แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวตามเกณฑ์มาตรฐาน การท่องเที่ยวโดยชุมชน อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา Potentiality Development Approach on Community Based Tourism Standards Thepha District Songkhla Province
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวตามเกณฑ์มาตรฐานการท่องเที่ยว
โดยชุมชน 2. แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวตามเกณฑ์มาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชนอำเภอเทพา จังหวัดสงขลา โดยดำเนินวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสำรวจ สังเกตการณ์ สนทนากลุ่ม และสัมภาษณ์เชิงลึกผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวตามเกณฑ์มาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา จำนวน 20 คน ผลการศึกษาพบว่า 1. การประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวตามเกณฑ์มาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน ทั้ง 6 ด้าน ภาพรวมอยู่ในระดับดีเยี่ยม เมื่ออธิบายในแต่ละด้านตามลำดับผลการประเมินจากมากที่สุดไปน้อยที่สุด พบว่า ด้านการจัดการเศรษฐกิจ สังคม และคุณภาพชีวิตที่ดี รองลงมา ด้านการส่งเสริมการประชาสัมพันธ์และการทำงานร่วมกันระหว่างชุมชนและผู้ประกอบการด้านการเข้าถึงตลาด และทำงานร่วมกับผู้ประกอบการนำเที่ยวภายนอก ด้านการอนุรักษ์และส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมชุมชน ด้านการบริหารจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน ด้านคุณภาพการบริการการท่องเที่ยวโดยชุมชน และด้านการจัดการทรัพยากรธรรมชาติหรือสิ่งแวดล้อมอย่างเป็นระบบและยั่งยืน 2. แนวทางในการพัฒนาศักยภาพตามเกณฑ์มาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน ควรมีการกำหนดกลุ่มเป้าหมายนักท่องเที่ยวที่เหมาะสมกับบริบทเชิงพื้นที่ จัดทำข้อมูลทางมรดกวัฒนธรรม กำหนดขีดความสามารถในการรองรับนักท่องเที่ยว พัฒนาศักยภาพผู้นำเที่ยวชุมชนหรือนักสื่อความหมาย แนวปฏิบัติร่วมกับผู้ประกอบการนำเที่ยวผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2561). มาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2550). คู่มือเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน. ศรีเมืองการพิมพ์.
กุลทิกา วิบูลย์ปิ่น และสันติธร ภูริภักดี. (2562). แนวทางการพัฒนาการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน
ตามบริบทสังคมประเทศไทย 4.0 กรณีศึกษา: ชุมชนตำบลบ้านแหลม อำเภอบางปลาม้า
จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 13(3), 438-457.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3
(พ.ศ. 2566-2570). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
ชัยรัตน์ จุสปาโล. (2564). การประเมินศักยภาพการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านท่าหินบริเวณลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 9(1),
-86.
ณัฐธิดา สังข์ศรีสังข์, ศิวฤทธิ์ พงศกรรังศิลป์, และพิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์. (2565). การประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนในจังหวัดพัทลุงด้วยเกณฑ์ GSTC. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 9(2), 150-189.
นิติพงษ์ ทนน้ำ และชิดชนก อนันตมงคลกุล. (2567). การประเมินศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนตามเกณฑ์การประเมินมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน: ตำบลบ่อแสน อำเภอทับปุด จังหวัดพังงา. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 12(3), 327-338.
พจนา สวนศรี และสมภพ ยี่จอหอ. (2556). คู่มือมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วนิดาการพิมพ์.
พรศิลป์ บัวงาม และอุทุมพร ศรีโยม. (2564). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวตามเกณฑ์มาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารรัชต์ภาคย์, 15(41),
-241.
รุ่งรวี จิตภักดี. (2566). นวัตกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชน. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุดถนอม ตันเจริญ. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชนบางขันแตก จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 13(2), 1-24.
เสรี บุญรัตน์, อรอนงค์ อำภา, จารุวรรณ ทองเนื้อแข็ง, วิลาสินี ธนพิทักษ์, และดนวัติ สีพุธสุข. (2567). การศึกษารูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษา ชุมชนท่องเที่ยวเกาะแลหนัง อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 17(2), 17-26.
Ramaano, A. I. (2021). Potential for tourism to promote indigenous resources for community development in Musina Municipality, Vhembe District, Limpopo Province, South Africa. Forestry Economics Review, 3(1), 53-78. https://doi.org/10.1108/FER-02-2021-0006
