The The Influence of Digital Intelligence on Media Literacy of Thai Youth
Keywords:
Digital Intelligence, Media Literacy, Thai YouthAbstract
The objectives of this quantitative research study were to investigate the level of Digital Intelligence and Media Literacy among Thai youth and analyze the predictive influence of Digital Intelligence on the Media Literacy of Thai youth. This quantitative research utilized a questionnaire to collect data from a sample of 680 Thai youths aged 18–25 years who were studying at the bachelor's degree level in universities located in the Central region of Thailand. The statistical tools used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and Multiple Regression Analysis using the Enter method.
The research findings were as follows: The overall Digital Intelligence of Thai youth was at the highest level. The overall Media Literacy of Thai youth was also at the highest level, particularly in the aspect of utilizing media for benefit, which received the highest score. All factors of Digital Intelligence entered into the model showed a positive and combined influence on the Media Literacy of Thai youth, which was statistically significant at the .05 level. The model accounted for 83.0 percent of the variance in Media Literacy R2 =.830. Considering the overall model, the increase in the level of Digital Intelligence resulted in a statistically significant increase in the level of Media Literacy with a very high predictive power.
References
กรมสุขภาพจิต. (2562). รายงานประจำปี กรมสุขภาพจิต พ.ศ. 2562. กระทรวงสาธารณสุข. https://dmh-elibrary.org/items/show/189
กิตติพงษ์ แก้วดี, และชัยยันต์ ธรรมสถิตย์. (2564). การพัฒนาความสามารถทางดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการรู้เท่าทันสื่อของนักศึกษาในยุคโควิด-19. วารสารเทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม, 6(2), 15-30.
กุลธิดา สุขถนอม, และอรุณศรี เหมือนมาตย์. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถทางเทคนิคกับทักษะการรู้เท่าทันสื่อของเยาวชน. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 16(3), 45-59.
ชนกพร อังคนานุวัฒน์, และพรพรรณ ไวทยาภรณ์. (2563). การรู้เท่าทันสื่อของนักศึกษาระดับปริญญาตรีในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์, 38(4), 101-115.
ณรงค์ศักดิ์ รอบคอบ, และธีระยุทธ รัชชะ. (2568). ปัจจัยพหุระดับที่มีผลต่อการรู้เท่าทันสื่อของนักศึกษาปริญญาตรีในจังหวัดภาคใต้ชายแดน. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 18(1), 52-66. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/journal_sct/article/view/271140
ณัฏฐกาญจน์ ศุกลรัตนเมธี, และนุชประภา โมกข์ศาสตร์. (2562). การรู้เท่าทันสื่อสังคมออนไลน์ของเยาวชนเพื่อการเป็นพลเมืองในสังคมประชาธิปไตย. สำนักวิจัยและพัฒนา สถาบันพระปกเกล้า. https://www.kpi-lib.com/elib/opac?op=mmvw&db=Main&skin=S&mmid=8748&bid=25633
ณัฐธินี ชงโค. (2566). การศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความฉลาดทางดิจิทัลของนิสิตปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย [วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].
นันทญา โกมลมาลย์. (2561, 18 กรกฎาคม). ความรู้เท่าทันสื่อเฟซบุ๊กของวัยรุ่นไทย [การนำเสนอผลงาน]. การประชุมวิชาการระดับชาติด้านนวัตกรรมเพื่อการเรียนรู้และสิ่งประดิษฐ์ ครั้งที่ 2, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, ปทุมธานี.
บุญชม ศรีสะอาด.(2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
ประชาชาติธุรกิจออนไลน์. (2567). เปิด 20 อันดับมหาวิทยาลัยรัฐ ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในปี 2567. https://www.prachachat.net/hilight-prachachat/news-1569320
ปิยะนุช วงศ์ล้อม. (2565). จริยธรรมดิจิทัลกับการจัดการข้อมูลส่วนบุคคลในสื่อสังคมออนไลน์ของเยาวชน. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรมการจัดการ, 8(1), 89-105.
พงศ์พันธ์ รัตนโชติ, และรัชนีกร โชติพานิช. (2564). ภัยคุกคามออนไลน์ต่อเยาวชน: การศึกษาระดับความเสี่ยงและแนวทางป้องกัน. วารสารวิชาการบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 16(2), 150-165.
ลักษมี คงลาภ. (2561). Fact Sheet ความฉลาดทางดิจิทัลและการศึกษาการรังแกกับบนโลกไซเบอร์ของวัยรุ่น. สถาบันสื่อเด็กและเยาวชน.
วรภัทร ชาติวิวัฒนา, และจารุวรรณ กฤษณา. (2565). การขับเคลื่อนเศรษฐกิจดิจิทัลของประเทศไทย: บทบาทและแนวทางของภาครัฐและเอกชน. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 5(2), 1-15.
