Tourism Development Based on Local Resources in Pak Bang Sub-district Thepha District Songkhla Province การพัฒนาการท่องเที่ยวบนฐานทรัพยากรท้องถิ่น ตำบลปากบาง อำเภอเพทา จังหวัดสงขลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งนำเสนอการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานทรัพยากรท้องถิ่น ตำบลปากบาง อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา การพัฒนากลยุทธ์การท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานทรัพยากรท้องถิ่นภายใต้บริบทชุมชน ถือเป็นหนึ่งในกลยุทธ์การท่องเที่ยวที่จะสร้างความโดดเด่นและแตกต่างในอัตลักษณ์ของชุมชนเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของชุมชนการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงพื้นที่จะทำให้เกิดการสร้างงาน สร้างอาชีพ และสร้างรายได้ให้กับประชาชนในพื้นที่ ดังนั้นจะเห็นได้ว่าการท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นการท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมในปัจจุบัน โดยเฉพาะกิจกรรมที่นักท่องเที่ยวได้สัมผัสวิถีความเป็นอยู่และเรียนรู้กิจกรรมร่วมกับชุมชน สร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนในชุมชน ตลอดจนสร้างความตระหนักถึงความสำคัญของการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่จะนำมาเป็นปัจจัยในการสร้างกิจกรรมการท่องเที่ยวในเชิงพื้นที่โดยชุมชนกำหนดอัตลักษณ์บนฐานทรัพยากรท้องถิ่น ฉะนั้นชุมชนจะต้องมีการกำหนดแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวให้มีรูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวที่สร้างความแตกต่างภายใต้ทรัพยากรเชิงพื้นที่ อีกทั้งจะต้องให้ความสำคัญกับการกำหนดกลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่ความยั่งยืนที่สอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development) ในมิติด้านสังคม ด้านเศรษฐกิจ และด้านสิ่งแวดล้อม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). สถิติด้านการท่องเที่ยว ปี 2567 [เฟซบุ๊กเพจ]. https://www. facebook.com/ETSMOTS
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2562). นโยบายและยุทธศาสตร์การอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม พ.ศ. 2563 – 2570. ผู้แต่ง.
กานต์มณี ไวยครุฑ, ธีรพงษ์ น้อยบุญญะ และพัชราภรณ์ จันทรฆาฎ. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยว
บนฐานทรัพยากรชุมชน ตำบลกระแชง อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการ จัดการปริทัศน์, 23(1), 137-146.
ขนิษฐา ใจเป็ง. (2567). อัตลักษณ์ท้องถิ่นกับการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนมอญบ้านหนองดู่- บ้านบ่อคาว ตำบลบ้านเรือน อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน. วารสารวิชาการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 20(1), 24–40.
ณัฎฐพัชร มณีโรจน์. (2560). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารวิชาการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 13(2), 25-46.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบน ฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
ธิดารัตน์ สืบญาติ. (2566). กลไกลการบริหารจัดการการท่องเที่ยวชุมชนเชิงสร้างสรรค์: ปัญหาและแนว ทางแก้ไข. วารสารรามคำแหง ฉบับบัณฑิตวิทยาลัย, 6(2), 15-30.
นรินทร์ สวัสดิจันทร์ และสะอาด บรรเจิดฤทธิ์. (2565). ปัจจัยในการพัฒนาที่ส่งผลต่อความยั่งยืนของเกษตรกรผู้ปลูกปาล์มในเขตพื้นที่ภาคกลางตอนล่างของประเทศไทย. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์มหาวิทยาลัย ราชภัฏสวนสุนันทา, 5(1), 12–24.
ยุวรี โชคสวนทรัพย์. (2565). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในพื้นที่อุทยานธรณีโลกสตูล ประเทศไทย. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยทักษิณ.
สำนักท่องเที่ยวโดยชุมชน. (2557). คู่มือเกณฑ์มาตรฐานการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชน. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
เสรี บุญรัตน์, อรอนงค์ อำภา, จารุวรรณ ทองเนื้อแข็ง, วิลาสินี ธนพิทักษ์ และดนวัติ สีพุธสุข. (2567). การศึกษารูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาชุมชนท่องเที่ยวเกาะแลหนัง อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 17(2), 17–26.
Brundtland Commission. (1987). Report of the world commission on environment and development: Our common future. https://sustainabledevelopment.un.org/ content/documents/5987our-common-future.pdf
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination in the future. Tourism Management, 21(1), 97-116.
Wheelen, T. L & Hunger, J. D. (2012). Strategic management and business policy: Toward global sustainability (13th ed.). Prentice-Hall.
