THE DEVELOPMENT INTO ARTS AND CULTURE LEARNING CENTERS AND THE EXISTENCE OF THE THAWEE RAJANEEKORN’S GALLERY
Keywords:
Development of art gallery, Art and culture learning centers, Existence, Thawee Rajaneekorn's galleryAbstract
This qualitative research aimed to study the development of Thawee Rajaneekorn’s gallery into
an arts and culture learning center. The data of this qualitative study was gathered from documents and
related research; field survey, participant and non-participant observations, and in-depth interviews with
30 knowledgeable informants. The data was categorized, interpreted and concluded. The research found that the development into an arts and culture learning center of Thawee
Rajaneekorn’s gallery can be divided into 4 phrases: 1) pioneering the first gallery of Nakhon Ratchasima;
2) the booming art; 3) transforming from a private gallery to a public gallery; and 4) movement toward
becoming an arts and culture learning center. Factors for continuity of Thawee Rajaneekorn’s gallery are
the artist’s commitment, social acceptance, and the support from the network and the government
policies that encourage national artist’s houses to become Arts and Culture Learning Centers for the
community.
Downloads
References
กมลวรรณ พิชัย. ผู้จัดการ หอศิลป์ ทวี รัชนีกร. สัมภาษณ์. 24 มีนาคม 2561.
ชญาน์วัต ปัญญาเพชร. (2558, มกราคม – มิถุนายน). ศิลปะร่วมสมัยไทยภายใต้แนวคิดหลังอาณานิคมในทศวรรษที่ 1990.วารสารวิจิตรศิลป์. 6(1): 86-127.
ชาญณรงค์ พรรุ่งโรจน์. (2543). หอศิลป์ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: โครงการวิจัยกาญจนาภิเษกสมโภชน์ ภาควิชาศิลปกรรมศาสตร์และฝ่ายวิจัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เดชา วราชุน. (2540, มิถุนายน – พฤศจิกายน). ชมเบื้องหลังความเป็นพิพิธภัณฑ์ทางศิลปะ. ใน วารสารวิชาการศิลปกรรมบูรพา. 1(1): 55-56.
ทวี รัชนีกร. ศิลปินแห่งชาติ. สัมภาษณ์. 20 มีนาคม 2561.
ไพฑูรย์ คงคา. สัมภาษณ์. 20 มีนาคม 2561.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2530). พจนานุกรมศัพท์ศิลปะ อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
วิภูษณะ ศุภนคร, สาธิต ทิมวัฒนบรรเทิง, และวิรุณ ตั้งเจริญ. (2560, ฉบับพิเศษ เดือนมกราคม). หอศิลป์เอกชนในกรุงเทพมหานคร: การจัดการและการดำรงอยู่ ในบริบทของศิลปวัฒนธรรมไทยร่วมสมัย. ใน วารสารวิจัยและพัฒนาฉบับมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. 9 (3): 105-122.
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2555, ธันวาคม-กรกฎาคม). การเรียนรู้และการสร้างสรรค์. ใน วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ. 14(1):14-20.
ศิลป์ พีระศรี. (2545). “ศิลป”. ใน ข้อเขียนและงานศิลปกรรมของศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี. กรุงเทพฯ: หอศิลป์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สรรเสริญ มิลินทสูต. (2561). พื้นที่ศิลปะร่วมสมัยความเป็นไปได้ที่ไม่ยั่งยืน. สืบค้นเมื่อ 19 ตุลาคม 2561, จาก http://www.bu.ac.th/knowledgecenter/epaper/jan_june2008/Sanlasern.pdf
สาธิต ทิมวัฒนบรรเทิง. (2552). องค์ความรู้ศิลปินแห่งชาติ : ทวี รัชนีกร. วารสารศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 13(1): 16-37.
เสริชย์ โชติพานิช และ บัณฑิต จุลาสัย. (2547). การบริหารทรัพยากรกายภาพ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อโณทัย อูปคำ. (2558, พฤษภาคม-สิงหาคม). บทบาทและอิทธิพลของพื้นที่ศิลปะทางเลือกโปรเจค 304 ที่มีต่อศิลปะร่วมสมัยไทย. วารสาร Veridian E-Journal ฉบับภาษาไทย มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ. 8(2):2906-2921.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
บทความทุกบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
