The Museum Tourism Components that Influence the behavioral intentions for Gen Z Thai Tourists in Thailand Museum Tourism Components that Influence the behavioral intentions for Gen Z Thai Tourists in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research focuses on studying the components of museum tourism that influence the behavioral intentions of Thai Gen Z tourists in Thailand. The objectives are to examine the levels of opinion that Gen Z tourists hold towards museum tourism components in Thailand and to identify the factors affecting museum tourists’ behavior. A quantitative research approach was adopted, gathering data from 400 Gen Z tourists who visited museums in Thailand. Descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation, were used to analyze the data. Inferential statistics were also applied, using Pearson correlation to identify relationships between variables and multiple regression analysis. The findings regarding the levels of opinion among Thai Gen Z tourists towards museum tourism components in Thailand show that tourists held high opinions, particularly regarding tourism attractions. Additionally, the study on factors influencing the museum tourists’ behavior of Thai Gen Z tourists reveals that uniqueness, the use of technology to present attractions, service and information provision, physical attributes, and activity design significantly impacts the museum tourism behavior of Thai Gen Z tourists in Thailand.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรวรรณ สังขกร และคณะ. (2558). การบริหารและการจัดการการท่องเที่ยวในภาคเหนือตอนบน
เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) และ
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว).
กรรณิกา บัวทองเรือง. (2563). กระบวนการจัดทำแผนกลยุทธ์ทางการเงินแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านเขาหลัก จังหวัดตรัง. งานวิจัยทุนอุดหนุน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
คมสิทธิ์ เกียนวัฒนา. (2552). การศึกษาแรงจูงใจของเยาวชนไทยต่อการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิรายุทธ์ สนดา (2559). ภาพลักษณ์ของการท่องเที่ยวและการรับรู้การประชาสัมพันธ์ทาการตลาด
ที่ส่งผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวไทยในจังหวัดจันทบุรี. ค้นคว้าอิสระ
ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
เจนจิรา ฝั้นเต็ม. (2561). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมนักท่องเที่ยวแบบจับจ่ายใช้สอยในพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษแม่สอด จังหวัดตาก.สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.), 25(1), 135-150
ชัยธวัช ศิริบวรพิทักษ์. (2564). ความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวเชิงสุขภาพด้วยสมุนไพร
และแพทย์แผนไทยจังหวัดมหาสารคาม. ในการประชุมทางวิชาการของ
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 59 (น. 288-302). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ณัฐปรัชญา นันทวิสิทธิ์ และเกศรา สุกเพชร. (2563). การบริหารและพัฒนาการท่องเที่ยวไทยกับ
ศาสตร์การบูรณาการสู่แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ. ศิลปะศาสตร์ปริทัศน์, 15(1), 131 – 148.
ไตรภพ โคตรรวงษา และคณะ. (2555). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในอำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารการจัดการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 5(2).
เถกิงศักดิ์ ชัยชาญ. (2556) การจัดทำแผนดำเนินการด้านโลจิสติกส์เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยในระยะหลัง 48 ชั่วโมง. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี: นครราชสีมา.
นิคม มูสิกะคามะ. (2536). คู่มือ : การปฏิบัติงานของภัณฑารักษ์ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ. กรมศิลปากร, กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.
นพวัฒน์ สมพื้น. (2542). งานช่างศิลปกรรมในท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2559). การจัดการด้านการตลาดอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
ปรัชญา บุญเดช. (2561). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวถ้ำเลเขากอบ อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง.
วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สถาบันพัฒนาบริหารศาสตร์.
ผุสดี คุ้มรักษา และ ไพฑูรย์ มนต์พานทอง (2563) ทำการวิจัยเรื่องพฤติกรรมการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ของนักท่องเที่ยวกลุ่มเจเนอเรชั่นวาย. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 16(55), 70 – 81.
มนต์ธร ตั้งภาณุกุล. (2561). ได้ทำการศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์ของนักท่องเที่ยวชาวไทยในเขตกรุงเทพมหานคร. การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ลัดณา ศรีอัมพรเอกกุล. (2560). การท่องเที่ยวคุณภาพเพื่อนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ. วารสาร
มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 4(1), 12 – 28.
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์ และ เรณุมาศ มาอุ่น. (2553). การประเมินประสิทธิผลด้านการบริการ
นักท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในภาคเหนือของประเทศไทย. วารสาร
เทคโนโลยีภาคใต้, 3(2), 1-18.
วีระพล ทองมา และคณะ. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของชุมชนชาวจีนในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
วนิดา เลิศพิพัฒนานนท์. (2561). รูปแบบพฤติกรรมและแรงจูงใจในการท่องเที่ยวของคนไทย Gen Z. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(ฉบับพิเศษ เดือนพฤษภาคม), 134-149.
สุรชัย จันทร์จรัส และอาร์ม นาครทรรพ. (2556). ปัจจัยที่มีต่อระยะเวลาการกลับมาเที่ยวซ้ำเชียงคาน. ของนักท่องเที่ยว. วารสารสังคมลุ่มนาโขง, 9(กันยายน-ธันวาคม), 145-166.
อุทัยวรรณ ลิมปชยาพร. (2551). การบริหารจัดการการท่องเที่ยว ศึกษาเฉพาะกรณี บึงบอระเพ็ด
จังหวัดนครสวรรค์. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อัจฉริยาพร คันธมาลาเจริญ. (2564). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวในแนวทางการท่องเที่ยว 4.0 กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลกี้ดช้าง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
Cong, L.C. (2016). A Formative Model of the Relationship between Destination
Quality, Tourist Satisfaction, and Intentional Loyalty: An Empirical Test in
Vietnam. Journal of Hospitality and Tourism Management, 26, 50-62.
Grail Research (2011). Consumers of Tomorrow Insights and Observations
about Generation Z. Retrieve from https://docplayer.net/31078434-Consumers-of-tomorrow.html.
Gilmore, A. & Rentschler, R. (2002). Changes in museum management: A custodial or marketing emphasis: Journal of Management Development, 21(10), 745-760.
Kotler, P. (1997). Marketing Management: Analysis, Planning, Implementation, and Control. (9th ed). New Jersey: Asimon &Schuster.
