สิ่งสามัญอันไร้ค่าในลานวัฒนธรรมอูรักลาโวยจ บ้านสังกาอู้ จ.กระบี่

บทคัดย่อ

บทความนี้นำเสนอการนิยามตัวตนผ่านแหล่งเรียนรู้อูรักลาโวยจที่แตกต่างไปจากกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ในสังคมไทย พบว่าการจัดแสดง “วิถีอูรักลาโวยจ” ด้วยวัตถุทางวัฒนธรรมที่หมดบทบาทหน้าที่การใช้งานของเครื่องมือดักสัตว์น้ำ “บูบู” นับเป็นจุดเริ่มต้นในการเชื่อมร้อยเรื่องราวตัวตนว่า เขาคือใครและดำรงอยู่อย่างไรท่ามกลางความทันสมัยที่เข้ามาสู่ชุมชน แม้ว่าของจัดแสดงเหล่านั้นเป็นสิ่งสามัญธรรมดาที่ดูไร้ค่าในการใช้งาน แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยเรื่องราววิถีการดำเนินชีวิตของอูรักลาโวยจผ่านกาลเวลา  นอกเหนือจากนั้นยังเชื่อมร้อยพลังชุมชนในทุกวัยที่ได้ช่วยกันสรรสร้างแหล่งเรียนรู้นี้ขึ้นมา ด้วยศักยภาพที่พวกเขามีอย่างเต็มเปี่ยมทั้งพลังกาย พลังใจ และพลังสร้างสรรค์  สุดท้ายผู้เขียนต้องการพิสูจน์ว่า การสร้างเรื่องราวในการจัดแสดงนั้นควรมาจากการสะสมของหรือไม่ ซึ่งที่จริงแล้วขึ้นกับบริบทการดำเนินชีวิตในแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์ ทั้งนี้เพราะอูรักลาโวยจไม่มีวัฒนธรรมการสะสมเหมือนคนพื้นราบทั่วไป