ศศิวิมล ศรีกงพาน, และปรีชา ตองอ่อน. (2565). การประยุกต์ใช้แนวคิดพลเมืองดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการรู้เท่าทันสื่อในสถานศึกษา. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 14(1), 120-135.
สรานนท์ อินทนนท์. (2563). ความฉลาดทางดิจิทัล (พิมพ์ครั้งที่ 3). วอร์ค ออน คลาวด์
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2560). 5 องค์ประกอบของการรู้เท่าทันสื่อ. https://www.thaihealth.or.th/5-องค์ประกอบของการรู้เท-2/
สำนักงานปลัดกระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2567). นักศึกษารวม ปีการศึกษา 2567 ภาคเรียนที่ 1 ในสถาบันอุดมศึกษาทั้งหมด จำแนกตามสถาบัน/กลุ่มสถาบัน/เพศ/ระดับการศึกษา/ ชื่อหลักสูตร/กลุ่มสาขาวิชา ISCED/ชั้นปี. https://info.mhesi.go.th/download_stat_s.php
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2563). รายละเอียดแต่ละดัชนี. https://www.etda.or.th/th/Our-Service/statistics-and-information/detail-index.aspx
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์กรมหาชน). (2564). ความฉลาดทางดิจิทัล DQ (Digital Intelligence) ที่คนรุ่นใหม่ต้องมี. https://www.dga.or.th/document-sharing/infographic/49422/
สุชาดา จักรพิสุทธิ์. (2554). หน้าที่พลเมืองกับการรู้เท่าทันสื่อ. ใน ธาม เชื้อสถาปนศิริ (บ.ก.), รู้ทันสื่อ (น. 61). ออฟเซ็ท ครีเอชั่น.
สุวิมล ลิขิตพงษ์. (2566). การพัฒนาทักษะการคิดเชิงวิพากษ์เพื่อการรู้เท่าทันสื่อในแพลตฟอร์มดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 18(4), 1-18.
อาทิตย์ พันธุมน, และฉันทนา มีสุวรรณ. (2566). ความเห็นอกเห็นใจดิจิทัลกับการป้องกันการกลั่นแกล้งทางไซเบอร์ในกลุ่มวัยรุ่น. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล, 23(1), 101-118.
Chainan, P. (2022). Media literacy in Thailand as a key in communication to strengthen democratic society. In C. Yamahata (Ed.), Social transformations in India, Myanmar, and Thailand: Volume II (pp. 255–262). Palgrave Macmillan. https://doi.org/10.1007/978-981-16-7110-4_15
Christ, W. G., & Potter, W. J. (1998). Media literacy, media education, and the academy. Journal of Communication, 48(1), 5–15. https://doi.org/10.1111/j.1460-2466.1998.tb02732.x
Eshet, Y. (2004). Digital literacy: A conceptual framework for survival skills in the digital era. Journal of Educational Multimedia and Hypermedia, 13(1), 93–106. https://www.learntechlib.org/p/4793/
Livingstone, S., & Van der Graaf, S. (2010). Media literacy. In K. Drotner & S. Livingstone (Eds.), International handbook of children, media and culture (pp. 247–265). SAGE.
Marinier, P., Choklapsiri, C., Pikultong, T., Apinantham, P., & Jarusombut, Y. (2023). The effect of the level of media literacy among Thai youth on their ability to detect greenwashing. Proceedings of the International Conference on Education, 9(1), 233–243. https://doi.org/10.17501/24246700.2023.9117
Ng, W. (2012). Can we teach digital natives digital literacy?. Computers & Education, 59(3), 1065–1078. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2012.04.016
Park, Y. (2016, September 6). 8 digital life skills all children need – and a plan for teaching them. World Economic Forum. https://www.weforum.org/agenda/2016/09/8-digital-life-skills-all-children-need-and-a-plan-for-teachingthem/
Potter, W. J. (2004). Theory of media literacy: A cognitive approach. Sage.
Rosen, L. D., Lim, A. F., Felt, J., Carrier, L. M., Cheever, N. A., Lara-Ruiz, J. M., Mendoza, J. S., & Rokkum, J. (2014). Media and technology use predicts ill-being among children, preteens and teenagers independent of the negative health impacts of exercise and eating habits. Computers in Human Behavior, 35, 364–375. https://doi.org/10.1016/j.chb.2014.01.036
Zimmerman, B. J. (2002). Becoming a self-regulated learner: An overview. Theory Into Practice, 41(2), 64–70. https://doi.org/10.1207/s15430421tip4102_2
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Communication Arts of STOU
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
