A Study of Physical and Management Conflicts Between Government Areas and Public Spaces Based on a Spatial and Management Framework A Case Study of the Government Complex in Samut Prakan Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
At present, government complexes no longer function solely as workplaces for public agencies but have increasingly taken on the role of public spaces where citizens engage in various activities. This transformation has led to overlapping uses between administrative areas and public spaces. However, unclear spatial organization and management mechanisms may result in conflicts of use and reduce overall spatial efficiency. Therefore, examining such conflicts is essential for developing appropriate management approaches that accommodate both government officers and the general public.
The objectives of this study are: 1) to examine the spatial use behavior of government officers and the general public within the Samut Prakan Provincial Government Complex; 2) to analyze problems and inconsistencies arising from the shared use of administrative and public spaces; and 3) to propose appropriate public space management strategies for the study area.
A mixed-methods approach was employed, including field surveys, behavioral observations, in-depth interviews, and questionnaire surveys administered to 240 respondents. The data were analyzed using descriptive statistics and one-way analysis of variance (ANOVA).
The findings reveal that spatial conflicts are closely associated with levels of accessibility and degrees of spatial control between two main spatial categories: (1) administrative areas and (2) public spaces. Key issues commonly perceived by both user groups include safety concerns, a lack of shaded and resting areas, and unclear management structures. Government officers reported significantly higher levels of perceived conflict than the general public in certain aspects.
The study also indicates that the Samut Prakan Provincial Government Complex has strong potential to function as a hybrid space accommodating both administrative and public roles, provided that spatial management is conducted in an integrated and systematic manner. Key recommendations include clear spatial zoning, time-based access management, and enhanced public participation. These findings can serve as a reference for managing government complexes in other urban contexts with similar characteristics
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำบทความทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อ หรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ก่อนเท่านั้น
References
กรมโยธาธิการกระทรวงมหาดไทย. (2540). แนวคิดการจัดตั้งศูนย์ราชการจังหวัด.กระทรวงมหาดไทย.
กนกวรรณ จันทร์พรหม. (2560). การจัดการพื้นที่สาธารณะในเขตเมือง: กรณีศึกษาสุสานแต้จิ๋ว กรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์การผังเมืองมหาบัณฑิตที่ไม่มีการตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จุลศักดิ์ โฆษิตพิพัฒน์. (2561). พื้นที่สาธารณะกับสังคมเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2543). สถิติเพื่อการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย
นิธิ ลิศนันท์. (2559). แนวทางที่ส่งเสริมศักยภาพของพื้นที่สาธารณะในเมืองเก่านครราชสีมา. วารสารสถาปัตยกรรมศาสตร์, 15(2), 45–62.
นิธิวดี ทองป้อง. (2565). วิธีการศึกษาพฤติกรรมผู้ใช้สวนสาธารณะเพื่อการพัฒนา. วารสารศิลปกรรมสาร, 28(1), 67–81.
บทความวิจัย: กิจกรรมและปัจจัยทางกายภาพในพื้นที่สาธารณะเมืองเก่านครศรีธรรมราช. (2021). วารสารสถาปัตยกรรม วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อม, 16(1), 79–98.
ปรีดา หุตะจูฑะ. (2546). พฤติกรรมมนุษย์กับสภาพแวดล้อม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภชัย ชัยจันทร์, & ณรงพน ไล่ประกอบทรัพย์. (2016). Public concepts of urban public space: แนวคิดสาธารณะของพื้นที่สาธารณะในเมือง. วารสารผังเมือง, 11(2), 15–34.
อดิศักดิ์ กันทะเมืองลี้. (2562). การวิเคราะห์พื้นที่สาธารณะและรูปแบบความขัดแย้งในเมือง. (ม.ป.ท.)
Abdulla, K. M. A., & Abdelmonem, M. G. (2023). Mapping safety, security and walkability of historical public open spaces in post-conflict Libya: Tripoli as a North African case study. Frontiers in Sustainable Cities, 5, 1–16.
Alvarado Vazquez, S., Madureira, A. M., Ostermann, F. O., et al. (2024). Challenges and opportunities of public space management in Mexico.
Awal, S. I. (2020). Definitions for public, private, and in-between spaces in student housing.
Cheng, H. (2020). “Conflict” or “cooperation”: A study on the spontaneous order of urban public space development from the perspective of stakeholders.
Carmona, M., De Magalhães, C., & Hammond, L. (2008). Public space: The management dimensions. Taylor & Francis e-Library.
de Magalhães, C., & Carmona, M. (2006). Innovations in the management of public space: Reshaping and refocusing. Planning Theory & Practice, 7(3), 289–303.
Gehl, J. (1987). Life between buildings: Using public space. Island Press.
Jacobs, J. (1961). The death and life of great American cities. Random House.
Lang, J. (1994). Urban design: The American experience. Van Nostrand Reinhold.
Lefebvre, H. (1991). The production of space. Blackwell.
Mela, A. (2014). Urban public space between fragmentation, control, and conflict. City, Culture and Society, 5(1), 29–35.
Project for Public Spaces. (2000). How to turn a place around: A handbook for creating successful public spaces. PPS.
Public Concepts of Urban Public Space. (2016). Public space and urban life: Conceptual approaches.
Sokolowski, M. (2014). Public space, urban identity and conflict in Medieval Flanders. Journal of Medieval History, 40(3), 300–316.
