The Development of Local Community Practice Guidelines for Sustainable Event Standards in the Eastern Economic Corridor (EEC) of Thailand

Main Article Content

Parinya Nakpathom
Kritta-Orn Chewwasung
Krittipat Pitchayadejanant

Abstract

This research aims to study the components of elevating the local community to a standard in providing sustainable events in the Eastern Economic Corridor (EEC) of Thailand. This qualitative research implements a phenomenological research approach and study from secondary sources such as documents, journals, and related research, together with in-depth interviews and focus groups by non-participatory observation to observe 17 key informants. The research finding reveals that components related to elevating the community to have the standard of sustainable event in Eastern Economic Corridor (EEC) of Thailand consist of 4 components: human resources, community knowledge development, cost control in tourism management, and infrastructure development. Moreover, the development of local Community Practice Guidelines for Sustainable Event Standards in the Eastern Economic Corridor (EEC) of 4 main assessment areas; 1) Community-Based Management consisting of 8 indicators 2) Venue management consisting of 5 indicators 3) Security management consisting of 2 indicators and 4) Culture, Natural Resources and Environmentally sustainable management consisting of 3 indicators which total of 18 indicators.

Article Details

How to Cite
Nakpathom, P., Chewwasung, K.-O., & Pitchayadejanant, K. (2026). The Development of Local Community Practice Guidelines for Sustainable Event Standards in the Eastern Economic Corridor (EEC) of Thailand. International Thai Tourism Journal, 22(1), 81–100. retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/280444
Section
Research Article

References

กนกวรรณ เสนีย์. (2566). การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกสถานที่จัดประชุมสัมมนา (MICE) อย่างยั่งยืนของคนกรุงเทพมหานครที่มีต่อเมืองรอง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยมหิดล.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, กรมการท่องเที่ยว, กองพัฒนาบริการท่องเที่ยว. (2561). มาตรฐาน

การท่องเที่ยวโดยชุมชน. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว, สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว. (2550).

คู่มือเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน. ศรีเมืองการพิมพ์.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว, สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว. (2557).

คู่มือการตรวจประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยว. โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์.

จุฬณี ตันติกุลานันท์. (2562). รายงานวิจัย เรื่อง บทบาทของรัฐในการพัฒนาประเทศให้เป็นมหานครไมซ์ (MICE) แห่งเอเชีย: กรณีศึกษาไทยกับมาเลเซียภายใต้บริบทนักท่องเที่ยวกลุ่มมิลเลนเนียล. สํานักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

ธนัฎฐ์ตฤณ บุนนาค และปรียาวดี ผลเอนก (2561). รายงานฉบับสมบูรณ์: แนวทางในการพัฒนาอุตสาหกรรมไมซ์เพื่อการสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันอย่างยั่งยืนของไมซ์ซิตี้เมืองพัทยา. มหาวิทยาลัยบูรพา.

นิลุบล คงเปรม, กิตติทัช เขียวฉอ้อน และมัชฌิมา อุดมศิลป์. (2566). การพัฒนากิจกรรมไมซ์ในแหล่งท่องเที่ยวชุมชนตามอัตลักษณ์วิถีชุมชนเมืองต้องห้ามพลาด Plus จังหวัดนครปฐม. SOUTHEAST BANGKOK JOURNAL (HUMANITIES AND SOCIAL SCIENCES), 9(1), 1-14.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2557). ธุรกิจไมซ์: ธุรกิจการจัดประชุมขององค์กร การท่องเที่ยวเพื่อเป็นรางวัล

การจัดประชุมนานาชาติ และการจัดงานแสดงสินค้า (พิมพ์ครั้งที่ 2). ปริ้นข้าหลวง.

ยุรพร ศุทธรัตน์, พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์, ไพรัช พิบูลย์รุ่งโรจน์, อรรธิกา พังงา และไพฑูรย์ เจตธำรงชัย. (2559). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์: แผนงานการศึกษาศักยภาพของอุตสาหกรรม MICE ของประเทศไทย. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

ศศิธร รัตนประยูร. (2566). การพัฒนาต้นแบบไมซ์เพื่อชุมชนด้วยโซ่คุณค่าการจัดประชุม การท่องเที่ยวเพื่อเป็นรางวัลและการเดินทางบนฐานจิตบริการแบบไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

สํานักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน). (2566). สํารวจพฤติกรรมและความคาดหวังของนักเดินทางไมซ์ทั่วโลกในช่วง Post Covid. https://intelligence.businesseventsthailand.com/th/blog/exploring-mice-travelers-post-pandemic-behavior-and-exp

สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน). (2559). คู่มือการประเมินมาตรฐานสถานที่จัดงานประเทศไทย (ประเภทห้องประชุม): Thailand MICE Venue Standard Certification Handbook (Category: Meeting Room). สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน).

สิทธิชัย สวัสดิ์แสน และปริญญา นาคปฐม. (2565). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนจังหวัดนครนายกภายหลังสถานการณ์โควิด-19. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 4(2),

-55.

สุรัชสานุ์ ทองมี, เกิดศิริ เจริญวิศาล และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2566). การพัฒนาโมเดลการตลาดเมืองไมซ์ซิตี้สู่ความสําเร็จในการขับเคลื่อนยุทธศาสตร์เมืองไมซ์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 29(1), 16-34.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2558). การท่องเที่ยวโดยชุมชน (Community-Based Tourism). โคคูน แอนด์ โค.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน) และมหาวิทยาลัยมหิดล,วิทยาลัยนานาชาติ. (ม.ป.ป.). คู่มือการประเมินสถานะความยั่งยืนของแหล่งท่องเที่ยวตามเกณฑ์ GSTC – D VERSION 2.0. https://www.dasta.or.th/uploads/file/202210/1666951894

_e37b7953a68ed25daff8.pdf

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2562). เกณฑ์

การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนของประเทศไทย. https://www.dasta.or.th/uploads/

file/202104/1617876403_b5f178f9168db391f996.pdf

อาทิตยา ปาทาน, ศรัญญา ศรีทอง และชัชชญา ยอดสุวรรณ. (2565). การสํารวจความต้องการของนักเดินทางกลุ่มไมซ์ชาวไทยและความคิดเห็นด้านปัจจัยส่วนประสมการตลาดบริการต่อกิจกรรมไมซ์โดยชุมชน. วารสารวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 12(2), 230-275.

เอื้อมพร หลินเจริญ. (2555). เทคนิคการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 17(1), 17-29.

Global Sustainable Tourism Council. (2021). The GSTC criteria for destinations. https://www.gstcouncil.org/gstc-criteria/gstc-destination-criteria/