กิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน บนฐานการจัดการโดยชุมชนเมืองทุ่งยั้ง อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์

ผู้แต่ง

  • กนกวรรณ เกิดพิน หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการท่องเที่ยวและการโรงแรม คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
  • ปาริชาต กัณฑาทรัพย์ หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์

คำสำคัญ:

กิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน, การจัดการโดยชุมชน, ชุมชนเมืองทุ่งยั้ง, อำเภอลับแล, จังหวัดอุตรดิตถ์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนบนฐานการจัดการโดยชุมชนเมืองทุ่งยั้ง อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นการวิจัยในรูปแบบผสมผสาน ระหว่างวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ และวิธีวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล  ได้แก่ แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม และแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ตามด้วยการวิเคราะห์เชิงพรรณนา และการวิเคราะห์เนื้อหาสำหรับข้อมูลเชิงคุณภาพ

ผลการศึกษา พบว่า กิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนบนฐานการจัดการโดยชุมชนเมืองทุ่งยั้งอำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ มี 5 กิจกรรม ดังนี้ 1) ตักบาตรพระบรมธาตุ  2) เส้นทาง Sightseeing “ตำนานสังข์ทอง” 3) ข้าวเกรียบว่าว 4) การร้อยพวงดอกไม้ (พวงมะโหด) และ 5) ตลาดวิถีชุมชนคนทุ่งยั้ง โดยกิจกรรมที่ 1 ตักบาตรพระบรมธาตุเป็นการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนที่เน้นการมีส่วนร่วมระหว่างผู้มาเยือนและชุมชนเปิดโอกาสให้เข้าถึงทุนทางวัฒนธรรมและประสบการณ์ที่คงความเดิมแท้  (X= 5.00) กิจกรรมที่ 2 เส้นทาง “ตำนานสังข์ทอง” ใช้การเล่าเรื่องโดยปราชญ์ชาวบ้านเพื่อสร้างแรงดึงดูดใจ (X= 4.78) กิจกรรมที่ 3 ข้าวเกรียบว่าว เน้นการลงมือปฏิบัติและความเดิมแท้ของกระบวนการและประสบการณ์  (X= 5.00) กิจกรรมที่ 4 การร้อยพวงมะโหด เปิดโอกาสให้ผู้มาเยือนมีส่วนร่วมและเข้าถึงทุนทางวัฒนธรรม ( X= 4.94)  และกิจกรรมที่ 5 ตลาดวิถีชุมชนคนทุ่งยั้ง สร้างความสุขและคงความเดิมแท้ของชุมชน ( X= 4.98) โดยทุกกิจกรรมอยู่ในระดับมากที่สุด

เอกสารอ้างอิง

จักรกฤษณ์ พิญญาพงษ์, ศรัณยู เรือนจันทร์, เผด็จการ กันแจ่ม และยุพิน เถื่อนศรี. (2557). รูปแบบการพัฒนาเครือข่ายภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชน ตำบลทุ่งยั้ง อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 7(1), 69-77.

ณรงค์ โพธิ์พฤกษานันท์. (2551). ระเบียบวิธีวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 5). ส.เอเซียเพรส.

ธนกฤต ภัทร์ธราธร. (2556). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ Creative Tourism. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).

บุญชม ศรีสะอาด. (2541). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 2). คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม.

ภูริวัจน์ เดชอุ่ม. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรอบแนวคิดสู่แนวปฏิบัติสำหรับ ประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย สาขาสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และศิลปะ, 33(2), 331-366.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน . (2562). คู่มือกระบวนการพัฒนาและยกระดับกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). บริษัท บุ๊คพลัส พับลิชชิ่ง จำกัด.

Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative Tourism. ATLAS News, 23(8), 16-20. https://doi.org/10.17605/OSF.IO/YWEG7

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-05

รูปแบบการอ้างอิง

เกิดพิน ก., & กัณฑาทรัพย์ ป. (2026). กิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน บนฐานการจัดการโดยชุมชนเมืองทุ่งยั้ง อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารอักษราพิบูล, 7(1), 109–125. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/APBJ/article/view/282953

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย