พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
พรหมภัสสร ชุณหบุญญทิพย์ และพัชนี สมกำลัง. (2558). สื่อความหมายธรรมชาติ: เครื่องมือการท่องเที่ยวในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ. วารสารวิชาการวิถีสังคมมนุษย์, 3(1), 184-200.
พัชราภรณ์ เยาวสุต, ธีรวัตร เปรมปรี, ราชาวดี จันทรา, และสุพรชัย รุ่งเรือง. (2566). การแพร่กระจายของสัตว์น้ำที่เป็นอาหารของวาฬบรูด้าบริเวณอ่าวไทยตอนบน. https://dmcrth.dmcr.go.th/attachment/dw/download.php?WP=rUqjMT0jqmMZG22DM7y04TyerPMjBJ05qmqZA21CM5O0hJatrTDo7o3Q
พัชราภรณ์ เยาวสุต, สุรศักดิ์ ทองสุกดี, อรพรรณ ศรีเสาวลักษณ์, สุระชัย ภาสดา,ธีรวัตร เปรมปรี, ราชาวดี จันทรา, และสุหทัย ไพสานฑ์กุล. (2561). การประเมินมูลค่าทางเศรษฐศาสตร์ของการท่องเที่ยวชมวาฬบรูด้าในประทศไทย. https://www.dmcr.go.th/detailLib/3973
ภูวดล บัวบางพลู. (2561). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนอุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี. วารสารวิจัยรําไพพรรณี, 12(2), 91-101.
มัสศิตา เด็งจิ. (2561). การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ กรณีศึกษา เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา อำเภอแว้ง จังหวัดนราธิวาส [รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์]. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สิทธินนท์ เสนาะ. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประชากรวาฬบรูด้าในทะเลอ่าวไทยตอนบนสู่การจัดกิจกรรมส่งเสริมความรอบรู้เรื่องมหาสมุทร โดยประยุกต์ใช้วิธีการวิเคราะห์ SWOT กระบวนการวิเคราะห์ตามลำดับชั้น(AHP) และการวิเคราะห์ TOWS. [วิทยานิพนธ์ปริญญาโท, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/11158/
สุริยา แสงพงค์. (2560). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อการท่องเที่ยวสวนสัตว์เปิดเขาเขียว จังหวัดชลบุรี. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 6(2), 99-133.
แสงสรรค์ ภูมิสถาน และนันทชัย พงศ์พัฒนานุรักษ์. (2564). การจัดการการท่องเที่ยวสัตว์ป่า กรณีศึกษาอุทยานแห่งชาติครูเกอร์ ประเทศสาธารณรัฐแอฟริกาใต้เพื่อเป็นแนวทางในการจัดการการท่องเที่ยวสัตว์ป่าของประเทศไทย. วารสารวนศาสตร์ไทย, 40(2), 204-219.
อรพรรณ ณ บางช้าง, สุรศักดิ์ ทองสุกดี, ธีรวัตร เปรมปรี, สุระชัย ภาสดา, สุพรชัย รุ่งเรือง, นฤมล กรคณิตนันท์,พัชราภรณ์ เยาวสุต, ราชาวดี จันทรา, สุหทัย ไพรสานฑ์กุล, และกัญญา สุทัศน์. (2562). มูลค่าทางเศรษฐศาสตร์ของวาฬบรูด้า: คุณค่าที่ต้องเข้าใจ. บริษัท บอร์น ทู บี พับลิซซิ่ง จำกัด.
อดิศร์ อิศรางกูร ณ อยุธยา. (2539). การท่องเที่ยงเชิงอนุรักษ์. วารสารเศรษฐศาสตร์ มช, 1(1), 10-23.
Cochran, W. G. (1953). Sampling Techniques. John Wiley & Sons. Inc. Pike, S. D. (2008). Destination Marketing: an integrated marketing communication approach. MA Butterworth-Heinmann.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Faculty of Law and Politics, Roi Et Rajabhat University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสังคมศาสตร์ นิติรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎร้อยเอ็ด
ความคิดเห็นในบทความและงานเขียน ซึ่งตีพิมพ์ในวารสารฉบับนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้ประพันธ์โดยอิสระ กองบรรณาธิการ วารสารสังคมศาสตร์ นิติรัฐศาสตร์ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป หากท่านประสงค์จะนำบทความหรืองานเขียนเล่มนี้ไปตีพิมพ์เผยแพร่ จะต้องได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์ตามกฎหมายว่าด้วยลิขสิทธิ์
