Sustainable Tourism Management Floating Market of Central region
Keywords:
Keyword; Sustainable management, Sustainable development, Tourism, Floating marketAbstract
The floating market is a tourist attraction that important to the economy of both the community and the country. Because it has been created trade and employment activities and it has been also a tourist destination that reflected the cultural identity and lifestyle of the communities that lived on both banks of the river in the past. The objectives of this article were to present the guideline of the sustainable development of floating market through the knowledge reviews both concepts, theories, and the research paper that related to floating market tourism.
The results showed that; a floating market is a new pattern of tourism and it was favorite by the tourist who liked the cultural attraction. A floating market was continuously developed and it is a tourist attraction that reflects the unique, way of life, and culture of each community. There are many floating markets in the central region and each place has been had a different problem. In addition, the synthesis of knowledge in management for sustainable development of the floating market through 5 research papers whereas it was a research that related to management of famous floating market on the central region. The results found, the management was focus on. 1) To establish on participation of stakeholder. 2) Change management. 3) To manage on factors that related, e.g. human capital, environmental capital, social capital, physical capital, financial capital. 4) Public relation management.
Keyword; Sustainable management, Sustainable development, Tourism, Floating market
References
_______. (2558). ปีท่องเที่ยววิถีไทย2558. (ออนไลน์). สืบค้นเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2564 จาก http://thai.tourismthailand.org/
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). สถานการณ์ด้านการท่องเที่ยว. รายงานฉบับสมบูรณ์ประจำปีงบประมาณ 2562. สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กัลยกร แสวงผล. (2559). การพัฒนาการท่องเที่ยวตลาดน้ำไทรน้อยโดยชุมชนมีส่วนร่วม. วิทยานิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการการท่องเที่ยว คณะการท่องเที่ยวและการโรงแรม มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
โกเมน กันตวธีระ. (2556). ปัญหาและอุปสรรคที่ส่งผลต่อการจัดการท่องเที่ยวเมืองขอนแก่น. บทความวิจัย เสนอในการประชุมหาดใหญ่วิชาการ ครั้งที่ 4 วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 (520)
จิราภรณ์ ศรีคำ. (2547). การมีส่วนร่วมของผู้ปกครองในการพัฒนาการจัดการศึกษาของโรงเรียนวชิรวิทย์ ระดับประถมศึกษา จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ณรงค์ โพธิ์พฤกษานันท์. (2561). การมีส่วนร่วมของชุมชนตลาดน้ำลำพญาจังหวัดนครปฐมในการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. งานวิจัย คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
ณภัทร ขุนทรง. (2558). ตลาดน้ำขวัญเรียมกับการท่องเที่ยว. วิทยานิพนธ์ ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธีรพร ทองปัญญา. (2561). การพัฒนาการท่องเที่ยวตลาดน้ำอย่างยั่งยืนบนพื้นฐานของอัตลักษณ์และการมีส่วนร่วมของชุมชน: กรณีศึกษาตลาดน้ำดำเนินสะดวก. วารสารสังคมศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ปีที่ 48 ฉบับที่ 2 (2561): 181-201.
ธีราภรณ์ นกแก้ว. (2554). การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์: กรณีศึกษาตลาดน้ำวัดไทร กรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัย สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต. ปีที่ 8 เล่มที่ 1 หน้า 49 – 59.
ธันยวัฒน์ จิตตะยโศธร. (2558). โครงการท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้ในกลุ่มประเทศแหลมมลายู.กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, หน้า3.
พิมพงา เพ็งนาเรนทร์. (2561). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวของตลาดน้ำภาคกลางเพื่อเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. งานวิจัย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎธนบุรี.
ไพรินทร์ เล็กพูนเกิด. (2559). กระบวนการการมีส่วนร่วมในการบริหารและการจัดการขยะมูลฝอย ของตลาดน้ำวัดลำพญา. การศึกษาอิสระ ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาลัยนวัตกรรมการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.
ประภาศรี เหิกขุนทด. (2551). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อการท่องเที่ยววัดพระเชตุพนมังคลาราม (วัดโพธิ์). กรุงเทพมหานครฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
เบญจวรรณ สุจริต และ ชัชชัย สุจริต. (2560). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนของตำบลนางพญา อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์. งานวิจัย สาขาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2542) การวางแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. เชียงใหม่: คณะมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
มนัส จันทร์เพ็ง. (2558). แนวทางการลดผลกระทบด้านลบจากการพัฒนาการท่องเที่ยวภายในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม ประเภทย่านชุมชนเก่า กรณีศึกษา ชุมชนริมน้ำ อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. ปีที่ 8 ฉบับที่ 2 เดือนพฤษภาคม – สิงหาคม 2558.
