3 การมีส่วนร่วมในการพัฒนาการดำเนินงาน ศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงชุมชนบ้านเจดีย์โคะ จังหวัดตาก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาปัญหาและความต้องการมีส่วนร่วมของศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงของชุมชนบ้านเจดีย์โคะ (2) พัฒนา ทดลองใช้ และประเมินโครงการดำเนินงานของศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงชุมชนบ้านเจดีย์โคะ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบมีส่วนร่วม
กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษา คือ ประชาชนที่อาศัยในชุมชนบ้านเจดีย์โคะ จำนวน 291 คน ผู้ให้ข้อมูลสำคัญในการพัฒนาและทดลองใช้โครงการ ได้แก่ ผู้นำชุมชนและตัวแทนชุมชน จำนวน 21 คน เครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ แบบสอบถาม การประชุม แบบประเมินผลโครงการ การเก็บรวบรวมข้อมูล โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก การจัดประชุมระดมสมองอย่างสร้างสรรค์ (AIC) การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า
(1) ปัญหาการมีส่วนร่วมของศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงของชุมชนบ้านเจดีย์โคะโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยค่าเฉลี่ยสูงสุดคือการมีส่วนร่วมในการประเมินผล ส่วนความต้องการมีส่วนร่วมในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ซึ่งด้านการมีส่วนร่วมในการดำเนินงานมีความต้องการสูงที่สุด
(2) การพัฒนา ทดลองใช้โครงการและดำเนินงานของศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง
เกิดจากกระบวนการมีส่วนร่วมของผู้นำชุมชนและตัวแทนชุมชน ทำให้ผู้เข้าร่วมอบรมได้นำความรู้เกี่ยวกับการทำน้ำหมักชีวภาพไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน
(3) ผลการประเมินการดำเนินงานของโครงการ ผู้เข้าร่วมการอบรมมีความรู้การทำน้ำหมักชีวภาพในระดับมากที่สุด การติดตามผลหลังการอบรม พบว่า ผู้เข้าร่วมอบรมนำความรู้ที่ได้ไปประยุกต์ใช้ โดยแก้ปัญหาการใช้สารเคมีในการเกษตร ทำให้แหล่งน้ำและสัตว์เลี้ยงที่นำมาบริโภคมีสารตกค้างเคมีลดลง และลดค่าใช้จ่ายในการซื้อสารเคมีอีกด้วย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Chunlasin. S. (2008). Development of a Community Participatory Model Using Local
Wisdom for Educational Management Based on the Sufficiency Economy
Philosophy in Basic Education Instructions: An Application of the AIC Process. [Master of Education]. Chulalong Univercity.
Cohen, J.M., & Uphoff, N.T. (1980). Rural Development Participation: Concept and
Measure For Project Design Implementation and Evaluation: Rural Development
Committee Center for international Studies. New York: Cornell University Press.
Kaewtankam, C. (2020, 22 Sep). President of the sufficiency economy learning center
Banjadeekho Community. In-depth Interview.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities.
Educational and Psychological Measurement, 30(3), 608-609
Kurtaprap. J. (2023). Training Evaluation of Civil Servants Orientation of Southern Border
Provinces. [Master of Public Administration Prince]. Songkla University.
Mhoprakam, D. (2019). Banjadeekho Community Development Plan. Tak.
Panakul, S. (2002). Curriculum Evaluation (3rd ed). Bangkok: Ramkhamhaeng University.
Pibulsarawut, P. (2008). Self-Sufficiency Economy Philosophy. Bangkok:
Sufficiency Economy Research Project.
Promgan, D. (2008). Study of performance of sufficiently Economy Villages: Case
Study: Model Sufficiency Economy Village Pua District Nan. [Master of Arts].
Uttaradit Rajabhat Univercity.
Wasi, P. (1992). Life Path Chapter 58 : AIC. Moh-Chao-Ban, 14(161), 60-64.
Wongcha-um, S. (2011). National Development Planning. Bangkok: Petchrung
Pring cennter CO., LTD.
