The องค์ประกอบการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ที่ส่งผลต่อความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยกลุ่ม Gen Z ในประเทศไทย Museum Tourism Components that Influence the behavioral intentions for Gen Z Thai Tourists in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มุ่งเน้นในการศึกษาเกี่ยวกับองค์ประกอบการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ที่ส่งผลต่อความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทย กลุ่ม Gen Z ในประเทศไทย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับ
ความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวไทยกลุ่ม Gen Z ที่มีต่อองค์ประกอบการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย และเพื่อศึกษาปัจจัยองค์ประกอบที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ของนักท่องเที่ยวชาวไทยกลุ่ม
Gen Z ในประเทศไทย โดยการใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Approach) โดยเก็บข้อมูลจากนักท่องเที่ยวกลุ่ม Gen Z ที่มาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย จำนวน 400 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา รวมถึงการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงอนุมาน โดยการใช้สถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียรสันเพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร โดยใช้สถิติการถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) สำหรับผลการศึกษาระดับความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวไทยกลุ่ม Gen Z ที่มีต่อองค์ประกอบการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย พบว่า นักท่องเที่ยวมีระดับความคิดเห็นสูงต่อปัจจัยด้านสิ่งดึงดูดใจทางการท่องเที่ยว และผลการศึกษาเกี่ยวกับปัจจัยองค์ประกอบที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ของนักท่องเที่ยวชาวไทย พบว่า ปัจจัยความเป็นเอกลักษณ์ ปัจจัยการใช้เทคโนโลยีในการนำเสนอจุดเด่น ปัจจัยการให้บริการและการให้ข้อมูลข่าวสาร ปัจจัยลักษณะทางกายภาพ และปัจจัยรูปแบบกิจกรรมส่งผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ของนักท่องเที่ยวชาวไทยกลุ่ม Gen Z ในประเทศไทย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรวรรณ สังขกร และคณะ. (2558). การบริหารและการจัดการการท่องเที่ยวในภาคเหนือตอนบน
เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) และ
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว).
กรรณิกา บัวทองเรือง. (2563). กระบวนการจัดทำแผนกลยุทธ์ทางการเงินแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านเขาหลัก จังหวัดตรัง. งานวิจัยทุนอุดหนุน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
คมสิทธิ์ เกียนวัฒนา. (2552). การศึกษาแรงจูงใจของเยาวชนไทยต่อการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิรายุทธ์ สนดา (2559). ภาพลักษณ์ของการท่องเที่ยวและการรับรู้การประชาสัมพันธ์ทาการตลาด
ที่ส่งผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวไทยในจังหวัดจันทบุรี. ค้นคว้าอิสระ
ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
เจนจิรา ฝั้นเต็ม. (2561). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมนักท่องเที่ยวแบบจับจ่ายใช้สอยในพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษแม่สอด จังหวัดตาก.สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.), 25(1), 135-150
ชัยธวัช ศิริบวรพิทักษ์. (2564). ความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวเชิงสุขภาพด้วยสมุนไพร
และแพทย์แผนไทยจังหวัดมหาสารคาม. ในการประชุมทางวิชาการของ
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 59 (น. 288-302). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ณัฐปรัชญา นันทวิสิทธิ์ และเกศรา สุกเพชร. (2563). การบริหารและพัฒนาการท่องเที่ยวไทยกับ
ศาสตร์การบูรณาการสู่แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ. ศิลปะศาสตร์ปริทัศน์, 15(1), 131 – 148.
ไตรภพ โคตรรวงษา และคณะ. (2555). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในอำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารการจัดการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 5(2).
เถกิงศักดิ์ ชัยชาญ. (2556) การจัดทำแผนดำเนินการด้านโลจิสติกส์เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยในระยะหลัง 48 ชั่วโมง. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี: นครราชสีมา.
นิคม มูสิกะคามะ. (2536). คู่มือ : การปฏิบัติงานของภัณฑารักษ์ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ. กรมศิลปากร, กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.
นพวัฒน์ สมพื้น. (2542). งานช่างศิลปกรรมในท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2559). การจัดการด้านการตลาดอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
ปรัชญา บุญเดช. (2561). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวถ้ำเลเขากอบ อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง.
วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สถาบันพัฒนาบริหารศาสตร์.
ผุสดี คุ้มรักษา และ ไพฑูรย์ มนต์พานทอง (2563) ทำการวิจัยเรื่องพฤติกรรมการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ของนักท่องเที่ยวกลุ่มเจเนอเรชั่นวาย. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 16(55), 70 – 81.
มนต์ธร ตั้งภาณุกุล. (2561). ได้ทำการศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ของนักท่องเที่ยวชาวไทยในเขตกรุงเทพมหานคร. การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ลัดณา ศรีอัมพรเอกกุล. (2560). การท่องเที่ยวคุณภาพเพื่อนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ. วารสาร
มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 4(1), 12 – 28.
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์ และ เรณุมาศ มาอุ่น. (2553). การประเมินประสิทธิผลด้านการบริการ
นักท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในภาคเหนือของประเทศไทย. วารสาร
เทคโนโลยีภาคใต้, 3(2), 1-18.
วีระพล ทองมา และคณะ. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของชุมชนชาวจีนในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
วนิดา เลิศพิพัฒนานนท์. (2561). รูปแบบพฤติกรรมและแรงจูงใจในการท่องเที่ยวของคนไทย Gen Z. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(ฉบับพิเศษ เดือนพฤษภาคม), 134-149.
สุรชัย จันทร์จรัส และอาร์ม นาครทรรพ. (2556). ปัจจัยที่มีต่อระยะเวลาการกลับมาเที่ยวซ้ำเชียงคาน. ของนักท่องเที่ยว. วารสารสังคมลุ่มนาโขง, 9(กันยายน-ธันวาคม), 145-166.
อุทัยวรรณ ลิมปชยาพร. (2551). การบริหารจัดการการท่องเที่ยว ศึกษาเฉพาะกรณี บึงบอระเพ็ด
จังหวัดนครสวรรค์. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อัจฉริยาพร คันธมาลาเจริญ. (2564). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวในแนวทางการท่องเที่ยว 4.0 กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลกี้ดช้าง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
Cong, L.C. (2016). A Formative Model of the Relationship between Destination
Quality, Tourist Satisfaction, and Intentional Loyalty: An Empirical Test in
Vietnam. Journal of Hospitality and Tourism Management, 26, 50-62.
Grail Research (2011). Consumers of Tomorrow Insights and Observations
about Generation Z. Retrieve from https://docplayer.net/31078434-Consumers-of-tomorrow.html.
Gilmore, A. & Rentschler, R. (2002). Changes in museum management: A custodial or marketing emphasis: Journal of Management Development, 21(10), 745-760.
Kotler, P. (1997). Marketing Management: Analysis, Planning, Implementation, and Control. (9th ed). New Jersey: Asimon &Schuster.