รัศมี อุตเสนา. (2557). หน้าที่ของตลาดน้ำเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาชุมชนตลาดน้ำ คลองลัดมะยม แขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ สาขาวิชาชนบทศึกษาและการพัฒนา สำนักบัณฑิตอาสาสมัคร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
รัฐนันท์ พงศ์วิริท และ ภาคภูมิ ภัควิภาส. (2557). แนวทางในการพัฒนากลยุทธ์ที่เหมาะสมเพื่อการยกระดับมาตรฐานแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติในจังหวัดเชียงใหม่ กรณีศึกษาอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์,หน้า 45.
นราวดี บัวขวัญ. (2556). รูปแบบการจัดการตลาดน้าเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษา ตลาดน้าคลองแห อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์ ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
นิศา ชัชกุล. (2550). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรรณา ศิลปอาชา. (2557). สถานการณ์ทั่วไป การท่องเที่ยวและนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยว. สาขาวิชาวิทยาการจัดการ แขนงวิชาเอกการจัดการการท่องเที่ยว คณะการจัดการท่องเที่ยวและโรงแรมมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วรรณา วงษ์วาณิช. (2546). ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วารัชต์ มัธยมบุรุษ. (2552). รูปแบบการบริหารจัดการท่องเที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น ที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารอุตสาหกรรมบริการ มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
วิคิเนียร์ มายอร์. (2555). การศึกษาแรงจูงใจการท่องเที่ยวและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาเที่ยวบ่อน้ำร้อนรักษะวารินและบ่อน้ำร้อนพรรั้งจังหวัดระนอง. วิทยานิพนธ์. สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
ศราวุธ ผิวแดง. (2559). การพัฒนาการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎอุกรธานี.
ศิระ นาคะศิริ. (2556). แนวคิดการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนกับตลาดสามชุก: ความสำเร็จและปัญหา. คณะบริหารธุรกิจ สาขาการจัดการฯ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์.
อรวรรณ น้อยวัฒน์. (2556). กระบวนการบริหารจัดการการเปลี่ยนแปลงกับการจัดการความรู้. จุลสารสาขาวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ. (ออนไลน์). สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. ฉบับที่ 4 ปี 2556. คืนเมื่อ 15/02/2564 เข้าถึงจาก https://www.stou.ac.th/schools/shs/booklet/book56_4/km.html .
อุดม เชยกีวงศ์. (2552) วิถีชีวิตของชุมชนที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำ ตลาดน้ำ. กรุงเทพฯ: ภูมิปัญญาสร้างสรรค์.
Becken, S., & Hay, J. E. (2007). Tourism and climate change : risks and opportunities. Clevedon, U.K. : Channel View Publications, p.87
Cohen, J.M., & Uphoff, N.T. (1981). Rural Development Participation: Concept and Measure For Project Design Implementation and Evaluation: Rural Development Committee Center for international Studies. New York: Cornell University Press.
Laing, J., & Frost, W. (2014). Explorer travellers and adventure tourism. Bristol, UK. ; New York : Channel View Publications.
World Tourism Organization. (1998). Guide for local authorities on developing sustainable tourism. Madrid, Spain: WTO
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2022 sasikan phlykhumphol
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Sahasarts: Journal of Social Sciences and Humanities places great importance on safeguarding copyright and protecting authors’ rights in the dissemination of academic works. The objective is to promote transparency, academic integrity, and adherence to international publishing standards. The journal has established the following policies:
|
1. Acceptance of Publication Conditions - Authors submitting manuscripts for publication must strictly comply with the journal’s policies and publication conditions. - Submission of a manuscript constitutes acceptance of the review and publication process in accordance with the journal’s standards. |
|
2. Copyright Transfer - Upon acceptance for publication, authors agree to transfer the copyright of the article to Sahasarts: Journal of Social Sciences and Humanities. - The journal reserves the right to publish, reproduce, and disseminate the article in all formats, including print, online, and other digital media. |
|
3. Authors’ Rights after Copyright Transfer - Authors retain the right to use their articles for academic purposes, such as teaching, personal research, inclusion in theses or dissertations, or dissemination on non-commercial platforms. - Any use of the article for commercial purposes requires prior written permission from the journal. |
|
4. Publication under Creative Commons License - All articles are published under the Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License (CC BY-NC-ND 4.0). - Others may share or distribute the article with proper credit to the original author(s) but may not modify, adapt, or use it for commercial purposes. |
|
5. Accuracy of Content and Use of Third-Party Materials - Authors must certify that the submitted manuscript is their original work, has not been simultaneously submitted elsewhere, and does not infringe copyright, plagiarize, falsify data, or otherwise violate academic publishing ethics. - Authors are responsible for obtaining permissions to use third-party materials (e.g., figures, tables, graphics) and must provide appropriate citations or acknowledgments. |
|
6. Disclaimer - All published articles are the copyright of Sahasarts: Journal of Social Sciences and Humanities. - The content, data, and opinions expressed in the articles are the sole responsibility of the respective authors and do not necessarily reflect the views of the editorial board or affiliated institutions. - In cases of error, copyright infringement, or ethical misconduct, full responsibility rests with the author(s). - Any commercial use of published articles requires prior written permission from the journal’s editor, including a clear statement of purpose and intended use. Unauthorized commercial use shall be the sole responsibility of the user. |
