การพัฒนาคู่มือแนวปฏิบัติการยกระดับชุมชนสู่มาตรฐานการจัดงานอย่างยั่งยืนในเขตพัฒนาพื้นที่พิเศษภาคตะวันออกของประเทศไทย

Main Article Content

ปริญญา นาคปฐม
กฤตอร จิววะสังข์
กฤษฎิพัทธ์ พิชญะเดชอนันต์

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบการยกระดับชุมชนสู่มาตรฐานการจัดงานอย่างยั่งยืน และเพื่อพัฒนาคู่มือแนวปฏิบัติการยกระดับชุมชนสู่มาตรฐานการจัดงานอย่างยั่งยืนในเขตพัฒนาพื้นที่พิเศษภาคตะวันออกของประเทศไทย ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการวิจัยเชิงปรากฏการณ์วิทยา ศึกษาเอกสารจากแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ ได้แก่ เอกสาร บทความ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ร่วมกับการสัมภาษณ์เชิงลึก และการประชุมกลุ่มย่อย ใช้วิธีการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม โดยมีผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 17 คน ผลการศึกษาพบว่าองค์ประกอบการยกระดับชุมชนสู่มาตรฐานการจัดงานอย่างยั่งยืนในพื้นที่เขตพัฒนาพื้นที่พิเศษภาคตะวันออกของประเทศไทย ประกอบด้วย 4 ด้าน ได้แก่ บุคลากร, องค์ความรู้ของชุมชน, การบริหารจัดการต้นทุนทางการท่องเที่ยว และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน นอกจากนี้การพัฒนาคู่มือแนวปฏิบัติการยกระดับชุมชนสู่มาตรฐานการจัดงานอย่างยั่งยืนในเขตพัฒนาพื้นที่พิเศษภาคตะวันออกของประเทศไทย มีองค์ประกอบที่ต้องตรวจประเมินด้วยกัน 4 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) การบริหารจัดการชุมชน จำนวน 8 ตัวชี้วัด 2) การบริหารจัดการด้านสถานที่จัดงาน จำนวน 5 ตัวชี้วัด 3) การรักษาความปลอดภัย จำนวน 2 ตัวชี้วัด และ 4) การบริหารจัดการด้านวัฒนธรรม ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน จำนวน 3 ตัวชี้วัด รวมทั้งสิ้น 18 ตัวชี้วัด

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นาคปฐม ป., จิววะสังข์ ก., & พิชญะเดชอนันต์ ก. (2026). การพัฒนาคู่มือแนวปฏิบัติการยกระดับชุมชนสู่มาตรฐานการจัดงานอย่างยั่งยืนในเขตพัฒนาพื้นที่พิเศษภาคตะวันออกของประเทศไทย. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 22(1), 81–100. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/280444
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กนกวรรณ เสนีย์. (2566). การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกสถานที่จัดประชุมสัมมนา (MICE) อย่างยั่งยืนของคนกรุงเทพมหานครที่มีต่อเมืองรอง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยมหิดล.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, กรมการท่องเที่ยว, กองพัฒนาบริการท่องเที่ยว. (2561). มาตรฐาน

การท่องเที่ยวโดยชุมชน. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว, สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว. (2550).

คู่มือเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน. ศรีเมืองการพิมพ์.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว, สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว. (2557).

คู่มือการตรวจประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยว. โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์.

จุฬณี ตันติกุลานันท์. (2562). รายงานวิจัย เรื่อง บทบาทของรัฐในการพัฒนาประเทศให้เป็นมหานครไมซ์ (MICE) แห่งเอเชีย: กรณีศึกษาไทยกับมาเลเซียภายใต้บริบทนักท่องเที่ยวกลุ่มมิลเลนเนียล. สํานักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

ธนัฎฐ์ตฤณ บุนนาค และปรียาวดี ผลเอนก (2561). รายงานฉบับสมบูรณ์: แนวทางในการพัฒนาอุตสาหกรรมไมซ์เพื่อการสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันอย่างยั่งยืนของไมซ์ซิตี้เมืองพัทยา. มหาวิทยาลัยบูรพา.

นิลุบล คงเปรม, กิตติทัช เขียวฉอ้อน และมัชฌิมา อุดมศิลป์. (2566). การพัฒนากิจกรรมไมซ์ในแหล่งท่องเที่ยวชุมชนตามอัตลักษณ์วิถีชุมชนเมืองต้องห้ามพลาด Plus จังหวัดนครปฐม. SOUTHEAST BANGKOK JOURNAL (HUMANITIES AND SOCIAL SCIENCES), 9(1), 1-14.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2557). ธุรกิจไมซ์: ธุรกิจการจัดประชุมขององค์กร การท่องเที่ยวเพื่อเป็นรางวัล

การจัดประชุมนานาชาติ และการจัดงานแสดงสินค้า (พิมพ์ครั้งที่ 2). ปริ้นข้าหลวง.

ยุรพร ศุทธรัตน์, พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์, ไพรัช พิบูลย์รุ่งโรจน์, อรรธิกา พังงา และไพฑูรย์ เจตธำรงชัย. (2559). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์: แผนงานการศึกษาศักยภาพของอุตสาหกรรม MICE ของประเทศไทย. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

ศศิธร รัตนประยูร. (2566). การพัฒนาต้นแบบไมซ์เพื่อชุมชนด้วยโซ่คุณค่าการจัดประชุม การท่องเที่ยวเพื่อเป็นรางวัลและการเดินทางบนฐานจิตบริการแบบไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

สํานักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน). (2566). สํารวจพฤติกรรมและความคาดหวังของนักเดินทางไมซ์ทั่วโลกในช่วง Post Covid. https://intelligence.businesseventsthailand.com/th/blog/exploring-mice-travelers-post-pandemic-behavior-and-exp

สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน). (2559). คู่มือการประเมินมาตรฐานสถานที่จัดงานประเทศไทย (ประเภทห้องประชุม): Thailand MICE Venue Standard Certification Handbook (Category: Meeting Room). สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน).

สิทธิชัย สวัสดิ์แสน และปริญญา นาคปฐม. (2565). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนจังหวัดนครนายกภายหลังสถานการณ์โควิด-19. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 4(2),

-55.

สุรัชสานุ์ ทองมี, เกิดศิริ เจริญวิศาล และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2566). การพัฒนาโมเดลการตลาดเมืองไมซ์ซิตี้สู่ความสําเร็จในการขับเคลื่อนยุทธศาสตร์เมืองไมซ์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 29(1), 16-34.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2558). การท่องเที่ยวโดยชุมชน (Community-Based Tourism). โคคูน แอนด์ โค.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน) และมหาวิทยาลัยมหิดล,วิทยาลัยนานาชาติ. (ม.ป.ป.). คู่มือการประเมินสถานะความยั่งยืนของแหล่งท่องเที่ยวตามเกณฑ์ GSTC – D VERSION 2.0. https://www.dasta.or.th/uploads/file/202210/1666951894

_e37b7953a68ed25daff8.pdf

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2562). เกณฑ์

การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนของประเทศไทย. https://www.dasta.or.th/uploads/

file/202104/1617876403_b5f178f9168db391f996.pdf

อาทิตยา ปาทาน, ศรัญญา ศรีทอง และชัชชญา ยอดสุวรรณ. (2565). การสํารวจความต้องการของนักเดินทางกลุ่มไมซ์ชาวไทยและความคิดเห็นด้านปัจจัยส่วนประสมการตลาดบริการต่อกิจกรรมไมซ์โดยชุมชน. วารสารวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 12(2), 230-275.

เอื้อมพร หลินเจริญ. (2555). เทคนิคการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 17(1), 17-29.

Global Sustainable Tourism Council. (2021). The GSTC criteria for destinations. https://www.gstcouncil.org/gstc-criteria/gstc-destination-criteria/